Τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνο του αείμνηστου Μητροπολίτη Κονίτσης Ανδρέα-Διαβάστηκε η διαθήκη του (δεν είχε περιουσία)
Του π. Ηλία Μάκου
Στην αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον προσκυνηματικό ναό του Αγίου Κοσμά Κονίτσης, προεξήρχε ο Μητροπολίτης Κονίτσης Αλέξιος, πλαισιούμενου από ιερείς της Μητροπόλεως.
Προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας εψάλη επιμνημόσυνη δέηση για την ανάπαυση της ψυχής του αλησμόνητου Μητροπολίτου, ο οποίος από το 1967, ακολουθώντας τον "υψιπέτη αετό" της Κόνιτσας, αοίδιμο Σεβαστιανό, πνευματικό ανάστημα του οποίου υπήρξε, μέχρι το 2025, που κοιμήθηκε, υπηρέτησε αδιάλειπτα επί 57 χρόνια στην ακριτική επαρχία, αρχικά ως ιεροκήρυκας και από το 1995 ως Επίσκοπος.
Ακολούθησε εκδήλωση στο δημαρχείο της Κόνιτσας, αφιερωμένη στη μνήμη του, όπου ο Μητροπολίτης Αλέξιος διάβασε τη διαθήκη του προκατόχου του, σύμφωνα με την οποία περιουσία δεν άφησε, αφού όσο ζούσε τον μισθό του τον έδινε στα ιδρύματα της Μητρόπολης και σε αναγκεμένους. Τις ιερατικές στολές και τις ράβδους που του είχαν χαρίσει κατά καιρούς διάφοροι Μητροπολίτες τις δώρισε στη Μητρόπολη, ενώ τα βιβλία του, ένα μέρος τους τα προσέφερε στη βιβλιοθήκη της Μονή Γκούρας, όπου και ο τάφος του, και το άλλο μέρος τους στον διάδοχό του.
Ο πρωτοπρεσβύτερος π. Απόστολος Νάκος αναφέρθηκε σε προσωπικά βιώματα από τη ζωή του αείμνηστου Μητροπολίτου και συγκίνησε με το συναίσθημά του το ακροατήριο.
Αξιοσημείωτο είναι ότι προσήλθαν πολλοί πιστοί από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, αλλά και από τη Βόρειο Ήπειρο, οι οποίοι ακολουθούσαν την Ελληνορθόδοξη γραμμή του.
Η ζωή του αείμνηστου Μητροπολίτου Κονίτσης Ανδρέου ήταν ένας συνεχής αγώνας και μάλιστα αγώνας αφυπνιστικός, κόντρα στην αδράνεια πολλών.
Οδοιπόρησε μέσα στον κόσμο και αναμετρήθηκε με τη φουρτούνα της ζωής, με τη μικρότητα των ανθρώπων, με τους πειρασμούς του πολυμήχανου διαβόλου.
Και δίδαξε με τη συμπεριφορά του ότι αν λέμε πως είμαστε πιστοί, πρέπει να γίνουμε πιστοί. Με πίστη, που να προσφέρεται ανεπιφύλακτα στον Θεό. Με πίστη, που να ποτίζει με ουρανό τις ψυχές μας.
Θέλει καρδιά για να αγαπάς. Και την είχε ο μακαριστός Μητροπολίτης Ανδρέας. Γι’ αυτό μπορούσε ν’ ακούσει. Γι’ αυτό μπορούσε να καταλάβει. Γι’ αυτό “θυσίαζε” τον εαυτό του. Γι’ αυτό μπορούσε ν’ ανοίγει τα φτερά της ψυχής, και σιγά και δυνατά μαζί, όμοια αετός, από κορφή σ’ άλλη κορφή, να ρίχνεται και να πολεμά και να πονά και να ορμά και να ανεβαίνει.
