21 Φεβρουαρίου 2026, στον προσκυνηματικό ναό του Αγίου Κοσμά Κόνιτσας, τελέστηκε, χοροστατούντος του Μητροπολίτου Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Αλεξίου, το ετήσιο μνημόσυνο του επί 47 ολόκληρα χρόνια (1978-2025) αειμνήστου ηγουμένου της Μονής Στομίου π. Κοσμά Σιώζου και ακολούθως εψάλη τρισάγιο στον τάφο του, πίσω από το Ιερό Βήμα του ναού. Ο Μητροπολίτης, ο σημερινός ηγούμενος της Μονής Στομίου π. Μάξιμος, κληρικοί της Μητροπόλεως Κονίτσης και πολλοί πιστοί, καθώς και πνευματικοπαίδια του από διάφορες περιοχές της Ελλάδας και από τη Βόρειο Ήπειρο, δεήθηκαν για την ανάπαυση της ψυχής του γέροντα.
Διαβάστηκε στο εκκλησίασμα κείμενο από φυλλάδιο της Μονής Στομίου με βιογραφικά στοιχεία από τη ζωή του, το οποίο διανεμήθηκε στο τέλος της θείας λειτουργίας στους παρευρισκόμενους.
Ο π. Κοσμάς διαδέχθηκε τον όσιο Παΐσιο στη Μονή Στομίου (1958-1962), δεκαέξι χρόνια μετά την αποχώρησή του και συνέχισε το ανακαινιστικό του έργο.
Κοιμήθηκε την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2025 σε ηλικία 87 ετών, ύστερα από μακροχρόνια ασθένεια και τάφηκε στη Μονή Στομίου, η οποία ήταν το πνευματικό του καταφύγιο, αλλά και εγερτήριο συνάμα.
Ο π. Κοσμάς έκρυβε μέσα του την αλήθεια και τη ζωή και τη φιλανθρωπία. Και ο κινητήρας της ζωής του δούλευε ασταμάτητα, γι' αυτό παρήγαγε πνευματικότητα, προσευχόμενος, εξομολογώντας ακατάπαυστα και βοηθώντας ασταμάτητα και δεν διέγραφε άσκοπες τροχιές.
Δέχτηκε τον σπόρο του Θεού, τον κράτησε μέσα του και στα μέσα της δεκαετίας του 1970 ακολούθησε, αφήνοντας μια σίγουρη δουλειά στην Αγροτική Τράπεζα Ιωαννίνων που ήταν υπάλληλος, τον αλησμόνητο Μητροπολίτη Σεβαστιανό στην Κόνιτσα. Αυτόν τον σπόρο, τον καλλιέργησε, δουλεύοντας με υπομονή, και αφού βλάστησε, τον καρπό του τον πρόσφερε ως ιερομόναχος στην Εκκλησία και στους ανθρώπους με πολύ γενναιοδωρία, αλλά και με πολύ απλότητα.
Κι έχουμε χρέος, για το δικό μας το καλό πρωτίστως, τον καρπό, που άφησε πίσω του ο π. Κοσμάς να τον βάλουμε μέσα μας. Και να ζωογονήσει την ύπαρξή μας. Και να την κάνει γόνιμη.
Μας διδάσκει και μέσα από τον τάφο του ο "καλόγερος", όπως τον φώναζαν στην Κόνιτσα, ότι είμαστε το χωράφι του Θεού. Και η ζωή είναι καλλιέργεια. Σπορά και συγκομιδή. Πλουτισμός αληθινός. Ωρίμανση σε μια καινούργια πραγματικότητα.
