Λαμπρά εορτάστηκε η απελευθέρωση της Κόνιτσας, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας
Toυ π. Ηλία Μάκου
Εορτάστηκε στις 24 Φεβρουαρίου με λαμπρότητα στην ακριτική Κόνιτσα η 113η επέτειος απελευθέρωσης της Κόνιτσας από τους Τούρκους στις 24 Φεβρουαρίου του 1913, τρεις ημέρες μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κώστα Τασούλα, ο οποίος έστειλε μήνυμα ενότητας για την επίτευξη των εθνικών στόχων.
Μετά τη θεία λειτουργία στον προσκυνηματικό ναό του Αγίου Κοσμά Κονίτσης, τελέστηκε δοξολογία χοροστατούντος του επιχώριου Μητροπολίτου Αλεξίου.
Ακολούθως στη θέση «άη Γιάννης» τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση, εκεί όπου ο Μητροπολίτης τότε Βελλάς και Κόνιτσας Σπυρίδωνας, υποδέχθηκε πανηγυρικά το 1ο Τάγμα του 22ου Σώματος Πεζικού, επικεφαλής του οποίου ήταν ο λοχαγός Δημήτριος Παπανικολάου. Στις προτομές των δύο ανδρών κατέθεσε στεφάνι ο πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Τασούλας, ο οποίος στη συνέχεια παρακολούθησε τη μαθητική και στρατιωτική παρέλαση στο κέντρο της Κόνιτσας.
Μιλώντας τόνισε την ιστορικότητα της ημέρας, εξαίροντας τη συμβολή του Ελληνικού Στρατού στους Βαλκανικούς Πολέμους και τονίζοντας τη σημασία της ενότητας πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, προκειμένου οι εθνικοί στόχοι να πραγματοποιηθούν.
Και πρόσθεσε: "Η ελευθερία που απολαμβάνει σήμερα ο ελληνικός λαός αποτελεί καρπό της ενότητας και των θυσιών του παρελθόντος, τονίζοντας πως τα σχέδια του μέλλοντος πρέπει να είναι ειρηνικά και δημιουργικά».
Επίσης τόνισε ότι «δεν πρέπει να ξεκινάμε πρωτοβουλίες μόνο για τα εγκαίνια. Πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι αυτό που θα κάνουμε έχουμε και τα μέσα να το συντηρήσουμε. Η συντήρηση είναι πρόοδος».
Ο κ. Τασούλας αναγορεύτηκε επίτιμος δημότης του δήμου Κόνιτσας σε μια σεμνή τελετή στο Δημαρχείο, όπου σημείωσε ότι«είμαι, λοιπόν, από εδώ και πέρα, με αυτόν τον τίτλο που μου απένειμε γενναιόδωρα και ομόφωνα το Δημοτικό σας Συμβούλιο, συνδημότης σας στην υπηρεσία των αναγκών, των φιλοδοξιών και των προοπτικών της Κόνιτσας...».
Μετά την επίσκεψη του κ. Τασούλα στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Κόνιτσας, όπου ξεναγήθηκε από τη διευθύντρια Μαρία Μάντζιου στο ανακαινισμένο κλειστό γυμναστήριο, δωρεά του Συλλόγου «Μαζί για το Παιδί», παρακάθησε σε γεύμα που του παρέθεσε εκ μέρους του απουσιάζοντος, για προσωπικούς λόγους, δημάρχου ο αντιδήμαρχος Κόνιτσας Δημήτριος Κοτσιάφτης.
Εκεί ο κ. Τασούλας είπε ότι «τα όρια της σημερινής Ελλάδος τα κατακτήσαμε χάρη στις προσπάθειες, στη λεβεντιά και στη νικηφόρα πορεία του Ελληνικού Στρατού. Η μνήμη των γεγονότων του 1913 παραμένει ζωντανή, αποτελώντας θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομείται το μέλλον. Ό,τι κάνουμε, ό,τι φιλοδοξούμε, ό,τι ελπίζουμε, πατάει σε εκείνα τα θεμέλια».
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
Από το 1906, που ο Σπυρίδων Βλάχος, εκλέχτηκε επίσκοπος Βελλάς και Κονίτσης, κινούσε σ’ όλη την επαρχία αντάρτικα σώματα.
Το 1912 εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα ο Τζαβήτ – Πασάς με 2.000 στρατιώτες, γιατί είχε πληροφορίες ότι η Κόνιτσα με επικεφαλής το Μητροπολίτη Σπυρίδωνα οργάνωνε την αντίσταση κατά του Τουρκικού στρατού.
Στις αρχές Φεβρουαρίου του 1913 φυλακίστηκε ο ένθερμος και ακαταδάμαστος πατριώτης Σπυρίδων Βλάχος σε σπίτι πάνω από την αγορά της πόλης, γιατί υποψιάστηκαν τη μυστική επικοινωνία του με τα Γιάννινα.
Ο Τζαβήτ έψαξε να βρει ανθρώπους να στοιχειοθετήσει κατηγορία για την εσχάτη των ποινών, αλλά απέτυχε. Αγανακτισμένος τότε παρέπεμψε το δεσπότη στο στρατοδικείο. Με τις ενέργειες του γραμματέα του Σπυρίδωνα Δόβα και του εθνικού κομιτάτου Κόνιτσας, ο διάδοχος Κων/νος τηλεγράφησε στον Εσάτ – πασά των Ιωαννίνων ότι είναι υπεύθυνος για τη ζωή του Δεσπότη. "Ούτε τρίχα της κεφαλής του Δεσπότη να μη θίξεις". Την ίδια στιγμή οι Τουρκοκονιτσιώτες, που αγαπούσαν τον Σπυρίδωνα, επενέβησαν για τη σωτηρία του.
Την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου, διαδόθηκε ότι θα ερχόταν ο Ελληνικός στρατός κι όλοι οι κάτοικοι, Χριστιανοί και ντόπιοι Μουσουλμάνοι, συγκεντρώθηκαν έξω απ’ την πόλη, στον άη – Γιάννη, με επικεφαλής το Σπυρίδωνα και όλους τους προκρίτους) και περίμεναν το στρατιωτικό τάγμα.
Μετά το μεσημέρι έφτασε κι οι ζητωκραυγές των σκλάβων μπροστά στους ελευθερωτές τους δόνησαν τις γύρω βουνοκορφές. Ο λοχαγός Παπανικολάου, αφιππεύει, χαιρετά στρατιωτικά το Μητροπολίτη και ασπάζεται το χέρι του. Και εκείνος τον αγκαλιάζει, τον φιλεί και τον ευλογεί. Μετά τους ένθερμους λόγους, όλοι μαζί κατευθύνθηκαν προς τον Άγιο Νικόλαο και τέλεσαν χαρμόσυνη δοξολογία
Και κατά την επέτειο απελευθέρωσης της Κόνιτσας η σκέψη στρέφεται σ’ όλους αυτούς, που ζήσανε με του ραγιά τον μόχθο και τη στέρηση, αλλά ακούραστοι, πλούσια επότισαν της Ελευθερίας το δέντρο. Με πόνο και ιδρώτα. Με θυσίες και αίματα. Κάτω από τη βαριά ταφόπετρα αιώνων, οι πόθοι τους και των ιδανικών τους οι παλμοί, ζωηροί και αθάνατοι ηχούσαν. Και η κραυγή τους ασίγητα δονούσε μυριόστομη τους μυστικούς κόσμους της. Για του Χριστού την Πίστη την αγία και για της Πατρίδος την ελευθερία. Στη «φοβέρα» εμείνατε οι άφοβοι. Στη δουλεία οι αδούλωτοι. Οι πανελεύθεροι στη σκλαβιά!
