ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ: Το κράτος σβήνει την παραμεθόριο...

Του π. Ηλία Μάκου

Το βλέπουμε ξεκάθαρα στη Θεσπρωτία. Το κράτος σβήνει την παραμεθόριο. Ταχυδρομεία κλείνουν, το στρατόπεδο Φιλιατών έκλεισε και υπάρχει η υπόσχεση περί φυλακών, που είναι πολύ δύσκολο να υλοποιηθεί, αλλά και να γίνει δεν θα αποτελέσει αφετηρία ανάπτυξης, υποκαταστήματα τραπεζών έκλεισαν, τα χωριά σβήνουν. 

Το βλέπουμε ξεκάθαρα και στην υπόλοιπη παραμεθόριο περιοχή της Ηπείρου.  Την έντονη αντίδραση και την πλήρη αποδοκιμασία του Δήμου Πωγωνίου προκάλεσε η αιφνιδιαστική απόφαση για την παύση λειτουργίας του Στρατιωτικού Φυλακίου Δρυμάδων.

Με επιστολή προς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας ο δήμαρχος Πωγωνίου Κωνσταντίνος Καψάλης, καταγγέλλει τη μεθοδευμένη αποψίλωση της περιοχής από κάθε μορφή κρατικής παρουσίας, προειδοποιώντας για τις εθνικές και κοινωνικές συνέπειες αυτής της «ωμής εγκατάλειψης».

Το κλείσιμο του φυλακίου, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Καψάλης, δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική μεταβολή, αλλά τη χαριστική βολή σε μια ακριτική περιοχή που βιώνει τη συστηματική ερήμωση. 

Ο Δήμαρχος υπογραμμίζει ότι "η κίνηση αυτή αφήνει την παραμεθόριο χωρίς κανένα ίχνος πολιτειακής μέριμνας". 

Το φωνάζουμε και δεν θα σταματήσουμε να το φωνάζουμε: Όσο και αν δεν το καταλαβαίνουμε, είναι εθνικής, ναι εθνικής, σημασίας θέμα να αναστραφεί αυτή η εγκατάλειψη της παραμεθορίου, γιατί "Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα", όπως έλεγε ένα σύνθημα.

Γι' αυτό, πρέπει να προληφθεί ο ολικός αφανισμός των χωριών, που, αν δεν υπάρξουν ουσιαστικές παρεμβάσεις, σε λίγο καταφθάνει.

Πολλά είναι τα μέτρα, που μπορούν να παρθούν, με κυριότερα τα κίνητρα για αγροτοτουριστικές επενδύσεις στα χωριά, η πριμοδότηση για επιστροφή οικογενειών, οι προσλήψεις με το στοιχείο της εντοπιότητας, η βελτίωση των υποδομών, η άρση του αποκλεισμού, που έχει να κάνει με την έλλειψη ιατρικής, ταχυδρομικής, τραπεζικής, εκπαιδευτικής πρόσβασης, η εμπέδωση του αισθήματος ασφαλείας με αποτελεσματικότερη αστυνομική φύλαξη, με επανίδρυση στρατιωτικών φυλακίων, όπου χρειάζεται κ. ά.

Δεν μπορούμε να κόβουμε τις ρίζες μας και να αφήνουμε μοιρολατρικά να παρακμάζουν, να αδειάζουν τα χωριά, να χωρίς να έχουμε συνέπειες, χωρίς να τιμωρηθούμε από τις ίδιες τις συνθήκες της ζωής.

Πέρα από το γεγονός ότι θα μας καταδιώκει πάντοτε η αγιάτρευτη νοσταλγία, πληρώνουμε τίμημα, ως ένα είδος φυσικής εκδίκησης, όταν αρνούμαστε αυτό, στο οποίο οφείλουμε, αυτό, που είμαστε.

Επιπλέον ο μαρασμός της υπαίθρου, αλλάζει άρδην τα δεδομένα σε γενικότερο κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

Τα χωριά είναι η "ψυχή" της Ελλάδας και είναι αδήριτη ανάγκη να μη γίνει ανεκτό και επιτρεπτό το ξεκλήρισμά τους.