Του π. Ηλία Μάκου
Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί στο Άγιο Όρος και εγκαταβιούσε στη Σκήτη Μπουραζιέρη, ενώ στα Γιάννινα πολλοί και πολύ τον νοσταλγούσαν.
Ήταν και επί χρόνια καθηγητής στο 2o Λύκειο Ιωαννίνων, όπου σαγήνευε τους μαθητές τόσο με την απλή ιεροπρέπειά του όσο και με τις γνώσεις του. Πλήθος μαθητών έχουν να θυμούνται με ευγνωμοσύνη την ανθοδέσμη των θείων μηνυμάτων που τους πρόσφερε τόσο στο σχολείο όσο και στο μυστήριο της εξομολόγησης.
O π. Παγκράτιος είχε πατρική καρδιά. Χωρίς ποτέ να υπολογίσει τον εαυτό του έσπευδε κατάκοπος, άγρυπνος κάποιες φορές, να παρηγορήσει όσους είχαν την ανάγκη του. Φρόντιζε να επισκεφθεί αρρώστους, να συνδράμει ενδεείς, μεταγγίζοντάς τους ελπίδα και έτσι γινόταν Κυρηναίος τους.
Το κήρυγμά του δεν ήταν μόνο λόγια που ετοιμάζονταν στο γραφείο μέσα από βιβλία . Ήταν η ίδια η ανιδιοτελής αυταπάρνηση και η αφοσιωμένη διακονία του στο έργο του Θεού. Και έδειχνε καθημερινά με τη ζωή του ποιος πρέπει να είναι ο καινούργιος άνθρωπος που δημιούργησε ο Θεός.
Καταπολεμούσε καθημερινά τις τυχόν ένοχες επιθυμίες και κλήσεις και δεν τις άφηνε να φυτρώσουν στην καρδιά του. Κατέφευγε προσευχητικά στον Θεό που έχει την ικανότητα να εξουδετερώνει τη γοητεία της αμαρτίας και ενδυναμωνόταν αποφασιστικά.
Η αδιάκοπη προσπάθειά του να νεκρώσει τα πάθη τον ελευθέρωνε και του χάριζε απέραντη ειρήνη ψυχής, γαλήνη συνείδησης, ελευθερία και χαρά.
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι ζούσε ο Χριστός στο εσωτερικό του, μέσα του. Αυτή η υπέροχη κατάσταση ήταν το αποκορύφωμα της πνευματικής του αναγέννησης, την οποία πρέπει να ποθούμε και για τον εαυτό μας.