Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το πανηγύρι του χωριού δεν είναι απλά γλέντι, είναι γεγονός μέ λατρευτικές, κοινωνικές- ψυχαγωγικές καί πολιτιστικές διαστάσεις...

Την ορθή διάστση των πανηγυριών του καλοκαιριού περιγράφει σε παλαιότερο κείμενό του ο πρωτοπρεβύτερος π.Λάμπρο Τσιάρα, Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητροπόλεως Ιωαννίνων, με μεγάλη εμπειρία σε πνευματικά θέματα. Αναφέρει μεταξύ άλλων εύστοχα: "Εἶναι ἀλήθεια πώς ὅλοι μας, καί οἱ “ἐγγύς”, καί οἱ “μακράν” περιμένουμε μέ λαχτάρα τίς μέρες αὐτές νά συναντηθοῦμε, νά ξαναζωντανέψουμε μέσα μας παιδικές μνῆμες, νά χαροῦμε τίς ὀμορφιές τῆς ἐπαρχίας, νά ψυχαγωγηθοῦμε ἔτσι ὅπως ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση τό ἀπαιτεῖ, νά ἀντλήσουμε δυνάμεις ἀπό τίς ρίζες μας καί νά γυρίσουμε ἀνανεωμένοι στίς ἐργασίες μας. Γιά νά ἐπιτύχουμε ὅμως τήν ἀνανέωση αὐτή, πρέπει ἐρχόμενοι στό χωριό, ν’ ἀφήσουμε πίσω στή θορυβώδη πρωτεύουσα τούς συνήθεις τρόπους ἐπικοινωνίας καί ψυχαγωγίας μας καί νά γίνουμε προσκυνητές τῶν ἱερῶν μας παραδόσεων˙ προσκυνητές τῆς φυσικῆς ὀμορφιᾶς καί τοῦ καθαροῦ περιβάλλοντος τοῦ χωριοῦ˙ προσκυνητές τῆς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς, ὅπως αὐτή ἀποτυπώνεται στή λαϊκή δημιουργία, στά ἔθιμα καί τά βιώματα τῶν γονιῶν καί τῶν παππούδων μας, στό κοινοτικό πνεῦμα, στούς τοπικούς χορούς καί τά παραδοσιακά τραγούδια. Ἕνα τέτοιο προσκύνημα θά συμβάλει τά μέγιστα στό νά συνειδητοποιήσουμε οἱ Νεοέλληνες τί εἴμαστε καί νά… συνομολογήσουμε μέ τόν γνωστό συνθέτη καί στιχουργό, ὅτι ὄντως «εἴτε μέ τίς ἀρχαιότητες εἴτε μέ τήν Ὀρθοδοξία τῶν Ἑλλήνων οἱ κοινότητες φτιάχνουν ἄλλο γαλαξία». Θέλουμε νά ποῦμε ἐμπιστευτικά σ’ ἐσᾶς, πού τυχόν διαβάζετε τίς γραμμές αὐτές, ὅτι ἐπιλέξαμε τό συγκεκριμένο ἐπίκαιρο θέμα, ἐπειδή στοχεύουμε ἀκριβῶς σέ τοῦτο˙ στό νά συνειδητοποιήσουμε δηλ. ὅλοι ὅτι τό πανηγύρι τοῦ χωριοῦ δέν εἶναι εὐκαιρία νά ἐπιδείξουμε ἐγωιστικά ὁ καθένας πόσο καλά ξέρουμε καί μιμούμαστε τίς ἄσχημες πλευρές τῆς ζωῆς τῶν πόλεων. Τό πανηγύρι τοῦ χωριοῦ εἶναι γεγονός πνευματικό, μέ λατρευτικές, κοινωνικές- ψυχαγωγικές καί πολιτιστικές διαστάσεις. Θά δοῦμε τώρα ἀναλυτικά αὐτές τίς διαστάσεις τοῦ ἑλληνικοῦ πανηγυριοῦ. 1. Ἡ λατρευτική διάσταση. Πάντα το ἑλληνικό πανηγύρι συνδέεται μέ μιά ἐκκλησιαστική γιορτή. Π.χ. τώρα τό καλοκαίρι πανηγυρίζουμε στίς γιορτές τοῦ προφήτη Ἠλία, τῆς ἁγίας Παρασκευῆς, τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος, τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος καί, κατ’ ἐξοχήν, στή γιορτή τῆς Παναγίας. Δηλαδή κέντρο τῆς γιορτῆς καί τοῦ πανηγυριοῦ εἶναι ἡ Λατρεία καί εἰδικότερα, ἡ θεία Λειτουργία. Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ὅλα, καί ἡ πίστη καί ὁ βίος τῶν πιστῶν, εἶναι δεμένα μέ τή Λατρεία. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ χῶρος στόν ὁποῖο πανηγυρίζουμε εἶναι τό προαύλιο τῶν ναῶν. Ἄς θυμηθοῦμε, ἄν ὁ ζῆλος μας γιά ἀναβίωση παλιῶν ἐθίμων καί ἠθῶν δέν εἶναι ἐπιλεκτικός, ἄς θυμηθοῦμε τίς παλιές καλές συνήθειες τῶν πατεράδων καί τῶν παππούδων μας. Ξεκινοῦσαν, ἄλλοτε ἀποβραδίς, γιά νά προλάβουν τόν Ἑσπερινό καί τήν ἀγρυπνία (ὅπου γινότανε ἀγρυπνία), κι ἄλλοτε βαθιά χαράματα, κι ὁδοιποροῦσαν ἐπί ὧρες, μέ τό πρόσφορο, τό λάδι, τό κερί, ὅλα γνήσια καί ἁγνά, γιά νά προλάβουν τόν Ὄρθρο καί τή θεία Λειτουργία, στήν ὁποία, προετοιμασμένοι καταλλήλως, προσέρχονταν μετά φόβου Θεοῦ καί μεταλάβαιναν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Συνήθειες, βιώματα, ἐμπειρίες πού μᾶς τά διηγεῖται καί τά περιγράφει μέ τόν δικό του μοναδικό τρόπο ὁ Παπαδιαμάντης. Οἱ παλαιότεροι δέν πανηγύριζαν ἀλειτούργητοι. Τό πανηγύρι τούς ξεκινοῦσε μέ τόν ἐκκλησιασμό. Ἄν στίς ἡμέρες μᾶς τό κέντρο βάρους τοῦ πανηγυριοῦ μετατοπίσθηκε πρός μία κοσμική κατά τό μᾶλλον κατεύθυνση, καί πιά οἱ περισσότεροι δέν νοιώθουμε τήν ἀνάγκη νά πανηγυρίζουμε λειτουργημένοι, κι ἄν ξεκινοῦμε τό πανηγύρι πρίν ἀπό τή γιορτή (ὅπως δυστυχῶς συμβαίνει σέ πολλά χωριά, πού στήνουν τό γλέντι ἀπό τήν παραμονή τῆς γιορτῆς τῆς Παναγιᾶς), αὐτό σημαίνει πώς κάτι ἔχει χαλάσει μέσα μας˙ ἡ ταυτότητά μας, ἡ ψυχή μας, ἔχει ὑποστεῖ κάποιαν ἀλλοίωση, πάντως ὄχι τήν “εὐπρεπεστάτην ἀλλοίωσιν”, πού πραγματοποιεῖ στόν ἄνθρωπο ἡ θεία Χάρη. Δέν κάνουμε τώρα ἐδῶ “παρατηρήσεις” σέ “παρεκτρεπόμενους” πιστούς. Ἐκεῖνο πού θέλουμε νά τονίσουμε, γιά νά τό καταλάβουν ὅλοι, εἶναι ὅτι, μετέχοντας στή θεία Λειτουργία, μετέχουμε στήν θεία Κοινωνία, πού θά πεῖ ἔχουμε μιά πραγματική- οὐσιαστική ἕνωση καί κοινωνία μέ τόν Θεό καί μεταξύ μας οἱ πιστοί, ζῶντες καί κεκοιμημένοι, καθώς ὅλοι εἴμαστε μέλη τοῦ ἑνός Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ὅσο μένουμε μακριά ἀπό αὐτή τήν Κοινωνία, τήν Κοινωνία τοῦ Θεοῦ, τόσο παραμένουμε «ἔρημοι κι ἀπρόσωποι» σέ ὅλες τίς ἐκδηλώσεις τοῦ βίου... 2. Ἡ κοινωνική καί ψυχαγωγική διάσταση τοῦ πανηγυριοῦ. Πρόκειται γιά τήν κοσμική- ἄς τό ποῦμε ἔτσι- πλευρά τῆς γιορτῆς, ἡ ὁποία ὅμως συνδέεται ἄρρηκτα μέ τη λατρευτική διάσταση. Ἡ Ἑλληνική Παράδοση ἤθελε καί θέλει πάντα τή χαρά καί τή γιορτή μας, τό τραγούδι μας καί τόν χορό μας, ὡς μία προέκταση τῆς θείας Λατρείας ἔξω ἀπό τόν ναό. Ἐκεῖνο πού εἶναι ἀταίριαστο καί δέν πρέπει νά συμβαίνει, εἶναι νά ἀρχίζει τό γλέντι καί ὁ χορός, πρίν ἀκόμα τελειώσει ἡ θεία Λειτουργία… Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν συνιστᾶ ἄρνηση, ἀλλά κατάφαση τῆς ζωῆς. Στήν Εὐχαριστία ἡ Ἐκκλησία προσλαμβάνει τή ζωή μας μέ ὅλες τίς ἐκδηλώσεις της καί τήν ἐξαγιάζει. Ἔτσι ἡ μουσική, ὁ χορός, τό πανηγύρι, ὁ ἔρωτας, ἡ τέχνη, ὁ πολιτισμός, ὅλα, λειτουργήμενα καί ἐξαγιασμένα, «ἐνδύονται τήν εὐπρέπειαν» καί κατά ἕνα τρόπο, προσλαμβάνουν ἕνα χαρακτήρα μυστηριακό. Θά ἦταν εὐχῆς ἔργο νά βιώναμε ὅλοι το πνευματικό αὐτό νόημα τῆς ζωῆς καί τῶν ἐκδηλώσεών της. Οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι, κι ὅταν θά καθίσουμε στό τραπέζι νά φᾶμε καί νά πιοῦμε, κι ὅταν θά τραγουδήσουμε, κι ὅταν θά σηκωθοῦμε νά χορέψουμε, κι ὅταν τά νέα παιδιά- τά ἀγόρια καί τά κορίτσια μας- θά ἀγαπηθοῦν καί θ’ ἀποφασίσουν νά χτίσουν τίς καινούργιες οἰκογένειες, ὅλα αὐτά θά γίνουν μέ εὐσχημοσύνη καί εὐπρέπεια. Ἐμεῖς εὐφραινόμαστε παραδοσιακά, τραγουδοῦμε ὅλοι μαζί τα τραγούδια τῆς Πατρίδας μας καί χορεύουμε χορούς “κυκλωτικούς”. Ἀρνιόμαστε τήν ἐγωιστική ἀπομόνωση τῆς ἀποπροσωποποιημένης σύγχρονης μαζικῆς ψυχαγωγίας, τήν ὁμαδική φρενίτιδα ἑνός αἰσθησιακά ντοπαρισμένου πλήθους. Στη δική μας παράδοση ἐπικρατεῖ τό κοινοτικό πνεῦμα, ἡ ἀλληλοπεριχώρηση καί ἡ κοινωνία τῶν προσώπων. 3. Ἡ πολιτιστική διάσταση τοῦ ἑλληνικοῦ πανηγυριοῦ. Εἶναι ἀλήθεια πώς ἡ παραδοσιακή μουσική καί οἱ χοροί ἐκφράζουν μία στάση ζωῆς κι ἕναν ὁλόκληρο πολιτισμό. Καί εἶναι ἀσφαλῶς ἄξιοι ἐπαίνων καί εὐλογιῶν οἱ Σύλλογοι ἐκεῖνοι, καί οἱ ἰδιῶτες, πού μοχθοῦν γιά τήν καλλιέργεια καί τή διάδοση τῆς παραδοσιακῆς μας μουσικῆς καί τή διδασκαλία τῶν τοπικῶν χορῶν. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, μαζί μέ τούς καλλιτέχνες μουσικούς μας, προσφέρουν πολλά, ὄχι ἁπλῶς στήν ψυχαγωγία μας, ἀλλά κυρίως στόν πολιτισμό μας καί στήν πορεία μας ὡς ἔθνους. Ἀλλά στό χωριό, στήν ἐπαρχία, δέν εἶναι μόνο ἡ μουσική καί οἱ χοροί. Ὑπάρχει ἕνα εὐρύτερο πολιτιστικό κλίμα, πού περιλαμβάνει ἤθη καί ἔθιμα τοῦ παλιοῦ καιροῦ, λαϊκές δημιουργίες πάνω στήν πέτρα ἤ τό ξύλο, οἰκοδομήματα ἐξαιρετικῆς τέχνης, ὑφαντά μέ ἔμπνευση καί καλαισθησία… Ὅλα αὐτά εἶναι ἕνας ἀληθινός θησαυρός, μία σπουδαία κληρονομιά. Γι’ αὐτό γράψαμε στήν ἀρχή πως, μέ τήν εὐκαιρία τοῦ πανηγυριοῦ, ἐρχόμαστε προσκυνητές κι ἑνός πολιτισμοῦ. Ἑνός πολιτισμοῦ ὅπου οἱ παπποῦδες μας ἔχουν ἀποτυπώσει τίς πιό γνήσιες κι εὐγενικές ἰδέες τους. Ἀπέναντι σε αὐτόν τόν πολιτισμό κι ἀπέναντι σ’ ἐκείνους πού τόν δημιούργησαν, εἶναι ἀνάγκη οἱ σύγχρονοι κληρονόμοι -ἐμεῖς- νά σταθοῦμε μέ σεβασμό. Πράξεις ὅπως ἡ ἐκποίηση στοιχείων αὐτῆς τῆς κληρονομιᾶς ἤ ἡ οἰκονομική τους ἐκμετάλλευση, τάχα γιά λόγους τουρισμοῦ, καθώς καί οἱ κάθε εἴδους ἀπομιμήσεις τους, πού διεκδικοῦν τή σφραγίδα τῆς γνησιότητας, ἀποτελοῦν προσβολή τῆς παράδοσης καί τοῦ πολιτισμοῦ πού κληρονομήσαμε.  Οἱ γραμμές αὐτές δέν γράφονται ὑπό τήν ἐπήρεια ἑνός ἄκρατου συναισθηματισμοῦ, πού δέν ξέρει ἤ δέν θέλει νά δεῖ τήν πραγματικότητα. Ξέρουμε, ὅπως κι ἐσεῖς ὅλοι το ξέρετε, ὅτι τά πανηγύρια μας ἔχουν χάσει σέ σημαντικό βαθμό τόν ἁγνό παραδοσιακό τους χαρακτήρα κι ἔχουν διαβρωθεῖ ἀπό τό πνεῦμα τοῦ νεωτερισμοῦ καί τῆς βουλιμικῆς χρησιμοθηρίας. Ὅμως πιστεύουμε στή δύναμη τῆς ἀλήθειας καί τῆς γνησιότητας, πού εἶναι πιό ἰσχυρή ἀπό τίς στρεβλές ἀπομιμήσεις της. Ἡ Ἐκκλησία καλεῖ ὅλους μας στίς πηγές (Λατρεία, Παράδοση, Πολιτισμό), ἀπό τίς ὁποῖες μποροῦμε νά ἀντλοῦμε ἀστείρευτες δυνάμεις, γιά νά σώσουμε τόν τόπο μας καί τήν ψυχή μας. Ἐτοῦτος ἐδῶ ὁ τόπος, μήν τό ξεχνοῦμε, ἔχει ὄνομα, ἔχει ἱστορία, «ἔχει σῶμα καί θρησκεία». Κλείνοντας, ἅς εὐχηθοῦμε -μέ τόν ἴδιο μουσικό καί στιχουργό- «νά μᾶς ἔχει ὁ Θεός γερούς, πάντα ν’ ἀνταμώνουμε καί νά ξεφαντώνουμε μέ χορούς κυκλωτικούς…», μέσα στό ζωντανό πνεῦμα τῆς Ἑλληνορθόδοξης παράδοσης καί λεβεντιᾶς. Μᾶς ταιριάζει καί μᾶς ἀξίζει". 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Η μάχη της Μενίνας μέσα από το ημερολόγιο ενός φοιτητή αντάρτη του Ιερού Λόχου, του Δημήτρη Σούτζου...

Αποκαλυπτικά στοιχεία για τη μάχη της Μενίνας, δίνει ένας φοιτητής τότε, αντάρτης στον Ιερό Λόχο, ο Δημήτρης Σούτζος, μέσα από ημερολογιακές καταγραφές. Είναι τα πιο αδιάψευστα στοιχεία, για το τι πραγματικά έγινε τη εποχή εκείνη. Αναφέρει μεταξύ άλλων όσον αφορά στη δυσκολία και στη σημασία της μάχης: "Το σμίξιμο του Γιαννιώτικου δρόμου με το δρόμο της Παραμυθιάς, γίνεται στη Μενίνα. Εκεί, σ' αυτά τα γκρίζα βράχια, έξω από το Νεοχώρι, βρίσκεται κουρνιασμένος ο Ιερός Λόχος των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών του Ζέρβα. Αποτελείται από φοιτητάς και σπουδαστάς... Εκεί κάτω στον στρατηγικό οδικό κόμβο της Μενίνας, βρίσκεται οχυρωμένο και ισχυρά οργανωμένο ένα τάγμα επίλεκτων Γερμανών πολεμιστών, ενισχυμένο από καμιά διακοσαριά Τουρκαλβανούς. Οι στρατιώτες του Χίτλερ, είχαν μεταβάλει τη Μενίνα σε φρούριο. Με πολυβολεία, με πυροβολεία, ολομοβολεία και χαρακώματα. Σ' όλα τα σπίτια του χωριού έχουν χτίσει πόρτες και παράθυρα και τάχουν μεταβάλει σε οχυρά. Έχουν ανοίξει παντού ορ…

Το έργο 6 συγγραφέων από τα χωριά της Μουργκάνας παρουσιάστηκε στην Πόβλα

Στο πλαίσιο της 2ης γιορτής Πολιτισμού Μάνα Μουργκάνα, παρουσιάστηκε το έργο έξι συγγραφέων  με καταγωγή από τα χωριά της περιοχής. Στην πλατεία Πόβλας (Αμπελώνας), με συντονίστρια την Ευγενία Ζκέρη, ακούστηκαν αποσπάσματα από βιβλία των λογοτεχνών, που με αυτό τον τρόπο τιμήθηκαν από τους συντοπίτες τους. Οι συγγραφείς, που παρουσιάστηκαν, στη σεμνή εκδήλωση, της οποίας την οργάνωση και την επιμέλεια είχαν οι Ζωή Ντρούκα και ο Πάνος Ανυφαντής, είναι: Γιάννης Βέλλης, Κώστας Λένης, Σταύρος Λέτσας, Φάνης Μούλιος, Κώστας Ραπτόπουλος, Κώστας Τσαντίνης. Στόχος ήταν μέσα από τις καταγραφές τους  να κατανοηθεί ο τρόπος της ζωής τα παλαιότερα, αλλά και τα νεότερα χρόνια, στον τόπο,  και να γεφυρωθεί το χθες που διάβηκε, με το σήμερα που μοιάζει μετέωρο, ώστε να διασφαλιστεί η πορεία στο αύριο.

Ο Θεσπρωτός αρχιμανδρίτης και ιατρός-ογκολόγος π. Ιωάννης Κοκάκης "μαγεύει" πιστούς και ασθενείς!

Τον τόπο καταγωγής του (από τη μητέρα του), τη Θεσπρωτία, επισκέφτηκε αυτές τις ημέρες ο αρχιμανδρίτης και ιατρός-ογκολόγος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών π. Ιωάννης Κοκάκης, που "μαγεύει" πιστούς και ασθενείς! Υπηρετεί συνδυαστικά και αφοσιωμένα δύο ανθρωπιστικά λειτουργήματα. Αυτά του ιερέως και του ιατρού. Είναι σε καθημερινό και αδιάκοπο αγώνα, που δεν περιέχει την ανθρώπινη αγωνία, αλλά την μελλούμενη ελπίδα,   για να θεραπεύσει τις κακοήθειες της ψυχής και τα καρκινώματα του σώματος. Οι πιστοί και οι ασθενείς "πίνουν νερό" στο όνομά του. Οι πιστοί γεμίζουν ασφυκτικά το ναό του αγίου Νεκταρίου Κάτω Κηφησιάς, όπου λειτουργεί, και οι ασθενείς του εμπιστεύονται ανεπιφύλακτα τη ζωή τους. Μέσα από το λειτουργικό και προσευχητικό μετερίζι ανανεώνει διαρκώς τις σχέσεις του με το Θεό και μέσα από συνεχείς επιμορφώσεις στο εξωτερικό εμπλουτίζει ασταμάτητα τις επιστημονικές του γνώσεις. Παρ' όλα ταύτα παραμένει απλός και ταπεινός. Δικαριτικός και ευαίσθητος. Με αυτ…

Το παρασκήνιο με τον Τούρκο, που προσπάθησε να βάλει φωτιά στο Ελευθεροχώρι Θεσπρωτίας...

Τούρκος, που έχει ζητήσει πολιτικό άσυλο στη χώρα μας, δεν έχει αποφανθεί ακόμη η αρμόδια επιτροπή για τη χορήγησή του, αλλά είναι νόμιμη η παραμονή του στην Ελλάδα, συνελήφθη, γιατί προσπάθησε να βάλει φωτιά, άγνωστο προς το παρόν για ποιό λόγο, στο Ελευθεροχώρι Παραμυθιάς, κοντά στην Εγνατία οδό. Οι αρχές, με προσεκτικές και κατάλληλες ενέργειες και υπό πλήρη μυστικότητα, προσπαθούν να ξετυλίξουν το κουβάρι σχετικά με τα κίνητρα του Τούρκου και να εξακριβώσουν μήπως εμπλέκται και σε άλλες υποθέσεις ή αν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, που έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία του φερόμενου ως δράστη. Εκτός από την παραπομπή στον εισαγγελέα, ερευνώνται διάφοροι παράμετροι, προκειμένου να αποσαφηνιστεί το γεγονός και να σχηματιστεί πλήρης εικόνα.  

Γιατροί υποστηρίζουν ότι θεραπεύουν τον καρκίνο χωρίς φάρμακα!

Ποιες είναι οι κορυφαίες αντικαρκινικές τροφές... 
*Το λεμόνι είναι 10.000 φορές ισχυρότερο από τη χημιοθεραπεία! Γιατροί στην Ελλάδα υποστηρίζουν ότι θεραπεύονται όλα τα είδη του καρκίνου, χωρίς φάρμακα! Ισχυρίζονται ότι "όποιος ασθενήσει από καρκίνο, θα υποστεί γραμμικούς επιταχυντές, χημειοθεραπείες,διαρκείς εξετάσεις που κρατούν τον άρρωστο σε διαρκή αγωνία, ανασφάλεια, φόβο και πανικό. Και ενώ το φαρμακείο της φύσης μας δίνει απλόχερα όλα τα όπλα για την αντιμετώπιση και των πλέον επικίνδυνων ασθενειών μέσα από τους πολύτιμους καρπούς του, η συμβατική ιατρική αρνείται να το

Κατακλείστηκαν από κόσμο οι πηγές του Αχέροντα στη Γλυκή (10 φωτό)

Κατακλείστηκαν από κόσμο αυτές τις ημέρες, πριν και μετά τον Δεκαπενταύγουστο, οι πηγές του Αχέροντα στη Γλυκή. Άτομα κάθε φύλου και ηλικίας απόλαυσαν το τοπίο, αλλά και σπορ στον Αχέροντα. Διέσχισαν με βάρκες και άλογα το ποτάμι, τα παιδιά περνούσαν εναέρια από τη μια όχθη στην άλλη, τα καταστήματα γεμάτα. Γενικά η κινητικότητα ήταν πολύ αυξημένη, με αποτέλεσμα οι επαγγελματίες, που δραστηριοποιούνται στο χώρο, να δηλώνουν ικανοποιημένοι. Μικρό, γεωργικό κυρίως χωριό, η Γλυκή, έχει γίνει γνωστή από το μυθικό ποταμό Αχέροντα. Αναπτύσσεται τουριστικά τα τελευταία χρόνια δίνοντας την ευκαιρία στον επισκέπτη να νιώσει την παράδοση μιας παρθένας τουριστικά περιοχής και την περιβαλλοντική ευδαιμονία.  Στο κατάφυτο φαράγγι των πηγών του Αχέροντα, ζουν οι εκδρομείς μοναδικές στιγμές. Από εδώ οι λάτρεις της πεζοπορίας και της περιπέτειας μπορούν να φτάσουν, μέσα από το ποτάμι. Όσοι αγαπούν  το ράφτινγκ, ζουν δυνατές συγκινήσεις. Η διαδρομή από τη γέφυρα της Γλυκής είναι σύντομη και προσιτή γι…