Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στη Γλούστα Φιλιατών και στην Πετροβίτσα Παραμυθιάς γιορτάστηκε πανηγυρικά το "Γενέθλιον του Ιωάννου του Προδρόμου"!

Στη Γλούστα Φιλιατών και στην Πετροβίτσα Παραμυθιάς γιορτάστηκε πανηγυρικά το "Γενέθλιον του Ιωάννου του Προδρόμου"! Στη Γλούστα Φιλιατών ευλαβούνται ιδιαίτερα τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και στον ομώνυμο ναό τελέστηκε θεία λειτουργία μετά αρτοκλασίας. Αμέσως μετά ακολούθησε, όπως κάθε χρόνο, ημερήσιο πανηγύρι με την ορχήστρα του Λευτέρη Γκιώκα με την πρωτοβουλία της  Εκκλησιαστικής Επιτροπής, της τοπικής κοινότητας και της αδελφότητας Κεφαλοχωρίου (Γλούστας) «Ο Πρόδρομος», που δρομολόγησε λεωφορείο από την Αθήνα για την παρουσία απόδημων στην εκδήλωση. 
***
Ακόμη στο γραφικό ξωκκλήσι του αη Γιάννη στην Πετροβίτσα, εψάλη όρθος και θεία λειτουργία μετά αρτοκλασίας. Με φροντίδα κατοίκων του χωριού προσφέρθηκε φαγητό, ενώ έγινε και γλέντι με την ορχήστρα του Χρήστου Μαρτίνη. Μαζεύτηκαν άτομα από τα γύρω χωριά, και μέσα στην καταπράσινη φύση απόλαυσαν ωραίες στιγμές. 
***
Για το πως εορτάζονταν παλαιότερα στη Γλούστα Φιλιατών το "Γενέθλιον του Ιωάννου του Προδρόμου", γράφει σχετικά στο βιβλίο του "Τα πανοχώρια της Μουργκάνας" ο Γιάννης Μούτσιος: <<...Και νάτες τώρα, οι Γλουστινές γυναίκες κάθε απόγευμα να ετοιμάζουν τα πάντα. Καθαρίσανε την εκκλησιά μέσα κι έξω, καθώς και το χοροστάσι. Κι επειδή την εποχή εκείνη έξω από την εκκλησιά γινότανε κοινό τραπέζι, οι γυναίκες ετοιμάσανε τα πάντα, από τραπέζια, καθίσματα και μπάσια, καζάνια, πυροστιές, σαγάνια, πιάτα, κουταλοπήρουνα κλπ., που τα 'φέρναν οι γυναίκες από τα σπίτια τους και τα ξαναπέρνανε πάλι όταν τελείωνε το πανηγύρι.
Δυο μέρες δε πριν το πανηγύρι, οι γυναίκες πηγαίναν για ξύλα απάνω στη Βελίκα και στο γυρισμό είχαν ένα αγόρι που κρατούσε ένα ψηλό κοντάρι, στην κορυφή του οποίου υπήρχε σταυρός κι εκεί που σμίγονταν το κοντάρι με το σταυρό είχαν δεμένο το φλάμπουρο, ένα μεγάλο μαντήλι σε χρώμα ουρανί, που ήταν της εκκλησίας και το 'χαν για κάθε χρόνο. Τ' αγόρι προηγούνταν κι ακολουθούσαν οι γυναίκες τραγουδώντας. Την ίδια στιγμή απ' όλα τα σοκάκια της Γλούστας, ανηφόριζαν οι Γλουστινοί προς το χοροστάσι της εκκλησιάς τ' Αϊ Γιάννη.
Οι επίτροποι της εκκλησιάς υποδέχονταν τις ζαλωμένες με ξύλα γυναίκες με το πατροπαράδοτο λουκούμι, που το παίρναν ζαλωμένες και μόλις ξεζαλώνονταν μια μια έμπαιναν στο χορό και χορεύανε τραγουδώντας με το στόμα, ενώ οι επίτροποι της εκκλησιάς συνεχίζανε να κερνούν με λουκούμι όλους τους χωριανούς που συγκεντρώνονταν...
...Και συνεχίζουμε για το πανηγύρι τ' Αϊ Γιάννη -που είναι πολιούχος- της Γλούστας.
Την παραμονή το απόγευμα οι γυναίκες όλου του χωριού ασχολούνταν πάλι με την καθαριότητα αλλά και με το φαγητό. Καθαρίζανε τα κρεμμύδια, τις πατάτες, πλένανε τα κρέατα και το ρύζι και τα ετοιμάζαν αυτά για να γίνει ο καβρουμάς και το γιαχνί. Οι δε άντρες φτιάχνανε τους ίσκιους πάνω από τα τραπέζια, διορθώνανε τους δρόμους κλπ.
Πιο δυνατά και πιο χαρούμενα χτυπούσαν οι καμπάνες σαν ξημέρωνε η γιορτή. Οι καμπάνες ήταν δύο. Η μεγάλη, που ήταν κρεμασμένη στο καμπαναριό κι είχε βροντερό χτύπημα και μια μικρή που τη λέγανε σήμαντρο και τη χτυπούσανε για το σχολειό, για να συγκεντρώνονται τα παιδιά. Υπήρχε δε γραμματοδάσκαλος που τον πληρώναν οι πατεράδες με καλαμπόκι, σιτάρι, φασόλια κλπ. Τα δε μαθήματα ήταν αριθμητική, γεωγραφία και θρησκευτικά. (Το 1850 η Γλούστα κατοικούνταν από εκατόν δέκα οικογένειες. Το 1899 είχε σχολείο με τριάντα μαθητές).
Γινόταν η λειτουργία λοιπόν στην εκκλησία και έρχονταν κόσμος απ' όλα τα Πανωχώρια της Μουργκάνας, καθώς πηγαίναν και οι Γλουστινοί στα δικά τους πανηγύρια. Κι όπως τους περίμεναν και τους περιποιούνταν οι Γλουστινοί, έτσι τους περιποιούνταν στα πανηγύρια τους και τ' άλλα τα χωριά, τα λεγόμενα δεκάξι χωριά της Μουργκάνας, που όμως δεν ήταν δεκάξι αλλά τριάντα ένα...
...Οταν τελείωνε η λειτουργία, όλο το εκκλησίασμα κατευθυνόταν στο χοροστάσι, με τους λαμπροντυμένους παπάδες μπροστά που πάντοτε ήταν τρεις γιατί ερχότανε και οι παπάδες της Λίστας και του Λια στο πανηγύρι της Γλούστας. Αλλά κι ο παπάς της Γλούστας, που ήταν την εποχή της επανάστασης ο παπα Νικόλα-Κασέτας, πήγαινε στα πανηγύρια τους. Κάνανε αγιασμό και μετά κάθονταν όλοι στα τραπέζια και τους καλωσορίζανε με το πατροπαράδοτο τσίπουρο (ρακί), που οι πότες της εποχής το είχαν βαφτίσει δάκρυ της Παναγίας.
Εν συνεχεία σερβίρονταν τα σαλατικά, τα φαγητά και το κρασί, από αγόρια και κορίτσια με πάσα στα πιάτα, που φτάναν στα χέρια των νιόγαμπρων και των νιόνυμφων κι αυτοί τα τοποθετούσαν μπροστά στους καλεσμένους. Αρχίζανε δε από την κεφαλή του τραπεζιού, που ήταν το σημείο που καθόταν και οι πρόεδροι των χωριών (Μουχτάρηδες όπως τους έλεγαν τότε).Αν δεν χωρούσαν τα τραπέζια, μόλις τρώγαν οι πρώτοι, έβγαινε ο δίσκος με την εικόνα και τα όργανα τα οποία παίζανε μοιρολόγι κατά το έθιμο) για να ακούσουν και οι πεθαμένοι κι ακολουθούσε δεύτερο τραπέζι που κάθονταν και τρώγαν και οι υπόλοιποι. Και μετά; Ολοι στο χορό, οικογενειακά, συν γυναιξί και τέκνοις. Αδελφικότατα, άρρενες τε και θήλεις...>>.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η νοσταλγική ιστορία με τις καλάθες της Μπολιάνας Θεσπρωτίας στις αρχές του 20ου αιώνα...

Του Πέτρου Μίντζα Η ιστορία με τις καλάθες της Μπολιάνας, ξεκινάει κάπου στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν οι δύο Οσδινιάτες: Γιώργος Ζήσης και Χαράλαμπος -Χαρλάμης Μπάτσης (παππούς του αξέχαστου καθηγητή ιατρικής Μπάμπη), που είχαν μεταναστεύσει στην Αίγυπτο, επέστρεψαν στο χωριό τους και με τα χρήματα που έφεραν,αγόρασαν απέναντι στην εύφορη Μπολιάνα κτήματα και στη συνέχεια έχτισαν και από ένα σπιτάκι. Για να μπορούν να περνάνε τον υγρό φράχτη του Καλαμά τους χειμερινούς μήνες, χωρίς να

Ξεκινάει η αναστήλωση των πηγαδιών και της οικίας Μπούση στο Σούλι...

Ξεκινάει η αναστήλωση των πηγαδιών και της οικίας Μπούση στο Σούλι. Ειδικότερα εγκρίνονται οι όροι προγραμματικής σύμβασης  μεταξύ της Περιφέρειας Ηπείρου, του υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού/Εφορεία Αρχαιοτήτων Θεσπρωτίας και του δήμου Σουλίου για την υλοποίηση του έργου «Αναστήλωση – επισκευή οικίας Μπούση και πηγαδιών στον Ιερό Χώρο του Σουλίου, προϋπολογισμού 200.000 €".  Τα περισσότερα πηγάδια, που είναι κατασκευασμένα σε σχήμα κυκλικό, βρίσκονται κοντά στο κάστρο της Κιάφας και ο συνολικός αριθμός τους πλησίαζε στο παρελθόν τα 400, αφού κάθε οικογένεια Σουλιωτών διέθετε το δικό της. Σήμερα, στην περιοχή με την ονομασία Πηγάδια είναι συγκεντρωμένα περίπου 67 πηγάδια εκ των οποίων στέκονται όρθια τα 40. Πρόκειται για μια μικρή πεδιάδα ανάμεσα στα βουνά, εκεί όπου στέκονται ακόμα οι τοίχοι από το σπίτια των Μποτσαραίων και του Τζαβέλα, καθώς και το Βουλευτήριο, όπου έκαναν τις συνάξεις οι οπλαρχηγοί και οι εκπρόσωποι των οικογενειών.  Ο συνολικός αριθμός των πηγαδιών πλ…

Οι συγγενείς των 49 εκτελεσθέντων προκρίτων της Παραμυθιάς, δεν πήραν ποτέ σύνταξη από το ελληνικό κράτος!

Σαράντα εννέα πρόκριτοι εκτελέστηκαν στην Παραμυθιά, κατά την Κατοχή, από τους Γερμανούς, καθ' υπόδειξιν των "Τσάμηδων". Οι εκτελεσθέντες θεωρήθηκαν άμαχος πληθυσμός και οι συγγενείς τους πρώτου βαθμού δεν έλεβαν ποτέ την τιμητική σύνταξη, που προβλέπεται όταν οι εκτελεσθέντες είναι στον πόλεμο.  Είναι, δηλαδή, εν ενεργεία πολεμιστές. Όμωςστην Κατοχή ολόκληρη η χώρα ήταν ένα απέραντο πολεμικό μέτωπο, όπου τακτικός στρατός δεν υπήρχε, άρα όλοι έκαναν αντίσταση με τον τρόπο τους. Έτσι οι άμεσοι συγγενείς των θυμάτων της Γερμανικής θηριωδίας θα έπρεπε να δικαιούνται την τιμητική σύνταξη. Όχι ως οικονομική ανταμοιβή, αλλά ως ηθική επιβράβευση. 

Παραγωγή τσίπουρου στη Λιβαδειά Βορείου Ηπείρου... (ΦΩΤΟ)

Βρεθήκαμε στη Λειβαδιά της Βορείου Ηπείρου. Στην πολύ φιλόξενη οικογένεια του Σπύρου Γκίκα. Εκείνη την ημέρα, που τον επισκεφτήκαμε, έβγαζε τσίπουρο από τα σταφύλια του, ακολουθώντας τη γνωστή διαδικασία του καζανιού. Ευγενής, το ίδιο και η σύζυγός του, οι οποίοι προσέφεραν με πολύ αγάπη διάφορα κεράσματα στην παρέα, μας καλοδέχτηκαν αρχοντικά, δείχνοντας τα υπέροχα αισθήματα της καρδιάς τους και μας εξήγησαν ότι  "το τσίπουρο παρασκευάζεται με την απόσταξη των στεμφύλων (στράφυλα ή τσίπουρα), δηλαδή από τα υπολείμματα των σταφυλιών, που μένουν μετά το πάτημα και την εξαγωγή του μούστου για την παραγωγή κρασιού. Επίσης, δυνατή είναι και η απόσταξη ολόκληρων των σταφυλιών, όπου σ' αυτή την περίπτωση η απόδοση είναι μεγαλύτερη.  Η ποιοτική παραγωγή του τσίπουρου απαιτεί αργή απόσταξη σε ήπια θερμοκρασία και σωστό διαχωρισμό του αποστάγματος σε τρία στάδια: Κεφαλές – καρδιά – ουρές. Η καρδιά, που περιλαμβάνει τα επιθυμητά συστατικά, είναι η βάση για την παραγωγή ποιοτικού τσίπου…

Σωτήρης Δημητρίου: "Ο δρόμος της αξιοπρέπειας είναι ανηφορικός"...

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Θεσπρωτός συγγραφέας του ιστορικού μυθισοτρήματος "Μείναμε εμείς...!" σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη "φωτίζει" το βιβλίο του και τον εαυτό του... Είναι πολύ συναρπαστικό, αλλά και χρήσιμο συνάμα να μιλάει κανείς με τον Θεσπρωτό συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου. Τόσο συναρπαστικό, που περνούν τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά και οι ώρες, χωρίς να σου αφήνουν ούτε το παραμικρό σημάδι κόπωσης. Τον ακούς και τον απολαμβάνεις... Αυθόρμητος , «ντόμπρος» και γενικά «ψαγμένος»  τύπος ο Σωτήρης Δημητρίου, μιλάει χωρίς περιστροφές και χωρίς υπονοούμενα. Αλλά με καθαρότητα και με πειθώ. Έτσι λειτούργησε και στο πρώτο του βιβλίο «Μείναμε εμείς...!». Μυθιστορηματική μορφή, μπορεί να έχει, το βιβλίο,  ωστόσο ο κ. Δημητρίου τις αλήθειες της εποχής, γύρω στα

Η δημοτική κοινότητα της Νέας Σελεύκειας θα τιμήσει τον αρχιμανδρίτη π. Μεθόδιο Ντελή...

Η δημοτική κοινότητα της Νέας Σελεύκειας Θεσπρωτίας, σύμφωνα με ανακοίνωση-πρόσκληση, που υπογράφει ο πρόεδρός της Γεώργιος Ιωάννου, θα τιμήσει με πλακέτα τον ηγούμενο της Μονής Γηρομερίου Μεθόδιο Ντελή. Η τιμητική διάκριση θα απονεμηθεί στο πλαίσιο της εκδήλωσης, που περιλαμβάνει όρθρο-θεία λειτουργία-ομιλία-επιμνημόσυνη δέηση-κατάθεση στεφάνων στο μνημείο, για την ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου.