Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στη Γλούστα Φιλιατών και στην Πετροβίτσα Παραμυθιάς γιορτάστηκε πανηγυρικά το "Γενέθλιον του Ιωάννου του Προδρόμου"!

Στη Γλούστα Φιλιατών και στην Πετροβίτσα Παραμυθιάς γιορτάστηκε πανηγυρικά το "Γενέθλιον του Ιωάννου του Προδρόμου"! Στη Γλούστα Φιλιατών ευλαβούνται ιδιαίτερα τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και στον ομώνυμο ναό τελέστηκε θεία λειτουργία μετά αρτοκλασίας. Αμέσως μετά ακολούθησε, όπως κάθε χρόνο, ημερήσιο πανηγύρι με την ορχήστρα του Λευτέρη Γκιώκα με την πρωτοβουλία της  Εκκλησιαστικής Επιτροπής, της τοπικής κοινότητας και της αδελφότητας Κεφαλοχωρίου (Γλούστας) «Ο Πρόδρομος», που δρομολόγησε λεωφορείο από την Αθήνα για την παρουσία απόδημων στην εκδήλωση. 
***
Ακόμη στο γραφικό ξωκκλήσι του αη Γιάννη στην Πετροβίτσα, εψάλη όρθος και θεία λειτουργία μετά αρτοκλασίας. Με φροντίδα κατοίκων του χωριού προσφέρθηκε φαγητό, ενώ έγινε και γλέντι με την ορχήστρα του Χρήστου Μαρτίνη. Μαζεύτηκαν άτομα από τα γύρω χωριά, και μέσα στην καταπράσινη φύση απόλαυσαν ωραίες στιγμές. 
***
Για το πως εορτάζονταν παλαιότερα στη Γλούστα Φιλιατών το "Γενέθλιον του Ιωάννου του Προδρόμου", γράφει σχετικά στο βιβλίο του "Τα πανοχώρια της Μουργκάνας" ο Γιάννης Μούτσιος: <<...Και νάτες τώρα, οι Γλουστινές γυναίκες κάθε απόγευμα να ετοιμάζουν τα πάντα. Καθαρίσανε την εκκλησιά μέσα κι έξω, καθώς και το χοροστάσι. Κι επειδή την εποχή εκείνη έξω από την εκκλησιά γινότανε κοινό τραπέζι, οι γυναίκες ετοιμάσανε τα πάντα, από τραπέζια, καθίσματα και μπάσια, καζάνια, πυροστιές, σαγάνια, πιάτα, κουταλοπήρουνα κλπ., που τα 'φέρναν οι γυναίκες από τα σπίτια τους και τα ξαναπέρνανε πάλι όταν τελείωνε το πανηγύρι.
Δυο μέρες δε πριν το πανηγύρι, οι γυναίκες πηγαίναν για ξύλα απάνω στη Βελίκα και στο γυρισμό είχαν ένα αγόρι που κρατούσε ένα ψηλό κοντάρι, στην κορυφή του οποίου υπήρχε σταυρός κι εκεί που σμίγονταν το κοντάρι με το σταυρό είχαν δεμένο το φλάμπουρο, ένα μεγάλο μαντήλι σε χρώμα ουρανί, που ήταν της εκκλησίας και το 'χαν για κάθε χρόνο. Τ' αγόρι προηγούνταν κι ακολουθούσαν οι γυναίκες τραγουδώντας. Την ίδια στιγμή απ' όλα τα σοκάκια της Γλούστας, ανηφόριζαν οι Γλουστινοί προς το χοροστάσι της εκκλησιάς τ' Αϊ Γιάννη.
Οι επίτροποι της εκκλησιάς υποδέχονταν τις ζαλωμένες με ξύλα γυναίκες με το πατροπαράδοτο λουκούμι, που το παίρναν ζαλωμένες και μόλις ξεζαλώνονταν μια μια έμπαιναν στο χορό και χορεύανε τραγουδώντας με το στόμα, ενώ οι επίτροποι της εκκλησιάς συνεχίζανε να κερνούν με λουκούμι όλους τους χωριανούς που συγκεντρώνονταν...
...Και συνεχίζουμε για το πανηγύρι τ' Αϊ Γιάννη -που είναι πολιούχος- της Γλούστας.
Την παραμονή το απόγευμα οι γυναίκες όλου του χωριού ασχολούνταν πάλι με την καθαριότητα αλλά και με το φαγητό. Καθαρίζανε τα κρεμμύδια, τις πατάτες, πλένανε τα κρέατα και το ρύζι και τα ετοιμάζαν αυτά για να γίνει ο καβρουμάς και το γιαχνί. Οι δε άντρες φτιάχνανε τους ίσκιους πάνω από τα τραπέζια, διορθώνανε τους δρόμους κλπ.
Πιο δυνατά και πιο χαρούμενα χτυπούσαν οι καμπάνες σαν ξημέρωνε η γιορτή. Οι καμπάνες ήταν δύο. Η μεγάλη, που ήταν κρεμασμένη στο καμπαναριό κι είχε βροντερό χτύπημα και μια μικρή που τη λέγανε σήμαντρο και τη χτυπούσανε για το σχολειό, για να συγκεντρώνονται τα παιδιά. Υπήρχε δε γραμματοδάσκαλος που τον πληρώναν οι πατεράδες με καλαμπόκι, σιτάρι, φασόλια κλπ. Τα δε μαθήματα ήταν αριθμητική, γεωγραφία και θρησκευτικά. (Το 1850 η Γλούστα κατοικούνταν από εκατόν δέκα οικογένειες. Το 1899 είχε σχολείο με τριάντα μαθητές).
Γινόταν η λειτουργία λοιπόν στην εκκλησία και έρχονταν κόσμος απ' όλα τα Πανωχώρια της Μουργκάνας, καθώς πηγαίναν και οι Γλουστινοί στα δικά τους πανηγύρια. Κι όπως τους περίμεναν και τους περιποιούνταν οι Γλουστινοί, έτσι τους περιποιούνταν στα πανηγύρια τους και τ' άλλα τα χωριά, τα λεγόμενα δεκάξι χωριά της Μουργκάνας, που όμως δεν ήταν δεκάξι αλλά τριάντα ένα...
...Οταν τελείωνε η λειτουργία, όλο το εκκλησίασμα κατευθυνόταν στο χοροστάσι, με τους λαμπροντυμένους παπάδες μπροστά που πάντοτε ήταν τρεις γιατί ερχότανε και οι παπάδες της Λίστας και του Λια στο πανηγύρι της Γλούστας. Αλλά κι ο παπάς της Γλούστας, που ήταν την εποχή της επανάστασης ο παπα Νικόλα-Κασέτας, πήγαινε στα πανηγύρια τους. Κάνανε αγιασμό και μετά κάθονταν όλοι στα τραπέζια και τους καλωσορίζανε με το πατροπαράδοτο τσίπουρο (ρακί), που οι πότες της εποχής το είχαν βαφτίσει δάκρυ της Παναγίας.
Εν συνεχεία σερβίρονταν τα σαλατικά, τα φαγητά και το κρασί, από αγόρια και κορίτσια με πάσα στα πιάτα, που φτάναν στα χέρια των νιόγαμπρων και των νιόνυμφων κι αυτοί τα τοποθετούσαν μπροστά στους καλεσμένους. Αρχίζανε δε από την κεφαλή του τραπεζιού, που ήταν το σημείο που καθόταν και οι πρόεδροι των χωριών (Μουχτάρηδες όπως τους έλεγαν τότε).Αν δεν χωρούσαν τα τραπέζια, μόλις τρώγαν οι πρώτοι, έβγαινε ο δίσκος με την εικόνα και τα όργανα τα οποία παίζανε μοιρολόγι κατά το έθιμο) για να ακούσουν και οι πεθαμένοι κι ακολουθούσε δεύτερο τραπέζι που κάθονταν και τρώγαν και οι υπόλοιποι. Και μετά; Ολοι στο χορό, οικογενειακά, συν γυναιξί και τέκνοις. Αδελφικότατα, άρρενες τε και θήλεις...>>.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Στους Φιλιάτες Θεσπρωτίας λειτουργούσε χωρίς άδεια οίκος ευγηρίας, με τρεις ηλικιωμένους, σ' ένα υπόγειο ...

Στους Φιλιάτες Θεσπρωτίας ένας αλλοδαπός και μία αλλοδαπή, είχαν κάνει, σύμφωνα με ανακοίνωση της αστυνομίας, οίκο ευγηρίας σ' ένα υπόγειο με τρεις ηλικιωμένους, τους οποίους είχαν παρατήσει, όπως υποστηρίζεται στο δελτίο τύπου της αστυνομίας. Ειδικότερα "συνελήφθησαν τα δύο άτομα από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Ηγουμενίτσας, γιατί λειτουργούσαν παράνομα οίκο ευγηρίας σε υπόγειο διαμέρισμα, αναλαμβάνοντας την υποχρέωση φροντίδας τριών ηλικιωμένων, ενώ όπως διαπιστώθηκε από την έρευνα, τους είχαν αφήσει αβοήθητους και εγκαταλελειμμένους. Επιπρόσθετα, διαπιστώθηκε ότι η η αλλοδαπή παρείχε υπηρεσίες περίθαλψης στους ηλικιωμένους, χωρίς να έχει τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις και συγκεκριμένα στερούνταν πτυχίου Σχολής Αδελφών Νοσοκόμων, άδειας εργασίας και πιστοποιητικού υγείας, ενώ ταυτόχρονα δεν ήταν καταχωρημένη στο Εθνικό Μητρώο Αποκλειστικών Νοσοκόμων".
Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ
Στην ιστοσελίδα "ΝΕΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΑΤΩΝ" του δημοσιογράφου Γιώργου Κώτση δημοσιεύθηκε η άλλ…

Εγακταλελειμμένοι και αφύλακτοι οι αρχαιολογικοί χώροι στη Θεσπρωτία...

Εγακταλελειμμένοι και αφύλακτοι είναι οι περισσότεροι αρχαιολογικοί χώροι στη Θεσπρωτία. Τη στιγμή, που θα μπορούσαν να έχουν μεγάλη δυναμική ως προς την τουριστική επισκεψιμότητα. Και οι αρχαιολογικοί αυτοί χώροι, αναφέρονται ενδεικτικά  της Ντόλιανης, του Πύργου Ραγίου, της Ελέας, του Δημοκάστρου, είναι σπουδαίοι ως προς την ιστορική τους αξία. Οι αρχαιολογικοί χώροι της Θεσπρωτίας, δεν είναι κάποιοι συνηθισμένοι χώροι. Είναι σημεία αναφοράς στην ταυτότητα της περιοχής. Δυστυχώς μένουν αναξιοποίητοι και θα πρέπει αυτό να σταματήσει. Για να γίνουν όμως οι χώροι αυτοί επισκέψιμοι, θα πρέπει να διαμορφωθούν κατάλληλα. Αυτό όμως δε γίνεται, με διάφορες δικαιολογίες! «Δεν έχουμε λεφτά» είναι η πιο συνηθισμένη . Θα πρέπει να υπάρχουν υπάλληλοι, που να ανοίγουν το χώρο κάθε μέρα για τους επισκέπτες. Πολλά πρέπει να γίνουν για την τουριστική αξιοποίηση των αρχαιολογικών μας χώρων ,αλλά δε γίνονται και είναι περίεργο.

Γιατροί υποστηρίζουν ότι θεραπεύουν τον καρκίνο χωρίς φάρμακα!

Ποιες είναι οι κορυφαίες αντικαρκινικές τροφές... 
*Το λεμόνι είναι 10.000 φορές ισχυρότερο από τη χημιοθεραπεία! Γιατροί στην Ελλάδα υποστηρίζουν ότι θεραπεύονται όλα τα είδη του καρκίνου, χωρίς φάρμακα! Ισχυρίζονται ότι "όποιος ασθενήσει από καρκίνο, θα υποστεί γραμμικούς επιταχυντές, χημειοθεραπείες,διαρκείς εξετάσεις που κρατούν τον άρρωστο σε διαρκή αγωνία, ανασφάλεια, φόβο και πανικό. Και ενώ το φαρμακείο της φύσης μας δίνει απλόχερα όλα τα όπλα για την αντιμετώπιση και των πλέον επικίνδυνων ασθενειών μέσα από τους πολύτιμους καρπούς του, η συμβατική ιατρική αρνείται να το

17 Ιουλίου 1974-17 Ιουλίου 2017: 43 χρόνια ποιμαντικής προσφοράς του Μητροπολίτη Παραμυθίας Τίτου...

43 ολόκληρα χρόνια συμπληρώθηκαν από τη χειροτονία του Μητροπολίτη Παραμυθίας Τίτου. 43  χρόνια γεμάτα έργα αγάπης, 43 χρόνια γεμάτα από διακριτικό και μοναδικό εκκλησιαστικό ήθος. Ο χρόνος τρέχει πολύ γρήγορα, τα χρόνια κυλούν σαν το νερό, λέει ο λαός µας. Και είναι αλήθεια... Τα 43 χρόνια, όµως, του Σεβασμιωτάτου Τίτου ως Μητροπολίτη Παραμυθίας είναι δηµιουργικά και τα σφραγίζει µε το παραδειγματικό προσωπικό του ύφος ο ποιµενάρχης. Οδηγεί το τιµόνι της Μητρόπολης  σταθερά, συστηµατικά και πάντα µε καλοσύνη και συναίσθημα. Έδωσε όλη του την εμπιστοσύνη, όλη του την καλή διάθεση στον Κύριο και Εκείνος ενεργεί τα πάντα στη ζωή του. Άνοιξε τα παράθυρα της ψυχής του στο φως του Χριστού και πλημμυρίζει μέσα  του με ζωογόνο χάρη. Ζει καθημερινά την παρουσία του Θεού, γι' αυτό έχει στρέψει το ενδιαφέρον, την προσοχή, την καρδιά του από τα γήινα στα ουράνια. Διακονεί το λόγο του Θεού, γλυκαίνοντας ψυχές. Πολλούς ωφελεί πνευματικά και τους ευφραίνει. Επειδή καλλιεργεί ταπεινό φρόνημα, επ…

Το φαράγγι του Καλαμά ή "Φραγκγοπήδημα" μνημείο φυσικής ομορφιάς...

Το  φαράγγι του Καλαμά ή "Φραγγοπήδημα", ανάμεσα στα χωριά Πέντε Εκκλησιές, Πολύδροσο και Μαλούνι,  είναι μνημείο φυσικής ομορφιάς. Το ποτάμι τρυπάει τους βράχους, σχηματίζοντας ένα επιβλητικό φαράγγι ενός περίπου χιλιομέτρου. Το τμήμα αυτό του ποταμού με τις απότομες βουνοπλαγιές, αποτελεί την προστατευόμενη περιοχή των Στενών του Καλαμά. Είναι τοπίο μοναδικής αισθητικής αξίας, με έντονη την αίσθηση της απομονωμένης ωραιότητας, με κατακόρυφους βραχώδεις γκρεμνούς, ανάμεσα από τους οποίους ρέει με μαιανδρισμούς το ποτάμι, δυσπρόσιτα σπήλαια στις πλαγιές και σημαντική ζώνη παραποτάμιας βλάστησης.  Πρόκειται για φαράγγι με αλλουβιακό δάσος και περικλείει λόφους, που καλύπτονται από φρύγανα. Η περιοχή περιλαμβάνει ένα μικρό υγρότοπο. Το φαράγγι του Καλαμά, που αρχίζει από το «Κάστρο» της Ραβενής και τελειώνει στην ακρόπολη της βυζαντινής πόλης Οσδίνας. Από το δρόμο Βροσίνα – Φιλιάτες, ξεκινά χωματόδρομος που οδηγεί κάτω από το Κάστρο της Ραβενής, στις πηγές Αναβρυστικών. Η διαδ…

H αγία Μαρίνα εορτάστηκε σε χωριά της Θεσπρωτίας με θρησκευτικές εκδηλώσεις και πανηγύρια...

H αγία Μαρίνα εορτάστηκε σε χωριά της Θεσπρωτίας με θρησκευτικές εκδηλώσεις και πανηγύρια. Μεταξύ αυτών η αγία Μαρίνα Ηγουμενίτσας, η Βρυσσέλα Φιλιατών, ο Πλάτανος Φιλιατών και το Λύκου Φιλιατών, όπου το ιστορικό μοναστήρι. Η προσέλευση των ατόμων ήταν ικανοποιητική. Μαζί με τις λατρευτικές εκδηλώσεις, γίνονται και πανηγύρια, που αποτελούν κοσμαντάμωμα. Εκκλησιαστικά Συμβούλια, Πολιτιστικοί Σύλλογοι και κάτοικοι κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μη σβήσει η παράδοση. Από τον εορτασμό της αγίας Μαρίνας, που ιδιαίτερα την ευλαβούνται στη Θεσπρωτία, διαπιστώθηκε ότι και στις ημέρες μας όποιος ακολουθεί το Χριστό, όπως το έκανε η Μαρίνα και μάλιστα μαρτύρησε σε ηλικία 15 ετών, δεν είναι θύμα, αλλά ζει ένα θαύμα. Και με τη φωτιά του Ιησού στα στήθη, αλλάζει τον εαυτό του, αλλάζει και τον κόσμο.