Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ: Τι πρέπει να γίνει, για να σταματήσει η ερήμωση του Σουλίου και να αναδειχθεί η ιστορία του

Η δήμαρχος Παραμυθιάς Σταυρούλα Μπραΐμη-Μπότση σε υπόμνημά της προς τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας αναφέρει τι πρέπει να γίνει, για να σταματήσει η ερήμωση του Σουλίου και να αναδειχθεί η ιστορία του. Δίνει έμφαση στην αντιμετώπιση των προβλημάτων των κατοίκων της περιοχής και στην ανάδειξη των ιστορικών μνημείων. Μεταξύ άλλων επισημαίνει ότι χρειάζεται να προστατευθούν οι λίγοι κάτοικοι, που απέμειναν, και ασχολούνται με την κτηνοτροφία, μέσω μιας  αναθεωρημένης χωροταξικής μελέτης του Σουλίου και μέσω της επίλυσης του ιδιοκτησιακού προβλήματος. Τονίζει ότι αγνοήθηκαν οι άνθρωποι, αλλά και η καθημερινής διαβίωσή τους, αφού για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν υπάρχει η δυνατότητα τηλεφωνικής επικοινωνίας, τα αγροτικά ιατρεία δεν μπορούν να λειτουργήσουν λόγω δυσκολίας σύνδεσης του Internet, που απαιτείται κ.λπ. Ακόμη ζητά να αναστηλωθούν το κάστρο της Κιάφας, τα πηγάδια και οι Μύλοι, αλλά και να αναπαλαιωθούν οι ερειπωμένες οικίες των Σουλιώτικων οικογενειών. H βελτίωση του δρόμου προς το Σούλι είναι και αυτός ένας σημαντικός παράγοντας για την ανάπτυξη τουρισμού στην περιοχή. Να θυμίσουμε ότι είχε προηγηθεί ανάλογο αγωνιώδες υπόμνημα του συλλόγου "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΣΟΥΛΙΟΥ". Ολόκληρο το υπόμνημα της κ. Μπραΐμη προς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, έχει ως εξής:  
***
"Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε,
Σας ευχαριστούμε θερμά που με την παρουσία σας τιμήσατε τις εορταστικές εκδηλώσεις σε ανάμνηση του Ολοκαυτώματος του Κουγκίου και της αυτοθυσίας του Καλόγηρου Σαμουήλ και των Σουλιωτών υπέρ της Ελευθερίας.
Η Περιοχή του Σουλίου, εκτός του ότι αποτελεί ένα θρύλο, είναι και ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους, καθώς υψώνεται πάνω από την χαράδρα του μυθικού Αχέροντα.
Οι τέσσερις ερειπωμένοι οικισμοί που απαρτίζουν το Σούλι, το αρχικό «Τετραχώρι» (Σούλι, Σαμονίβα, Κιάφα, Αβαρίκος) είναι μοναδικοί από ιστορική και οικιστική άποψη. Κατοικήθηκαν από Σουλιώτικες φάρες έως το 1822, οπότε και εκδιώχθηκαν από τους Τούρκους και καταστράφηκαν τα σπίτια τους. Μόνο η Σαμονίβα το 1825 ξανακατοικήθηκε από τη φάρα των Τοκαίων προερχόμενη από την περιοχή της Λάκκας Σουλίου. Τα ερείπια της περιοχής έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία (Υ.Α. 140672/6148/7.12.1956, ΦΕΚ 281Β/29.12.1956).
Με στόχο την ανάδειξη και προστασία του ιστορικού περιβάλλοντος της περιοχής, την ανάδειξη – αποκατάσταση ορισμένων επώνυμων ιστορικών οικιών, καθώς και την βελτίωση της επισκεψιμότητας του οικιστικού ιστού, οριοθετήθηκε ο Αρχαιολογικός Χώρος Σουλίου, (ΦΕΚ 362ΑΑΠ/2008), ενώ στις 5.8.2010 εγκρίθηκε η μελέτη συνολικής ανάδειξης τετραχωρίου Σουλίου και Κάστρου Κιάφας, (ΥΠΠΟΤ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/ Φ33/76999/3380). Σύμφωνα με την κήρυξη οριοθέτησης, ο αρχαιολογικός χώρος Σουλίου καλύπτει 22.334.00 τ.μ.
Η μελέτη ανάδειξης δημιουργεί σε σχέση με τις κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις σοβαρά προβλήματα στην περιοχή Σουλίου (αξίζει να σημειωθεί ότι η κτηνοτροφία αποτελεί την κύρια απασχόληση των κατοίκων) τα οποία αναλύονται ως εξής:
1. Στη ζώνη προστασίας Α’(Κάστρο Κιάφας, Κούγκι, Άη-Δονάτο) γενική απαγόρευση δόμησης, αλλά εκεί δεν δημιουργεί πρόβλημα, γιατί δεν υφίσταται καμία σταυλική εγκατάσταση.
2. Στη ζώνη προστασίας Β’ (Οικιστικός ιστός Σουλίου, Κιάφας, Αβαρίκου, ερείπια νερόμυλων, καθώς και ο συνοικισμός Μπενούκα ), «τα ποιμνιοστάσια και όλα τα νεότερα κτίρια ή κατασκευές που αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία του ιστορικού οικισμού Σουλίου θα απομακρυνθούν σταδιακά».
Τα αιγοπρόβατα ήταν μέρος της ζωής των κατοίκων από την αρχή της εγκατάστασής τους στην περιοχή και συγκεκριμένα βρίσκονταν σχεδόν δίπλα στις κατοικίες τους. Η συγκεκριμένη μελέτη προβλέπει με κάποια σχετική αοριστία ότι θα γίνει «σταδιακά» η απομάκρυνσή τους.
3. Επίσης προβλέπει τη μεταφορά των ποιμνιοστασίων από τον οικιστικό ιστό του Σουλίου σε συγκεκριμένη κτηνοτροφική περιοχή (ανατολικά του Τσαγγαριώτικου χειμάρρου) δημιουργώντας ουσιαστικά το μεγαλύτερο πρόβλημα στους κτηνοτρόφους, επειδή τα ζώα τους θα πρέπει καθημερινά να διανύουν τεράστιες αποστάσεις από τον στάβλο προς τα λιβάδια βόσκησης.
4. Στην περιοχή, εκτός των ζωνών Α και Β, δεν είναι υποχρεωτική η μεταφορά των υφιστάμενων σταβλικών εγκαταστάσεων,αλλά κάθε νέα θα πρέπει να γίνει εντός του προβλεφθέντος κτηνοτροφικού πάρκου, που πρακτικά φαίνεται αδύνατο, αφού σε μια έκταση 20.694 στρεμμάτων δεν επιτρέπει την ανέγερση νέας σταβλικής εγκατάστασης.
Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι στην περιοχή του Σουλίου, κατά την οριοθέτηση του αρχαιολογικού χώρου και την μελέτη συνολικής ανάδειξης, δεν λήφθηκε υπόψη το ανθρωπογενές περιβάλλον, αλλά ούτε και ο τρόπος καθημερινής διαβίωσης των κατοίκων.
Σήμερα στον Ιστορικό Χώρο του Σουλίου έμειναν τα ξερακιανά βράχια, οι λιθοσωριές, οι πεσμένες Εκκλησιές, τα γκρεμισμένα σπίτια, τα χαλάσματα. Θλιβερές ενθυμήσεις ενός ένδοξου παρελθόντος.
Στο ορεινό και απομακρυσμένο Σούλι, οι λίγοι εναπομείναντες κάτοικοι των πέντε Τοπικών Κοινοτήτων (Σαμονίδα, Τσαγγάρι, Αυλότοπος, Κουκουλιοί, Φροσύνη), καθημερινά δίνουν το δικό τους δύσκολο αγώνα επιβίωσης. Ενδεικτικά, αναφέρουμε ότι πολλές φορές για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν υπάρχει η δυνατότητα τηλεφωνικής επικοινωνίας. Επίσης, τα αγροτικά ιατρεία δεν μπορούν να λειτουργήσουν λόγω δυσκολίας σύνδεσης του Internetπου απαιτείται για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση.
Πρέπει επιτέλους πέρα από τις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης στους αγώνες των Σουλιωτών, έμπρακτα να κάνουμε κάτι για τον ιστορικό αυτό τόπο όπως:
1. Αναθεώρηση της Χωροταξικής Μελέτης του Σουλίου (έκδοσης νέας διορθωμένης και σαφέστερης), λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τη βασική και μοναδική επαγγελματική απασχόληση των λιγοστών εναπομεινάντων κατοίκων που είναι η κτηνοτροφία.
2. Επίλυση του ιδιοκτησιακού προβλήματος σε πολλούς κλήρους που έχουν παραχωρηθεί κατά χρήση στην περιοχή του Σουλίου, αλλά λόγω της οριοθέτησης που απαγορεύει την διατήρηση των υφιστάμενων και την ανέγερση νέων στάβλων, κινδυνεύει να καταστεί άνευ ουσίας η μεταβίβασή τους στους άμεσους κληρονόμους των δικαιούχων
3. Αναστήλωση του κάστρου της Κιάφας – των πηγαδιών – των Μύλων.
4. Αναπαλαίωση και αναστήλωση των ιστορικών ερειπωμένων οικιών των Καπεταναίων και των μεγάλων Σουλιώτικων οικογενειών, με ταυτόχρονη διατήρηση των δομικών και μορφολογικών τους χαρακτηριστικών.
5. Ανάδειξη – Αποκατάσταση – Σήμανση των Ιστορικών Μονοπατιών.
6. Βελτίωση του υπάρχοντος οδικού δικτύου προς τα Σουλιωτοχώρια και δημιουργία κόμβου στη Γλυκή και γενικά βελτίωση οδών για την καλύτερη προσβασιμότητα.
Όλα τα παραπάνω είναι τα ελάχιστα έτσι ώστε να διατηρηθεί ζωντανή η ιστορική μνήμη αλλά και να σταματήσει η ερήμωση καθώς θα μπορέσει το τρίπτυχο ΙΣΤΟΡΙΑ – ΠΑΡΑΔΟΣΗ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ να αποτελέσει αναπτυξιακή προοπτική για όλη την περιοχή.
Σε αυτές τις αγωνίες και τις διεκδικήσεις μας σας θέλουμε αρωγό και συμπαραστάτη.
Με βαθύτατο σεβασμό
Η Δήμαρχος Σουλίου
Μπραΐμη – Μπότση Σταυρούλα 
4. Αναπαλαίωση και αναστήλωση των ιστορικών ερειπωμένων οικιών των Καπεταναίων και των μεγάλων Σουλιώτικων οικογενειών, με ταυτόχρονη διατήρηση των δομικών και μορφολογικών τους χαρακτηριστικών.

2. Επίλυση του ιδιοκτησιακού προβλήματος σε πολλούς κλήρους που έχουν παραχωρηθεί κατά χρήση στην περιοχή του Σουλίου, αλλά λόγω της οριοθέτησης που απαγορεύει την διατήρηση των υφιστάμενων και την ανέγερση νέων στάβλων, κινδυνεύει να καταστεί άνευ ουσίας η μεταβίβασή τους στους άμεσους κληρονόμους των δικαιούχων
3. Αναστήλωση του κάστρου της Κιάφας – των πηγαδιών – των Μύλων.
4. Αναπαλαίωση και αναστήλωση των ιστορικών ερειπωμένων οικιών των Καπεταναίων και των μεγάλων Σουλιώτικων οικογενειών, με ταυτόχρονη διατήρηση των δομικών και μορφολογικών τους χαρακτηριστικών.
5. Ανάδειξη – Αποκατάσταση – Σήμανση των Ιστορικών Μονοπατιών.6. Βελτίωση του υπάρχοντος οδικού δικτύου προς τα Σουλιωτοχώρια και δημιουργία κόμβου στη Γλυκή και γενικά βελτίωση οδών για την καλύτερη προσβασιμότητα.

Η Περιοχή του Σουλίου, εκτός του ότι αποτελεί ένα θρύλο, είναι και ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους, καθώς υψώνεται πάνω από την χαράδρα του μυθικού Αχέροντα.
Οι τέσσερις ερειπωμένοι οικισμοί που απαρτίζουν το Σούλι, το αρχικό «Τετραχώρι» (Σούλι, Σαμονίβα, Κιάφα, Αβαρίκος) είναι μοναδικοί από ιστορική και οικιστική άποψη. Κατοικήθηκαν από Σουλιώτικες φάρες έως το 1822, οπότε και εκδιώχθηκαν από τους Τούρκους και καταστράφηκαν τα σπίτια τους. Μόνο η Σαμονίβα το 1825 ξανακατοικήθηκε από τη φάρα των Τοκαίων προερχόμενη από την περιοχή της Λάκκας Σουλίου. Τα ερείπια της περιοχής έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία (Υ.Α. 140672/6148/7.12.1956, ΦΕΚ 281Β/29.12.1956).
Με στόχο την ανάδειξη και προστασία του ιστορικού περιβάλλοντος της περιοχής, την ανάδειξη – αποκατάσταση ορισμένων επώνυμων ιστορικών οικιών, καθώς και την βελτίωση της επισκεψιμότητας του οικιστικού ιστού, οριοθετήθηκε ο Αρχαιολογικός Χώρος Σουλίου, (ΦΕΚ 362ΑΑΠ/2008), ενώ στις 5.8.2010 εγκρίθηκε η μελέτη συνολικής ανάδειξης τετραχωρίου Σουλίου και Κάστρου Κιάφας, (ΥΠΠΟΤ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Β1/ Φ33/76999/3380). Σύμφωνα με την κήρυξη οριοθέτησης, ο αρχαιολογικός χώρος Σουλίου καλύπτει 22.334.00 τ.μ.
Η μελέτη ανάδειξης δημιουργεί σε σχέση με τις κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις σοβαρά προβλήματα στην περιοχή Σουλίου (αξίζει να σημειωθεί ότι η κτηνοτροφία αποτελεί την κύρια απασχόληση των κατοίκων) τα οποία αναλύονται ως εξής:
1. Στη ζώνη προστασίας Α’(Κάστρο Κιάφας, Κούγκι, Άη-Δονάτο) γενική απαγόρευση δόμησης, αλλά εκεί δεν δημιουργεί πρόβλημα, γιατί δεν υφίσταται καμία σταυλική εγκατάσταση.
2. Στη ζώνη προστασίας Β’ (Οικιστικός ιστός Σουλίου, Κιάφας, Αβαρίκου, ερείπια νερόμυλων, καθώς και ο συνοικισμός Μπενούκα ), «τα ποιμνιοστάσια και όλα τα νεότερα κτίρια ή κατασκευές που αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία του ιστορικού οικισμού Σουλίου θα απομακρυνθούν σταδιακά».
Τα αιγοπρόβατα ήταν μέρος της ζωής των κατοίκων από την αρχή της εγκατάστασής τους στην περιοχή και συγκεκριμένα βρίσκονταν σχεδόν δίπλα στις κατοικίες τους. Η συγκεκριμένη μελέτη προβλέπει με κάποια σχετική αοριστία ότι θα γίνει «σταδιακά» η απομάκρυνσή τους.
3. Επίσης προβλέπει τη μεταφορά των ποιμνιοστασίων από τον οικιστικό ιστό του Σουλίου σε συγκεκριμένη κτηνοτροφική περιοχή (ανατολικά του Τσαγγαριώτικου χειμάρρου) δημιουργώντας ουσιαστικά το μεγαλύτερο πρόβλημα στους κτηνοτρόφους, επειδή τα ζώα τους θα πρέπει καθημερινά να διανύουν τεράστιες αποστάσεις από τον στάβλο προς τα λιβάδια βόσκησης.
4. Στην περιοχή, εκτός των ζωνών Α και Β, δεν είναι υποχρεωτική η μεταφορά των υφιστάμενων σταβλικών εγκαταστάσεων,αλλά κάθε νέα θα πρέπει να γίνει εντός του προβλεφθέντος κτηνοτροφικού πάρκου, που πρακτικά φαίνεται αδύνατο, αφού σε μια έκταση 20.694 στρεμμάτων δεν επιτρέπει την ανέγερση νέας σταβλικής εγκατάστασης.
Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι στην περιοχή του Σουλίου, κατά την οριοθέτηση του αρχαιολογικού χώρου και την μελέτη συνολικής ανάδειξης, δεν λήφθηκε υπόψη το ανθρωπογενές περιβάλλον, αλλά ούτε και ο τρόπος καθημερινής διαβίωσης των κατοίκων.
Σήμερα στον Ιστορικό Χώρο του Σουλίου έμειναν τα ξερακιανά βράχια, οι λιθοσωριές, οι πεσμένες Εκκλησιές, τα γκρεμισμένα σπίτια, τα χαλάσματα. Θλιβερές ενθυμήσεις ενός ένδοξου παρελθόντος.
Στο ορεινό και απομακρυσμένο Σούλι, οι λίγοι εναπομείναντες κάτοικοι των πέντε Τοπικών Κοινοτήτων (Σαμονίδα, Τσαγγάρι, Αυλότοπος, Κουκουλιοί, Φροσύνη), καθημερινά δίνουν το δικό τους δύσκολο αγώνα επιβίωσης. Ενδεικτικά, αναφέρουμε ότι πολλές φορές για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν υπάρχει η δυνατότητα τηλεφωνικής επικοινωνίας. Επίσης, τα αγροτικά ιατρεία δεν μπορούν να λειτουργήσουν λόγω δυσκολίας σύνδεσης του Internetπου απαιτείται για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση.
Πρέπει επιτέλους πέρα από τις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης στους αγώνες των Σουλιωτών, έμπρακτα να κάνουμε κάτι για τον ιστορικό αυτό τόπο όπως:
1. Αναθεώρηση της Χωροταξικής Μελέτης του Σουλίου (έκδοσης νέας διορθωμένης και σαφέστερης), λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τη βασική και μοναδική επαγγελματική απασχόληση των λιγοστών εναπομεινάντων κατοίκων που είναι η κτηνοτροφία.
2. Επίλυση του ιδιοκτησιακού προβλήματος σε πολλούς κλήρους που έχουν παραχωρηθεί κατά χρήση στην περιοχή του Σουλίου, αλλά λόγω της οριοθέτησης που απαγορεύει την διατήρηση των υφιστάμενων και την ανέγερση νέων στάβλων, κινδυνεύει να καταστεί άνευ ουσίας η μεταβίβασή τους στους άμεσους κληρονόμους των δικαιούχων
3. Αναστήλωση του κάστρου της Κιάφας – των πηγαδιών – των Μύλων.
4. Αναπαλαίωση και αναστήλωση των ιστορικών ερειπωμένων οικιών των Καπεταναίων και των μεγάλων Σουλιώτικων οικογενειών, με ταυτόχρονη διατήρηση των δομικών και μορφολογικών τους χαρακτηριστικών.
5. Ανάδειξη – Αποκατάσταση – Σήμανση των Ιστορικών Μονοπατιών.
6. Βελτίωση του υπάρχοντος οδικού δικτύου προς τα Σουλιωτοχώρια και δημιουργία κόμβου στη Γλυκή και γενικά βελτίωση οδών για την καλύτερη προσβασιμότητα.
Όλα τα παραπάνω είναι τα ελάχιστα έτσι ώστε να διατηρηθεί ζωντανή η ιστορική μνήμη αλλά και να σταματήσει η ερήμωση καθώς θα μπορέσει το τρίπτυχο ΙΣΤΟΡΙΑ – ΠΑΡΑΔΟΣΗ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ να αποτελέσει αναπτυξιακή προοπτική για όλη την περιοχή.
Σε αυτές τις αγωνίες και τις διεκδικήσεις μας σας θέλουμε αρωγό και συμπαραστάτη.
Με βαθύτατο σεβασμό
Η Δήμαρχος Σουλίου
Μπραΐμη – Μπότση Σταυρούλα"

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Προγονικές μνήμες ξαναζωντάνεψε ο Θεσπρωτός Σ. Δημητρίου με την παρουσίαση του "Μείναμε εμείς..." σε Αθήνα, Κόρινθο και Πάτρα (ΦΩΤΟ)

Τη μνήμη των προγόνων του λαλεί μέσα από το βιβλίο του "Μείναμε εμείς" ο Θεσπρωτός Σωτήρης Λ. Δημητρίου, το οποίο, μετά την παρουσίαση, πριν καιρό, στην Ηγουμενίτσα, παρουσιάστηκε και στη Φυλή Αττικής,  στην Κόρινθο και στην Πάτρα. Μέσα από τις σελίδες του ιστορικού μυθιστορήματος ανατέλλει  ο σεβασμός για τον άνθρωπο. Πάνω από τη βία και το μίσος, προβάλλει, μέσα από παραδόσεις και ήθη, μια συνθήκη με το όραμα. Ένα μυστικό ποτάμι ζωής φέρνει από περασμένα, όχι όμως ξεχασμένα χρόνια, την ελευθερία στο πνεύμα του ανθρώπου. Πίστη στη μνήμη και στο όραμα είναι το αποκορύφωμα του βιβλίου, αυτές τις άσβηστες, τις αήττητες πηγές, πηγές, που δεν έχουν γραμμένους νόμους, αλλά κρατάνε την ψυχή πάνω από τη λήθη, μακριά από το ψεύδος. Η περιγραφή κυλάει χωρίς υπολογισμό, χωρίς υστερόβουλη σκέψη. Δεν χάνει ποτέ την αφετηρία, που την οδηγεί. 
ΣΤΗ ΦΥΛΗ
Στην εκδήλωση χαιρετισμούς απηύθυναν ο αντιδήμαρχος Φυλής Σπύρος Μπρέμπος, ο αντιπεριφερειάρχης Αν. Αττικής Πέτρος Φιλίππου, ο πρόεδρος της …

Βλάχοι της Αλβανίας: "Δεν είμαστε ξεχωριστή εθνική μειονότητα, είμαστε Έλληνες"...

Οι Βλάχοι της Αλβανίας, σύμφωνα με το νέο νόμο περί μειονοτήτων στη γειτονική χώρα, περιλαμβάνονται στις οκτώ αναγνωρισμένες μειονότητες, δηλαδή την Ελληνική, τη Σλαβομακεδονική, τη Βλάχικη (Vllahe/Arumune), τους Ρομά, τους Αιγυπτίους, τους Μαυροβούνιους, τους Σέρβους, τους Βόσνιους και τους Βουλγάρους. Ο πρόεδρος της Ένωσης Βλάχων Θανάσης Πότσης, εκτός των άλλων, αναφέρει ότι οι Βλάχοι στα Βαλκάνια έχουν ελληνική και ιλλυρικη καταγωγή, δεν αποτελούν ξεχωριστό έθνος και ζητούν να αναφέρονται ως γλωσσική μειονότητα και όχι ως εθνική. Μεταξύ άλλων τονίζει ότι με βάση τη σύνθεση του πληθυσμού στην Αλβανία, από εθνικής και πολιτιστικό-γλωσσικής οπτικής γωνίας, στη χώρα μας ιστορικά διακρίνονταν δύο κατηγορίες ομάδων, από τις οποίες , η πρώτη ομάδα απαρτίζεται από τις εθνικές μειονότητες,οι οποίες πράγματι, χαρακτηρίζονται από έναν αριθμό εθνικών γνωρισμάτων, που τις διακρίνουν από το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού, ενώ στη δεύτερη ομάδα μετέχουν οι διάφορες πολιτιστικό-γλωσσικές κοινότητες,…

Επίσημη η ελληνική γλώσσα στους δήμους Δρόπολης και Φοινίκης και με την αλβανική βούλα!

Επίσημη είναι η ελληνική γλώσσα στους δήμους Δρόπολης και Φοινίκης, όχι όμως στις περιφέρειες Αργυροκάστρου, Αυλώνας και Κορυτσάς, και με την αλβανική βούλα, αλλά οι Βορειοηπειρώτες αντιδρούν, γιατί δεν καλύπτεται το σύνολο των περιοχών, όπου ζει η ελληνική μειονότητα. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο περί μειονοτήτων, που ψηφίστηκε στην αλβανική Βουλή από 102 βουλευτές, 10 είπαν όχι,  σε σύνολο 140, και με πολλές αντιδράσεις από τους Έλληνες, αφού θεωρούν ότι δεν κατοχυρώνεται επί της ουσίας κανένα ανθρώπινο δικαίωμα και όλα περνούν από τις αποφάσεις της κυβέρνησης και της αυτοδιοίκησης,  οι μειονοτικές κοινότητες που υπερβαίνουν το 20% του συνόλου του πληθυσμού σε δήμους ή περιφέρειες έχουν το δικαίωμα να κάνουν χρήση της μητρικής τους γλώσσας ως δεύτερης επίσημης. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Θα μπορεί να χρησιμοποιείται η ελληνική στα έγγραφα των δύο αυτών δήμων,  στα ονόματα των οδών, στις διοικητικές μονάδες , στην παροχή επίσημων πληροφοριών και στην εκπαίδευση. 
Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Οι…

Η Θεσπρωτή ηθοποιός Βάνα Μπάρμπα καθήλωσε το κοινό στην Ηγουμενίτσα με την ερμηνεία της...

Μέσα από  ποιητικό λόγο,  που εξέφραζε τα γνήσια και αυθεντικά βιώματά της και τα οποία ξετυλίχτηκαν πάνω στη σκηνή  ως φλογερό συναίσθημα, ως πόθος και πάθος για την πατρώα γη,   η Θεσπρωτή ηθοποιός (από το Ασπροκλήσι Φιλιατών) Βάνα Μπάρμπα, καθήλωσε το θεσπρωτικό κοινό στη μουσικοχορευτική παράσταση «ΗΠΕΙΡΟΣ… ΜΑΝΑ ΗΠΕΙΡΟΣ ‘‘Ευχαριστώμεν… Ηπειρώτες ευεργέτες’’», που ανέβηκε στην κατάμεστη αίθουσα του θεάτρου "Εστία" Ηγουμενίτσας την Δευτέρα16 Οκτωβρίου. Ένιωσαν οι θεατές τον παλμό της ηθοποιού, αφού λειτουργούσε δημουργικά πάνω στη σκηνή με το ψυχικό της πεδίο. Συμπρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο κλαρινίστας Πέτρο Λούκας, καθώς και ο τραγουδιστής Αντώνης Κυρίστσης. Μαζί τους ηθοποιοί, μουσικοί, χορευτικά σύνολα και το πολυφωνικό "Ήνορο". Αυτό τον... ύμνο καρδιάς για την Ήπειρο συνέγραψε και σκηνοθέτησε ο Θάνος Ζήκας. Ξεδιπλώθηκε στην παράσταση, μέσα από θεατρικά και μουσικά και χορευτικά δρώμαενα η εσωτερική ζωή των Ηπειρωτών. Η δύσκολη πορεία, με τον καημό της ξενητειά…

Οι συγγενείς των 49 εκτελεσθέντων προκρίτων της Παραμυθιάς, δεν πήραν ποτέ σύνταξη από το ελληνικό κράτος!

Σαράντα εννέα πρόκριτοι εκτελέστηκαν στην Παραμυθιά, κατά την Κατοχή, από τους Γερμανούς, καθ' υπόδειξιν των "Τσάμηδων". Οι εκτελεσθέντες θεωρήθηκαν άμαχος πληθυσμός και οι συγγενείς τους πρώτου βαθμού δεν έλεβαν ποτέ την τιμητική σύνταξη, που προβλέπεται όταν οι εκτελεσθέντες είναι στον πόλεμο.  Είναι, δηλαδή, εν ενεργεία πολεμιστές. Όμωςστην Κατοχή ολόκληρη η χώρα ήταν ένα απέραντο πολεμικό μέτωπο, όπου τακτικός στρατός δεν υπήρχε, άρα όλοι έκαναν αντίσταση με τον τρόπο τους. Έτσι οι άμεσοι συγγενείς των θυμάτων της Γερμανικής θηριωδίας θα έπρεπε να δικαιούνται την τιμητική σύνταξη. Όχι ως οικονομική ανταμοιβή, αλλά ως ηθική επιβράβευση. 

Για τον τραγικό αποκεφαλισμό Αλβανού στη Γλυκή, βαρύς ο πέλεκυς της δικαιοσύνης σε δύο άτομα...

Βαρύς έπεσε ο πέλεκυς της δικαιοσύνης σε δύο Αλβανούς, που είχαν αποκεφαλίσει, αφού πρώτα τον σκότωσαν πυροβολώντας τον, έναν συμπατριώτη τους στη Γλυκή Παραμυθιάς, λόγω διαφορών, όπως προέκυψε, από εμπορία ναρκωτικών. Από τους τρεις συνολικά κατηγορούμενους, το Μικτό Ορκωτό Κακουργοδικείο Κέρκυρας καταδίκασε τους δύο σε ισόβια κάθειρξη και πέντε χρόνια φυλάκιση, ενός ο τρίτος αθωώθηκε, γιατί δεν αποδείχθηκε η συμμετοχή του στο γεγονός. Το άγριο έγκλημα, με τον αποκεφαλισμό του 26χρονου Αλβανού βοσκού Μπλένταρ Τερπολάρι, που έγινε στις 9 Μαΐου 2016, είχε εξιχνιαστεί από τις αστυνομικές αρχές της Θεσπρωτίας. Υπενθυμίζεται πως το θύμα πρώτα πυροβολήθηκε στον λαιμό με κυνηγετικό όπλο και μετά οι δράστες του έκοψαν το κεφάλι, το οποίο δεν βρέθηκε ποτέ, παρά τις έρευνες στην γύρω περιοχή. Το κίνητρο της φριχτής αυτής δολοφονίας ήταν, σύμφωνα με τη δικογραφία, ότι το θύμα κράτησε κάποια ποσότητα ναρκωτικών και χρηματικό ποσό από “παρτίδα” που μετέφερε στην χώρα μας μέσω Αλβανίας, μαζί με το…