Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γυρεύοντας τον παππού και τη γιαγιά...

Η μαρτυρία του π. Ηλία Μάκου, που απέσπασε πανελλήνιο βραβείο από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών...
(Σ.Σ.: Δημοσιεύται το χρονικό-μαρτυρία του π. Ηλία Μάκου με τίτλο: Γυρεύοντας τον παππού και τη γιαγιά... Κατά τον πανελλήνιο και παγκύπριο διαγωνισμό του 2016 κέρδισε το Β΄ βραβείο. Ξεκλειδώνεται η ψυχή ενός ανθρώπου και μεταφέρει στο χαρτί τα αποθησαυρισμένα βιώματά του, ποιος δεν έχει τέτοια, για τον παππού και τη γιαγιά του). 
***     
Κοιτώ, εδώ, στον τόσο γνώριμο και αγαπημένο  χώρο του σπιτιού τους, ψάχνοντας τον παππού μου  και  τη γιαγιά μου. Και μερικές φορές νομίζω (ψευδαίσθηση
νάναι;) πως τους βλέπω με τα μάτια μου. Λεπτούς, με ρυτιδιασμένα πρόσωπα και άσπρα μαλλιά. Άλλες φορές  μου έρχονται στο μυαλό οι ατέλειωτες εκείνες ώρες, που έζησα μαζί τους. Πόσο μου λείπουν αυτές οι στιγμές...
Ας ξεκινήσω από τον παππού μου, με αφορμή ένα προσκύνημά μου στον τάφο του, μια ημέρα, που η βροχή είχε υγράνει τη γη και ανασάλευαν τα σκουλήκια πάνω στο χώμα.  Νοτισμένο ανέδινε την γνώριμη μυρωδιά, που μεθάει τους θνητούς.
Συλλογίζομαι  την μορφή του παππού μου και λυγίζω. Αναλογίζομαι τις τελευταίες μαρτυρικές στιγμές του, όταν μου έσφιγγε το χέρι και με κοίταζε στοργικά στα μάτια, και βουρκώνω.
Άκουγα με προσοχή τις ώριμες σκέψεις του, δεχόμουν ακίνητος την αυστηρή κριτική του, ένιωθα την ευαισθησία του, με καθήλωνε και με συνάρπαζε το φωτεινό βλέμμα του, που με αχόρταγο πάθος έκλεβε ζωή μέχρι λίγο πριν ξεψυχήσει. Θαύμαζα τη στάση του απέναντι στη ζωή και στους ανθρώπους . Την ευθύτητα και την ειλικρίνειά του. Τη δύναμη και τη λεβεντιά του.
Άφησε μεγάλο κενό ο παππούς.  Ωστόσο τον σκέπτομαι αμέτρητες φορές. Σκέπτομαι την επιρροή του πάνω μου...  Σκέπτομαι την τρυφερότητά του.  Αλλά και τους ξαφνικούς θυμούς του, την φιλοσοφημένη σιωπή του και τη διαπεραστική ματιά του. Τον παρατηρούσα στις συναναστροφές του και διαπίστωνα ότι η τακτική του και η τεχνική του ήταν να ακούει όταν μιλούσαν oι άλλοι, λέγοντας κάπου κάπου και μια φράση, και όταν όλοι θα είχαν πει τη γνώμη τους, κατέπληττε με τη δική του χαριστική βολή.
 Με στιγμάτισε ό,τι  μοιράστηκα μαζί του. Ποτέ, όμως, δεν του έδειξα πόσο τον αγαπούσα. Τώρα, από εκεί ψηλά, που αναπαύεται και με κοιτάζει, θέλω να πιστεύω ότι έχει καταλάβει πλέον τα αισθήματά μου.
Κοιτώντας τις φωτογραφίες του βυθίζομαι με συγκίνηση στην κοπιαστική και στερημένη ζωή του και αφουγκράζομαι το μήνυμά του πως ο βίος ο θνητός είναι μια προετοιμασία για το μοιραίο...  Ανθρώπινες μακάβριες σκιές, περιμένουν την κλαγγή στο δρόμο της προσμονής...
Στο κοιμητήρι κοιμάται ο παππούς. Και όμως χθες μου φαίνεται πως ήταν, που μου συμπαραστεκόταν, που με χαμογελούσε, που μου μιλούσε.  Χθες ήταν, που με προστάτευε.  Χθες ήταν που... Αξεθώριαστη η μνήμη του παππού, λιτό το μνήμα του, αθόρυβος ο περίγυρος. Ξαφνικά ξεσπά σαν βροντή η φωνή του στην πονεμένη καρδιά μου. «Είμαι κοντά σου...». Ευχαριστώ, ευχαριστώ  παππού. Θα σε κουβαλάω πάντοτε μέσα μου, ως ακριβή κληρονομιά μου.
Παραδίπλα του η λατρεμένη γιαγιά μου.  Πάνω στον τάφο της άφησα ένα γράμμα, για να ταξιδέψουν οι λέξεις στ’ άπειρο και να χαθούν πίσω από τους συννεφένιους σχηματισμούς.
Αγαπημένη μου γιαγιούλα. Σου γράφει, σου μιλάει αυτός, που ανέθρεψες και μεγάλωσες με μεγάλες δυσκολίες.
Λίγες ώρες πριν φύγεις, σταθήκαμε ο ένας απέναντι στον άλλον.  Δεν είπαμε τίποτα... Και, όμως, είπαμε τόσα πολλά... Όχι με τα χείλη... Αλλά με της καρδιάς το πύρωμα...
Θυμήθηκα να τρώμε μπροστά στο τζάκι εσύ, ο παππούς κι εγώ. Και να τυλίγω τα χέρια μου ολόγυρά σου και να ακουμπώ με περισσή λατρεία το παιδιάτικο πρόσωπό μου στο σκαμμένο, αυλακωμένο δικό σου. Και ήταν σκαμμένο, αυλακωμένο το πρόσωπό σου, γιατί πάνω του ξεσπούσαν μανιασμένα ο χρόνος, ο πόνος, ο κάματος, τα ξεροβόρια και τα λιοπύρια. Τι αγαλλίαση, τι πρωτόγνωρη ζεστασιά με περιτύλιγε βουτηγμένο στην αγκαλιά σου.
Θυμήθηκα τα χέρια σου να με χαϊδεύουν. Ω, αυτά τα χέρια δεν τα λησμονώ ποτέ. Ήξεραν ν’ απλώνουν ακούραστα την αγάπη ολόγυρα και να μαγειρεύουν το ωραιότερο φαγητό, που μπόρεσα να γευτώ ποτέ.
Θυμήθηκα, που με περίμενες ευδιάθετη και με στρωμένο το τραπέζι, όταν γύριζα από το σχολείο. Σε κοίταζα και έβλεπα σε σένα κάτι από την αγιοσύνη της Παναγιάς.
Θυμήθηκα πως μου έδινες με χαρά, όχι χωρίς προβλήματα από το οικογενειακό περιβάλλον, ολόκληρη την αγροτική σου σύνταξη, που τόσο την χρειαζόταν το σπιτικό, για να εκδίδω, όταν ήμουν μαθητής στο Γυμνάσιο, μια εφημεριδούλα. 
Θυμήθηκα τις καθημερινές ανθρώπινες περιπέτειές σου. Την αντίστασή σου στις αντιξοότητες. Τη γενναιότητά σου, μέσα στη φουρτούνα της ένδειας και της αγωνίας. Τα βάσανα αντί να σε σκληραίνουν, σε έκαναν όλο και πιο ισχυρή όλο και πιο ευαίσθητη.
Αξέχαστη είσαι, αγαπημένη μου γιαγιά, γιατί, ζώντας δίπλα σου, βρήκα τον αλύγιστο στυλοβάτη στα δύσβατα μονοπάτια της ζωής.
Αξέχαστη είσαι, γιατί σήκωσες αδιαμαρτύρητα το φορτίο των παθών και των ιδιοτροπιών μου. Πληγώθηκες από τα λάθη μου. Έκλαψες για τις πτώσεις μου. Έγινες μάρτυρας των αναστεναγμών μου. Άκουσες τους πόθους μου και συμμερίστηκες τα όνειρά μου. Έσταξες το βάλσαμο της παρηγοριάς μέσα μου.
Η αναπόληση της γλυκιάς θωριάς σου κάνει μια νοσταλγία να αργοκυλάει στο αίμα μου και το είναι μου να σπαράσσει. Δυναμώνει το πνεύμα μου και με βυθίζει στο βάθος του ατέρμονος κόσμου σου, όπου ακτινοβολεί η φεγγοβολή της αθανασίας.  

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

H εκπαιδευτικός στη Θεσπρωτία Βασιλική Παππά συνομιλεί με τον ηθοποιό Γρηγόρη Βαλτινό (VIDEO)

H εκπαιδευτικός (υπεύθυνη του ΚΕΣΥΠ Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης) στη Θεσπρωτία Βασιλική Παππά (ποιήτρια και δημοσιογράφος), συνομίλησε με τον ηθοποιό Γρηγόρη Βαλτινό. Εκείνο, που επεδίωξε και το κατάφερε στην ενδιαφέρουσα συνέντευξή της, είναι να ξεδιπλώσει με τέτοιο τρόπο τη συζήτηση, ώστε να φανεί η εσωτερική αλήθεια του γνωστού ηθοποιού. Αποφασισμένη προσθετικά και όχι αφαιρετικά "κατέκτησε" σιγά-σιγά, μέσα από ερωτήσεις ειλικρινούς και όχι ψεύτικης αναζήτησης, την αλήθεια του, ώστε να δώσει αφορμή σε όλους μας να γίνουμε "νέες αλήθειες". Εντόπισε στοιχεία για μια ρεαλιστική προσέγγιση του συνομιλητή της και οικοδόμησε τη γνώση του έργου και της προσωπικότητάς του, όχι μόνο ως γνώση των ιδεών του, αλλά και ως γνώση πρακτική. Έτσι κατάργησε την αντανάκλαση, ως ανώφελο μεσολαβητή, και αποκάλυψε απευθείας πτυχές, που ενώ φαίνεται ότι δεν υπάρχουν, βρίσκονται δια μέσου και μέσα στην ίδια την πράξη.   Και πέτυχε και κάτι άλλο η κ. Παππά στη συνέντευξή της με τον κ. Βα…

Ο Θεσπρωτός ε.τ. πρέσβης Χρ. Μπότζιος υπεύθυνος για τις ελληνικές διπλωματικές αρχές διεθνώς...

Ο Θεσπρωτός ε.τ. πρέσβης Χρ.. Μπότζιος, που είναι συνεργάτης στο  υπουργείο Εξωτερικών του υπουργού Νίκου Κοτζιά  έχει την ευθύνη για τη λειτουργία των ελληνικών  διπλωματικών αρχών διεθνώς. Πρόκειται για ένα δύσκολο και βαρύ συντονιστικό έργο, που μόνο ένας ικανός και έμπειρος διπλωμάτης με ισχυρή προσωπικότητα και βαθιά γνώση των πραγμάτων, όπως ο κ. Μπότζιος, θα μπορούσε να ανταποκριθεί με τόση επιτυχία. Σεμνός άνθρωπος ο Θεσπρωτός πρέσβης, έχει βρει από την αρχή της σταδιοδρομίας του τους απαραίτητους εκείνους κωδικούς, ώστε να είναι εξαιρετικά αποτελεσματικός σε όποια αποστολή του ανατίθεται. Οι απόψεις του για την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας την περίοδο της παρατεταμένης  οικονομικής κρίσης, δείχνουν ότι δεν αξιολογεί κοντόφθαλμα τις καταστάσεις, αλλά με ανοιχτούς ορίζοντες. Μεταξύ άλλων αναφέρει χαρακτηριστικά: "Πόσο επηρεάζεται η εξωτερική μας πολιτική και ασφάλεια από την οικονομική κρίση που περνά, από ετών, η χώρα μας; Ασφαλώς πολύ και ουσιαστικά. Η οικονομική κρίση…

Γιατροί υποστηρίζουν ότι θεραπεύουν τον καρκίνο χωρίς φάρμακα!

Ποιες είναι οι κορυφαίες αντικαρκινικές τροφές... 
*Το λεμόνι είναι 10.000 φορές ισχυρότερο από τη χημιοθεραπεία! Γιατροί στην Ελλάδα υποστηρίζουν ότι θεραπεύονται όλα τα είδη του καρκίνου, χωρίς φάρμακα! Ισχυρίζονται ότι "όποιος ασθενήσει από καρκίνο, θα υποστεί γραμμικούς επιταχυντές, χημειοθεραπείες,διαρκείς εξετάσεις που κρατούν τον άρρωστο σε διαρκή αγωνία, ανασφάλεια, φόβο και πανικό. Και ενώ το φαρμακείο της φύσης μας δίνει απλόχερα όλα τα όπλα για την αντιμετώπιση και των πλέον επικίνδυνων ασθενειών μέσα από τους πολύτιμους καρπούς του, η συμβατική ιατρική αρνείται να το

Aκίνητα "άγνωστου ιδιοκτήτη" σε Ασπροκκλήσι και Πλαίσιο Θεσπρωτίας περνούν στο δημόσιο...

Aκίνητα σε Ασπροκκλήσι και Πλαίσιο Θεσπρωτίας, που δεν δηλώθηκαν στο Κτηματολόγιο (ή μπορεί να δηλώθηκαν με σοβαρά λάθη), από τη στιγμή, που αυτό λειτούργησε, πριν 14 χρόνια, χαρακτηρίστηκαν   "άγνωστου ιδιοκτήτη" και περνούν στο δημόσιο. Η προθεσμία  δικαστικής προσφυγής παρήλθε και συνεπώς τα ακίνητα μεταβιβάζονται στο δημόσιο.  Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Ακινήτων  Στράτος Παραδιάς, άρχισε η δήμευση ακινήτων, 111 συνολικά σ' όλη τη χώρα,  από το δημόσιο ως μέρος της διαδικασίας κατάρτισης του Εθνικού Κτηματολογίου, καθώς μπαίνουν σε εφαρμογή οι διατάξεις περί περιέλευσης στο ελληνικό δημόσιο των ακινήτων "αγνώστου ιδιοκτήτη", που οι ιδιοκτήτες τους δεν τα δήλωσαν στο Κτηματολόγιο, για οποιοδήποτε, συχνά ανυπαίτιο, λόγο ή τα δήλωσαν με σοβαρά σφάλματα.Ο κ.Παραδιάςεπεσήμανε την ανάγκη άμεσης νομοθετικής παράτασης της προθεσμίας αυτής έως τουλάχιστον την 20ετία της έκτακτης χρησικτησίας του αστικού κώδικα, ώστε να μην πάσχει απ…

Πολλαπλά ωφέλιμο το προσκύνημα του ναού Ευαγγελίστριας Ηγ/τσας στον τάφο του Παϊσίου

Πολλαπλά ωφέλιμο αποδείχθηκε το προσκύνημα, που οργάνωσε ο ναός της Ευαγγελίστριας Ηγουμενίτσας στον τάφο του οσίου Παϊσίου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Με πρωτοβουλία του ενεργητικού προϊσταμένου της ενορίας πρωτοπρεσβύτερου-θεολόγου π. Ελευθερίου Κωνσταντή, πάνω από 100 πιστοί, ακροατές των εβδομαδιαίων εσπερινών ομιλιών, συνοδευόμενοι και από τον ηγούμενο της Μονής Γηρομερίου αρχιμανδρίτη π. Μεθόδιο Ντελή, βρέθηκαν ταπεινοί προσκυνητές στον αγιασμένο τάφο του οσίου Παϊσίου.  Και ένιωσαν την απλότητα, την ταπεινότητα και αθωότητα του γέροντα. Και σε αυτόν κατέθεσαν βουβά τους καημούς της καρδιάς τους. Τόσο ο π. Μεθόδιος όσο και ο π. Ελευθέριος, δύο χαρισματικοί κληρικοί, τόνισαν ότι είναι δώρο σπουδαίο στην εποχή μας ο λόγος και η ζωή του οσίου Παϊσίου. Έκτακτο δώρο. Άλλο είναι να αναζητάς το φάρμακο της σωτηρίας και άλλο να στο φέρνει κάποιος κοντά σου και να στο χαρίζει, όπως συνέβαινε και συμβαίνει με τον όσιο Παϊσιο. Θεωρείται δώρο το φως, ο φωτισμός. Απείρως, όμως, σπουδαιότερο εί…

Ο νεαρός Θεόδωρος Τζοβάρας, έξι μήνες μετά το θάνατό του, δε σβήνει από τις καρδιές...

Ο νεαρός Θεσπρωτός Θεόδωρος Τζοβάρας, έξι μήνες μετά το θάνατό του, δε σβήνει από τις καρδιές ούτε των δικών του, ούτε όσων τον γνώρισαν. Και αυτό, γιατί μέχρι την τελευταία στιγμή, που πάλευε με την ανίατη ασθένεια, δεν άφησε ούτε για μια στιγμή το φως να χαθεί από μέσα του. Με τόλμη αγωνιζόταν και βοηθούσε τους άλλους να στεριώσει στην ψυχή τους η αληθινή χαρά. Η φλόγα του πνεύματός του ξεδίπλωνε την ανθρώπινη πνοή του και τη λάμψη μέσα του. Δεν ζει στον ουρανό τη μοναξιά, τα μάτια του δε θολώνουν, γιατί  και στη γη ήταν αγαπημένος και στον παράδεισο είναι αναπαυμένος. Τα πίσω δεν θα αλλάξουν γι' αυτόν. Όμως η γαλήνη του πλέον είναι στον ουρανό...