Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι παλαιοί αλευρόμυλοι και οι μυλωνάδες στη Θεσπρωτία...

Οι ηλικιωμένοι γνωρίζουν την ύπαρξη και τη λειτουργία των παλαιών νερόμυλον στη Θεσπρωτία. Πώς λειτουργούσε ένας παλαιός μύλος; Το νερό ξεκινούσε από πηγές. Φυσικά, ο μυλαύλακας δεν ήταν από μπετόν, ούτε από σωλήνες. Όταν ξεκινούσε κάθε χρόνο ο νερόμυλος τη λειτουργία του οι μυλωνάδες με δική τους φροντίδα και εργασία έπρεπε να τον καθαρίσουν πριν ακόμη έρθουν τα πρωτοβρόχια. Τα καλοκαιρινά ξηρά χόρτα, οι μικροί θάμνοι, τα υδροχαρή χόρτα, το μόλωμα
και οι οποιεσδήποτε φερτές ύλες έπρεπε να απομακρυνθούν, ώστε η ροή του νερού να είναι απρόσκοπτη. Έπρεπε, όμως, να περιορίσουν και τις τυχόν διαρροές νερού. Πριν από τον νερόμυλο τοποθετούσαν μέσα στον μυλαύλακα μια καλαμωτή, η οποία δεν επέτρεπε να περνούν στις κάναλες του μύλου χόρτα και άλλα φερτά αντικείμενα που θα δημιουργούσαν προβλήματα. Μετά την καλαμωτή αυτή υπήρχε η τσακίστρα, η οποία έδινε τη
δυνατότητα στους μυλωνάδες να εκτρέπουν όλο το νερό του μυλαύλακα εκτός αυτού. Στην περίπτωση αυτή το νερό οδηγούνταν πάλι στον μυλαύλακα μετά τον νερόμυλο, ακολουθώντας μια σύντομη και διαφορετική πορεία. Αυτό γινόταν στην περίπτωση που οι μυλωνάδες ήθελαν να «σφυρίσουν» τις μυλόπετρες και σε όποια άλλη περίπτωση έκριναν αυτοί. Στη συνέχεια το νερό έμπαινε σε δύο μεταλλικά κανάλια για να οδηγηθεί στο εσωτερικό του μύλου, που ήταν μερικά μέτρα χαμηλότερα, για να δώσει την κίνηση στις μυλόπετρες, οι οποίες περιστρέφονταν και συνέθλιβαν το καλαμπόκι ή το σιτάρι που έπεφτε από το κασόνι ανάμεσα από την πάνω περιστρεφόμενη πέτρα και την κάτω σταθερή. Ο μύλος διέθετε δύο ζευγάρια (μάτια) από μυλόπετρες. Οι δύο ήταν μεγαλύτερες και οι δύο μικρότερες, στρογγυλές και λαξευμένες από μία ενιαία πέτρα. Αυτά τα τεμάχια, όμως, με την πολύχρονη περιστροφή της μυλόπετρας έχαναν τη μεταξύ τους επαφή και «έπαιζαν» με αποτέλεσμα να ταλαιπωρούνται αρκετά οι μυλωνάδες. Ώσπου κάποιος άλλος τους έδωσε τη λύση. Έβαζαν λεπτές σφήνες από ξύλο μελικοκιάς στα κενά. Οι σφήνες φούσκωναν από τη συνεχή υδατόπτωση και το πουρί που δημιουργούνταν από το αλεύρι και στερέωναν τα κομμάτια από τις μυλόπετρες. Κάθε εβδομάδα οι μυλωνάδες κάτω από το φως του λυχναριού με πολλή υπομονή σφυρηλατούσαν τις μυλόπετρες. Η αμοιβή των μυλωνάδων γινόταν σε είδος. Αυτή λεγόταν ξάγι. Ανάλογα με την ποσότητα του αλέσματος –καλαμποκιού ή σιταριού– που έφεραν για να γίνει άλεσμα, έπαιρναν δικαιωματικά και οι μυλωνάδες την ποσότητα που τους αναλογούσε. Ο μυλωνάς μετρούσε το ξάγι με την ξαγιέρα. Ήταν από λαμαρίνα (πάφλα) ανοιχτή από τη μπροστινή πλευρά, κατά το μισό ανοιχτή από την πάνω πλευρά για να παίρνει το άλεσμα και από το πίσω μέρος είχε μεγάλη λαβή. Χωρούσε μία οκά. Όταν τα αλέσματα ήταν πολλά, όταν είχε δηλαδή μπασίδι, όπως έλεγαν, οι μυλωνάδες ειδοποιούσαν τους ενδιαφερόμενους να τα παραλάβουν πριν νυχτώσει, για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν λειτουργικός και αφορούσε την έλλειψη χώρου, γιατί έφερναν συνεχώς νέα τσουβάλια για άλεσμα. Ο δεύτερος λόγος ήταν ουσιαστικός· οι κλέφτες –ιδιαίτερα τη δεκαετία 1940-1950– καιροφυλακτούσαν πότε θα γεμίσει ο μύλος με τα αλέσματα. Είχαν δικούς τους καταδότες, οι οποίοι τους ενημέρωναν, όταν ο μύλος είχε μπασίδι.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι εικόνες των σπουδαστών/τριών του τμήματος φωτογραφίας στο Δημόσιο ΙΕΚ Ηγουμενίτσας εντυπωσίασαν το κοινό! (ΦΩΤΟ)

Zήλος και έμπνευση. Αντίληψη και στόχευση. Τέσσερα γνωρίσματα των σπουδαστών/τριών  του τμήματος "Τέχνη Φωτογραφίας" του Δημόσιου ΙΕΚ Ηγουμενίτσας, που οργάνωσαν έκθεση στο Πνευματικό Κέντρο “Πάνθεον”, με αφορμή την ολοκλήρωση της χρονιάς. Οι σπουδαστές/τριες έδωσαν τον εαυτό τους, μέσα από δημιουργικές ψυχικές διεργασίες, στα έργα τους, δύο του καθενός και της καθεμιάς εκτέθηκαν από το πλούσιο φωτογραφικό υλικό, που προέκυψε κατά την διάρκεια της κατάρτισης και το οποίο βλάστησε πάνω σε γόνιμο έδαφος. Αυτό το γόνιμο έδαφος το δημιούργησαν τόσο ο διευθυντής του ΙΕΚ Ηγουμενίτσας Ηλίας Μπούας, που στο χαιρετισμό του αναφέρθηκε στην προσπάθεια, που καταβάλλεται τα τελευταία χρόνια, ώστε το εκπαιδευτήριο να παρέχει το καλύτερο δυνατό μαθησιακό πλαίσιο, όσο και οι καθηγητές Αγαθοπούλου Άρτεμις, Ασωνίτης Πολυδεύκης, Βλάχου Αντιγόνη, Γκόη Σοφία, Ζωγράφος Φίλιππος, Κωσταδήμας Χαράλαμπος, Μπέλλου Βανέσα, Μπογιατζόγλου Αλεξάνδρα, Παπαδημητρόπουλος Παναγιώτης, Παπαλάμπρου Αντώνιος, Τζό…

Ο πρόεδρος της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα με σύνεση καταδικάζει τους εξτρεμισμούς και επιδιώκει καλές σχέσεις με την Ελλάδα...

Ο νέος Πρόεδρος της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα, μια φωνή συνετή, επιδιώκει καλές σχέσεις με την Ελλάδα και καταδικάζει τους εξτρεμισμούς σε βάρος της χώρας μας. Είτε προέρχονται από κυβερνητικά στελέχη είτε από τους εθνικιστές και τους αυτοαποκαλούμενους "Τσάμηδες". Διευκρίνισε ότι οι "σχέσεις μας με την Ελλάδα δεν είναι όπως με όλους τους άλλους γείτονες. Είναι ηθικές και ανθρώπινες. Υπάρχουν εκατομμύρια Αλβανοί που ζουν εκεί και πολλά παιδιά που είναι πλέον ελληνόπουλα. Είναι μια σχέση πολύ δυνατή». Ο Ιλίρ Μέτα είπε το αυτονόητο, που χάνεται μέσα στον παραλογισμό του φανατισμού και των σκοπιμοτήτων. Πολλοί Αλβανοί πολίτες ζουν και εργάζονται πολλά χρόνια στην Ελλάδα και ενισχύουν οικονομικά τους συγγενείς του στην Αλβανία ή φτιάχνουν σπίτια.Την ίδια στιγμή κάποια αλβανόπουλα γεννήθηκαν στην Ελλάδα και γνωρίζουν καλύτερα την ελληνική γλώσσα από την αλβανική. Αλλά και η Ελλάδα έχει μειονότητα στην Αλβανία. Έτσι αυτό, που χρειάζονται οι δύο χώρες, δεν είναι εντάσεις, αλλά συνεργ…

Ο Παραμυθιώτης γιατρός, που υπηρέτησε με αφοσίωση το αυθεντικό δημοτικό τραγούδι! (Video)

Ο αείμνηστος γιατρός (γενικός χειρουργός) Γιάννης Οικονομίδης (1923-2013), από τη Σέλλιανη Παραμυθιάς,  υπηρέτησε με αφοσίωση το αυθεντικό δημοτικό τραγούδι! Παρότι εργαζόταν σε μεγάλες ιδιωτικές κλινικές, καταπιάστηκε με την παραδοσιακή μουσική και με την θαυμάσια χροιά της φωνής του, απέδωσε με εξαιρετικό τρόπο πολλά  δημοτικά τραγούδια, συνεργαζόμενος κυρίως με τους Χαλκιάδες. Το πέρασμα του Γιάννη Οικονομίδη από το δημοτικό τραγούδι, πέρα από το γλέντι και τη

Το εβδομαδιαίο Φιλιατιώτικο παζάρι και ο λάτρης και διαφημιστής του δημοσιογράφος Γιώργος Κώτσης...

Κάθε Πέμπτη, μα κάθε Πέμπτη, επί πολλά χρόνια τώρα, όλοι όσοι επισκέπτονται για ψώνια ή για ένα απλό σεργιάνισμα το εβδομαδιαίο Φιλιατιώτικο παζάρι,βλέπουν έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, να αποτυπώνει φωτογραφικά, πολύ διακριτικά, αλλά και πολύ μεθοδικά ταυτοχρόνως, ανθρώπινες φιγούρες και δραστηριότητες. Με μια μικρή φωτογραφική μηχανή, "πιάνει" τα πάντα... Από τους μικροπωλητές έως το βολτάρισμα ανδρών

Η αντίδραση μιας Θεσπρωτής γιαγιούλας, όταν κάποιος της έστειλε τρόφιμα!

Μόνη της ζει σ' ένα χωριό της Μουργκάνας Θεσπρωτίας. Και είναι πολύ συμπαθέστατη γιαγιούλα. Πλησιάζει τα 85. Με το "δόξα τω Θεώ" είναι στο στόμα συνεχώς. Σ' ένα γείτονά της κάποιος, με τον οποίο δεν είχε καλές σχέσεις, της άφησε δύο τσάντες με τρόφιμα. Μετέφερε στη γερόντισσα τα τρόφιμα ο γείτονας, με τη διευκρίνηση ότι κάποιος του τα έδωσε για να τα πάει σ΄ εκείνη. "Δόξα τω Θεύ, ευχαριστώ", απάντησε η ηλικιωμένη. Ο γείτονας τη ρώτησε με μια ανυπομονησία: "Δεν θέλεις να μάθεις, ποιος σου έστειλε τα τρόφιμα;". "Όχι. Τι με ενδιαφέρει, ο Θεός το γνωρίζει και μπορεί και μέσα από έναν κακό, να  κάνει καλό"! Και παίρνοντας τα τρόφιμα, μπήκε στο σπίτι της...

Ο Θεσπρωτός ορθοπεδικός Διονύσης Χίσσας χειρούργησε και τη Ντόρα Μπακογιάννη... Έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων...

Ο Θεσπρωτός ορθοπεδικός Διονύσης Χίσσας χειρούργησε με επιτυχία, όπως το συνηθίζει άλλωστε, αφού και ήθος διαθέτει και σύγχρονες ιατρικές μεθόδους εφορμόζει, και τη Ντόρα Μπακογιάννη. Η πολιτικός είχε επιπλοκή  στο γόνατο, από πρόσφατη  επέμβαση  σε νοσηλευτικό ίδρυμα και κατέφυγε στην ομάδα της Ορθοπεδικής Κλινικής του Θεραπευτηρίου Metropolitan, με επικεφαλής τον Διονύση Χίσσα. Ο Θεσπρωτός ορθοπεδικός έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Το πέτυχε, αγωνιζόμενος σκληρά βήμα προς βήμα. Η επιστημονική του πορεία, καταξιώθηκε, αρκετά γρήγορα, γιατί φροντίζει ο ίδιος να πλουτίζει και τον εσωτερικό του κόσμο και τις γνώσεις του, ώστε να γλιστρά ολοένα πλησιέστερα, αν όχι στην τελειότητα αυτή καθ' αυτή, τουλάχιστον στη συνεχή επιδίωξή της.  Η προοπτική του είναι προσανατολισμένη μόνο προς τα εμπρός, μέσα από μια διαρκώς βαθύτερη εισχώρηση στην ουσία της επιστήμης του, αλλά και του ατόφιου ανθρωπισμού.