Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι παλαιοί αλευρόμυλοι και οι μυλωνάδες στη Θεσπρωτία...

Οι ηλικιωμένοι γνωρίζουν την ύπαρξη και τη λειτουργία των παλαιών νερόμυλον στη Θεσπρωτία. Πώς λειτουργούσε ένας παλαιός μύλος; Το νερό ξεκινούσε από πηγές. Φυσικά, ο μυλαύλακας δεν ήταν από μπετόν, ούτε από σωλήνες. Όταν ξεκινούσε κάθε χρόνο ο νερόμυλος τη λειτουργία του οι μυλωνάδες με δική τους φροντίδα και εργασία έπρεπε να τον καθαρίσουν πριν ακόμη έρθουν τα πρωτοβρόχια. Τα καλοκαιρινά ξηρά χόρτα, οι μικροί θάμνοι, τα υδροχαρή χόρτα, το μόλωμα
και οι οποιεσδήποτε φερτές ύλες έπρεπε να απομακρυνθούν, ώστε η ροή του νερού να είναι απρόσκοπτη. Έπρεπε, όμως, να περιορίσουν και τις τυχόν διαρροές νερού. Πριν από τον νερόμυλο τοποθετούσαν μέσα στον μυλαύλακα μια καλαμωτή, η οποία δεν επέτρεπε να περνούν στις κάναλες του μύλου χόρτα και άλλα φερτά αντικείμενα που θα δημιουργούσαν προβλήματα. Μετά την καλαμωτή αυτή υπήρχε η τσακίστρα, η οποία έδινε τη
δυνατότητα στους μυλωνάδες να εκτρέπουν όλο το νερό του μυλαύλακα εκτός αυτού. Στην περίπτωση αυτή το νερό οδηγούνταν πάλι στον μυλαύλακα μετά τον νερόμυλο, ακολουθώντας μια σύντομη και διαφορετική πορεία. Αυτό γινόταν στην περίπτωση που οι μυλωνάδες ήθελαν να «σφυρίσουν» τις μυλόπετρες και σε όποια άλλη περίπτωση έκριναν αυτοί. Στη συνέχεια το νερό έμπαινε σε δύο μεταλλικά κανάλια για να οδηγηθεί στο εσωτερικό του μύλου, που ήταν μερικά μέτρα χαμηλότερα, για να δώσει την κίνηση στις μυλόπετρες, οι οποίες περιστρέφονταν και συνέθλιβαν το καλαμπόκι ή το σιτάρι που έπεφτε από το κασόνι ανάμεσα από την πάνω περιστρεφόμενη πέτρα και την κάτω σταθερή. Ο μύλος διέθετε δύο ζευγάρια (μάτια) από μυλόπετρες. Οι δύο ήταν μεγαλύτερες και οι δύο μικρότερες, στρογγυλές και λαξευμένες από μία ενιαία πέτρα. Αυτά τα τεμάχια, όμως, με την πολύχρονη περιστροφή της μυλόπετρας έχαναν τη μεταξύ τους επαφή και «έπαιζαν» με αποτέλεσμα να ταλαιπωρούνται αρκετά οι μυλωνάδες. Ώσπου κάποιος άλλος τους έδωσε τη λύση. Έβαζαν λεπτές σφήνες από ξύλο μελικοκιάς στα κενά. Οι σφήνες φούσκωναν από τη συνεχή υδατόπτωση και το πουρί που δημιουργούνταν από το αλεύρι και στερέωναν τα κομμάτια από τις μυλόπετρες. Κάθε εβδομάδα οι μυλωνάδες κάτω από το φως του λυχναριού με πολλή υπομονή σφυρηλατούσαν τις μυλόπετρες. Η αμοιβή των μυλωνάδων γινόταν σε είδος. Αυτή λεγόταν ξάγι. Ανάλογα με την ποσότητα του αλέσματος –καλαμποκιού ή σιταριού– που έφεραν για να γίνει άλεσμα, έπαιρναν δικαιωματικά και οι μυλωνάδες την ποσότητα που τους αναλογούσε. Ο μυλωνάς μετρούσε το ξάγι με την ξαγιέρα. Ήταν από λαμαρίνα (πάφλα) ανοιχτή από τη μπροστινή πλευρά, κατά το μισό ανοιχτή από την πάνω πλευρά για να παίρνει το άλεσμα και από το πίσω μέρος είχε μεγάλη λαβή. Χωρούσε μία οκά. Όταν τα αλέσματα ήταν πολλά, όταν είχε δηλαδή μπασίδι, όπως έλεγαν, οι μυλωνάδες ειδοποιούσαν τους ενδιαφερόμενους να τα παραλάβουν πριν νυχτώσει, για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν λειτουργικός και αφορούσε την έλλειψη χώρου, γιατί έφερναν συνεχώς νέα τσουβάλια για άλεσμα. Ο δεύτερος λόγος ήταν ουσιαστικός· οι κλέφτες –ιδιαίτερα τη δεκαετία 1940-1950– καιροφυλακτούσαν πότε θα γεμίσει ο μύλος με τα αλέσματα. Είχαν δικούς τους καταδότες, οι οποίοι τους ενημέρωναν, όταν ο μύλος είχε μπασίδι.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Η μάχη της Μενίνας μέσα από το ημερολόγιο ενός φοιτητή αντάρτη του Ιερού Λόχου, του Δημήτρη Σούτζου...

Αποκαλυπτικά στοιχεία για τη μάχη της Μενίνας, δίνει ένας φοιτητής τότε, αντάρτης στον Ιερό Λόχο, ο Δημήτρης Σούτζος, μέσα από ημερολογιακές καταγραφές. Είναι τα πιο αδιάψευστα στοιχεία, για το τι πραγματικά έγινε τη εποχή εκείνη. Αναφέρει μεταξύ άλλων όσον αφορά στη δυσκολία και στη σημασία της μάχης: "Το σμίξιμο του Γιαννιώτικου δρόμου με το δρόμο της Παραμυθιάς, γίνεται στη Μενίνα. Εκεί, σ' αυτά τα γκρίζα βράχια, έξω από το Νεοχώρι, βρίσκεται κουρνιασμένος ο Ιερός Λόχος των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών του Ζέρβα. Αποτελείται από φοιτητάς και σπουδαστάς... Εκεί κάτω στον στρατηγικό οδικό κόμβο της Μενίνας, βρίσκεται οχυρωμένο και ισχυρά οργανωμένο ένα τάγμα επίλεκτων Γερμανών πολεμιστών, ενισχυμένο από καμιά διακοσαριά Τουρκαλβανούς. Οι στρατιώτες του Χίτλερ, είχαν μεταβάλει τη Μενίνα σε φρούριο. Με πολυβολεία, με πυροβολεία, ολομοβολεία και χαρακώματα. Σ' όλα τα σπίτια του χωριού έχουν χτίσει πόρτες και παράθυρα και τάχουν μεταβάλει σε οχυρά. Έχουν ανοίξει παντού ορ…

Το έργο 6 συγγραφέων από τα χωριά της Μουργκάνας παρουσιάστηκε στην Πόβλα

Στο πλαίσιο της 2ης γιορτής Πολιτισμού Μάνα Μουργκάνα, παρουσιάστηκε το έργο έξι συγγραφέων  με καταγωγή από τα χωριά της περιοχής. Στην πλατεία Πόβλας (Αμπελώνας), με συντονίστρια την Ευγενία Ζκέρη, ακούστηκαν αποσπάσματα από βιβλία των λογοτεχνών, που με αυτό τον τρόπο τιμήθηκαν από τους συντοπίτες τους. Οι συγγραφείς, που παρουσιάστηκαν, στη σεμνή εκδήλωση, της οποίας την οργάνωση και την επιμέλεια είχαν οι Ζωή Ντρούκα και ο Πάνος Ανυφαντής, είναι: Γιάννης Βέλλης, Κώστας Λένης, Σταύρος Λέτσας, Φάνης Μούλιος, Κώστας Ραπτόπουλος, Κώστας Τσαντίνης. Στόχος ήταν μέσα από τις καταγραφές τους  να κατανοηθεί ο τρόπος της ζωής τα παλαιότερα, αλλά και τα νεότερα χρόνια, στον τόπο,  και να γεφυρωθεί το χθες που διάβηκε, με το σήμερα που μοιάζει μετέωρο, ώστε να διασφαλιστεί η πορεία στο αύριο.

Ο Θεσπρωτός αρχιμανδρίτης και ιατρός-ογκολόγος π. Ιωάννης Κοκάκης "μαγεύει" πιστούς και ασθενείς!

Τον τόπο καταγωγής του (από τη μητέρα του), τη Θεσπρωτία, επισκέφτηκε αυτές τις ημέρες ο αρχιμανδρίτης και ιατρός-ογκολόγος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών π. Ιωάννης Κοκάκης, που "μαγεύει" πιστούς και ασθενείς! Υπηρετεί συνδυαστικά και αφοσιωμένα δύο ανθρωπιστικά λειτουργήματα. Αυτά του ιερέως και του ιατρού. Είναι σε καθημερινό και αδιάκοπο αγώνα, που δεν περιέχει την ανθρώπινη αγωνία, αλλά την μελλούμενη ελπίδα,   για να θεραπεύσει τις κακοήθειες της ψυχής και τα καρκινώματα του σώματος. Οι πιστοί και οι ασθενείς "πίνουν νερό" στο όνομά του. Οι πιστοί γεμίζουν ασφυκτικά το ναό του αγίου Νεκταρίου Κάτω Κηφησιάς, όπου λειτουργεί, και οι ασθενείς του εμπιστεύονται ανεπιφύλακτα τη ζωή τους. Μέσα από το λειτουργικό και προσευχητικό μετερίζι ανανεώνει διαρκώς τις σχέσεις του με το Θεό και μέσα από συνεχείς επιμορφώσεις στο εξωτερικό εμπλουτίζει ασταμάτητα τις επιστημονικές του γνώσεις. Παρ' όλα ταύτα παραμένει απλός και ταπεινός. Δικαριτικός και ευαίσθητος. Με αυτ…

Το παρασκήνιο με τον Τούρκο, που προσπάθησε να βάλει φωτιά στο Ελευθεροχώρι Θεσπρωτίας...

Τούρκος, που έχει ζητήσει πολιτικό άσυλο στη χώρα μας, δεν έχει αποφανθεί ακόμη η αρμόδια επιτροπή για τη χορήγησή του, αλλά είναι νόμιμη η παραμονή του στην Ελλάδα, συνελήφθη, γιατί προσπάθησε να βάλει φωτιά, άγνωστο προς το παρόν για ποιό λόγο, στο Ελευθεροχώρι Παραμυθιάς, κοντά στην Εγνατία οδό. Οι αρχές, με προσεκτικές και κατάλληλες ενέργειες και υπό πλήρη μυστικότητα, προσπαθούν να ξετυλίξουν το κουβάρι σχετικά με τα κίνητρα του Τούρκου και να εξακριβώσουν μήπως εμπλέκται και σε άλλες υποθέσεις ή αν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, που έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία του φερόμενου ως δράστη. Εκτός από την παραπομπή στον εισαγγελέα, ερευνώνται διάφοροι παράμετροι, προκειμένου να αποσαφηνιστεί το γεγονός και να σχηματιστεί πλήρης εικόνα.  

Γιατροί υποστηρίζουν ότι θεραπεύουν τον καρκίνο χωρίς φάρμακα!

Ποιες είναι οι κορυφαίες αντικαρκινικές τροφές... 
*Το λεμόνι είναι 10.000 φορές ισχυρότερο από τη χημιοθεραπεία! Γιατροί στην Ελλάδα υποστηρίζουν ότι θεραπεύονται όλα τα είδη του καρκίνου, χωρίς φάρμακα! Ισχυρίζονται ότι "όποιος ασθενήσει από καρκίνο, θα υποστεί γραμμικούς επιταχυντές, χημειοθεραπείες,διαρκείς εξετάσεις που κρατούν τον άρρωστο σε διαρκή αγωνία, ανασφάλεια, φόβο και πανικό. Και ενώ το φαρμακείο της φύσης μας δίνει απλόχερα όλα τα όπλα για την αντιμετώπιση και των πλέον επικίνδυνων ασθενειών μέσα από τους πολύτιμους καρπούς του, η συμβατική ιατρική αρνείται να το

Από τη Γερμανία, με δουλειά σε νοσοκομείο, εγκαταστάθηκαν στα βουνά του Σουλίου...

Ένα ζευγάρι νεαρών ομογενών, ευγενέστατο και εμφανώς καλλιεργημένο, ο Γιώργος Μπέλος και η Χαρούλα Τσανίδου, που οι γονείς τους είναι μετανάστες, άφησαν τη ζωή στη Γερμανία, κόντρα στη ροπή οι νέοι να φεύγουν από την Ελλάδα και δραστηριοποιούνται  επιχειρηματικά στα βουνά το Σουλίου. Ειδικότερα μίσθωσαν τον παραδοσιακό ξενώνα, που λειτουργεί στο παλαιό "Βουλευτήριο" των Σουλιωτών. Το ζευγάρι εργαζόταν σε νοσοκομείο του Ντίσελντορφ, στην ογκολογική κλινική, βοηθός χειρουργού ο Γιώργος και ψυχολόγος με ειδίκευση στη βοήθεια ασθενών με καρκίνο η Χαρούλα.  Και καλούς μισθούς είχαν και από κάθε άποψη εξασφαλισμένο το μέλλον. Όμως πήραν ρίσκο να ζήσουν στον ιστορικό χώρο του Σουλίου, μάλιστα μέσα στην "καρδιά του", που ταυτόχρονα είναι και μια φυσική όαση. Και να συμβάλλουν, με τον τρόπο τους, στην τουριστική ανάδειξή του Σουλίου.  Ο ξενώνας είναι υψηλής αισθητικής και αποτελεί πόλο έλξης για τους λάτρεις του ορεινού και ιστορικού τουρισμού.