Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Με συναίσθημα από το Θεσπρωτό συγγραφέα Σ. Δημητρίου η παρουσίαση βιβλίου της Χ. Βεργίου στην Ηγ/τσα

Ο Θεσπρωτός συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου, μίλησε πολύ εμπεριστατωμένα και κατανοητά, χωρίς φιλολογισμούς, αλλά με ουσία και συναίσθημα, για το βιβλίο "Αύριο, νυχτώνει Φθινόπωρο" της Χαράς Βεργίου. Η εκδήλωση, που συνδιοργανάνωσαν  ο Σύλλογος Ατόμων με Αναπηρία, οι εκδόσεις "Φίλντισι",  η συγγραφέας Χαρά Βερίγου και ο Δήμος Ηγουμενίτσας, είχε ανθρωπιστικό σκοπό, αφού τα έσοδα από τις πωλήσεις θα διατεθούν
στο σύλλογο "Στοργή". Ολόκληρη η ομιλία του κ. Δημητρίου, που απέσπασε, και δικαιολογημένα, τα χειροκροτήματα του κοινού, καθώς αξιολογήθηκε ως γνήσια αποτύπωση των σκέψεών του, έχει ως εξής:

***
Η  συγγραφέας Χαρούλα Βερίγου αφού γνωριστήκαμε, ευγενέστατα μου πρότεινε να πω δυο λόγια για το βιβλίο της. Με τιμάει η πρότασή της και δέχτηκα. Το δέχτηκα, για την ίδια, για το βιβλίο, αλλά και για τον σκοπό που διαθέτει τις εισπράξεις από το βιβλίο. Αποτύπωσε σε αυτό το βιβλίο, επάνω στο άψυχο χαρτί,  την ψυχή της και του έδωσε οντότητα. Κόπος και μόχθος, αγάπη,   αγωνία και πολλά άλλα ακόμη, ως την έκδοση του βιβλίου… Η αμοιβή της;  Η ικανοποίηση ότι θα προσφέρει την αγάπη της στα άτομα με αναπηρία ΚΑΙ έμπρακτα, αφού τα έσοδα θα διατεθούν για την υποστήριξη του  Συλλόγου «Στοργή». Η Χαρούλα Βερίγου έλκει την καταγωγή της από το Τζερμιάδο του Λασιθίου. Το Τζερμιάδο είναι κτισμένο στις παρυφές του  όρους Δίκτη της όμορφης  Κρήτης, στο οροπέδιο του οποίου, σύμφωνα με την μυθολογία,  γεννήθηκε ο Έλλην Θεός Δίας. Ας μου επιτραπεί εδώ να κάνω μία παρένθεση: Αγαπάω αυτό το νησί που δεν γνώρισα, αλλά και τα τραγούδια του και όσους ανθρώπους γνώρισα από την Κρήτη. Έχει λοιπόν μεταφέρει η συγγραφέας, στο μυαλό και την καρδιά της, τις ομορφιές στην ιδιαίτερης πατρίδας της, τα βιώματα και την στοργή με την οποία μεγάλωσε. Της έμελε να έρθει και να ζήσει σε ένα άλλο και πάλι όμορφο νησί, ακριβώς απέναντί μας, στην Κέρκυρα. Είναι όμως ακόμη πιο κοντά μας, διότι ο σύζυγός της είναι από τα μέρη μας, με καταγωγή από τον Τσαμαντά. Η μεγαλοσύνη της καρδιάς της, η καλοσύνη του χαρακτήρα της και η τρυφερότητα της ψυχής της, γίνονται δημιουργική έκφραση στο χαρτί,  με τα άριστα ελληνικά της στον ποιητικό και πεζό λόγο. Εδώ θα παρουσιάσουμε την Χαρούλα Βερίγου, όχι σαν ποιήτρια αλλά κυρίως σαν συγγραφέα. Συμμετέχει στην δισκογραφία ομορφαίνοντας  κάποιες μελωδίες με τους στίχους της. Κυρίως της γενέτειρας Κρήτης ενώ στις δημιουργίες της υπάρχει αξιόλογη ποίηση, όπως το πολυσέλιδο και πανέμορφο γλωσσικά, θεματολογικά και ποιητικά, δημιούργημά της: « Άκου  Ευρώπη». Είμαστε εδώ όμως απόψε για την συγγραφέα, Χαρούλα Βερίγου και το βιβλίο της:    «Αύριο, νυχτώνει φθινόπωρο». Να ξεφυλλίσουμε την καρδιά της συγγραφέως και να φτάσουμε στην ψυχή της. Στα εκπληρωμένα και στα ανεκπλήρωτα όνειρα της νιότης. Στους φόβους την αμηχανία, την αγάπη, την θαλπωρή της γιαγιάς, την σιδερένια πειθαρχία της μάνας. 
«Μόνη, ἐντελῶς μόνη, περπατῶ στὸ δρόμο

καὶ πέφτω πάνω σὲ μεγάλα γεγονότα:

Ὁ ἥλιος σὰν ἐπειγόντως νὰ ἐκλήθη ἀπὸ τὴ Δύση

ἀφήνοντας ἡμιτελὲς τὸ δειλινό...»
Με αυτά τα λόγια ξεκινάει ένα ποίημα της Κικὴς Δημουλά. Κάπως έτσι ξεκινάει και η ιστορία του βιβλίου της κ. Χαρούλας Βερίγου.  Έτσι ξεκινάει η ιστορία  του κοριτσιού  του μυθιστορήματος, της Ζωής. Ίσως και το τέλος…
Θα σας προσκαλέσω – προκαλέσω απόψε κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι του βιβλίου, να γίνουμε συνταξιδιώτες, να ξεφυλλίσουμε  τα ίχνη της πένας, να μυρίσουμε την γη της πατρίδας μας , να κλείσουμε τα μάτια για να δούμε τα πρώτα κυκλάμινα πιστά στο ραντεβού, όπως τότε, στα ίδια μέρη, στις ίδιες γωνιές κι ας είναι τώρα πια μόνο γωνιές της φαντασίας, για να δούμε τον ήλιο πάνω από τον μακρινό βράχο στην κορυφή του  Ψηλορείτη, του Παντοκράτορα ή του Ολύμπου, το ίδιο είναι… Όμως το όρος Δίκτη ενώθηκε με τα βουνά της Μουργκάνας, για να έχουμε την τύχη να ζει κάπου δίπλα μας εδώ στο Ιόνιο, η συγγραφέας και να την έχουμε απόψε  κοντά μας.
Στο βιβλίο, εξυφαίνεται η ζωή με τα παραδοσιακά ήθη και τις απαγορεύσεις. Μας το έμαθαν όμως να το λέμε ταμπού, σε  κάποια από τις γλώσσες της Πολυνησίας.Η συγγραφέας,  μας εξιστορεί σε πρώτο πρόσωπο, σε καλή γλώσσα, λιτή όμορφη,  με ευρηματικές λέξεις απλές και ωραίες, ελληνικές, κτισμένες όμορφα η μία δίπλα στην άλλη, με εκφραστικότητα. Ξετυλίγει τις εικόνες του μυθιστορήματός της,   συνυφασμένες με ολοζώντανες τρυφερές στιγμές και πρωτοσκιρτήματα καρδιάς. Η ελληνική κοινωνία έχει να θυμάται πολλές τραγικές περιπτώσεις σαν αυτή της ηρωίδας του βιβλίου, της Ζωής. Το «τι θα πει ο κόσμος» και «για το καλό σου το λέω», ταλαιπώρησαν πολλές γενιές. Ο έρωτας κρίθηκε διακοσμητικός και ενδιαφέρον μόνο ως ανάγνωσμα, όχι σαν στάση ζωής.   Κι αν σταθείς τυχερός και τον συναντήσεις στη ζωή σου, οφείλεις να τον προσπεράσεις… Αυτό επέβαλλαν οι κανόνες, ως πριν λίγες δεκαετίες.
Ο Έρωτας τιθασεύει την Ζωή και δίνει νόημα στην ύπαρξή της, την κάνει δέκτη της θετικής του αύρας, γι’ αυτό και κείνη του αφήνεται με εμπιστοσύνη. Μαθαίνει να ονειρεύεται και μεταμορφώνεται απολαμβάνοντας τη μουσική και τη ζωγραφική. Ξυπνά από την ασέληνο νύχτα και κλείνει ξανά, ραντεβού με το φως στα μάτια του. Στα μάτια του Αλέξανδρου, τα γεμάτα μελαγχολία και μυστήριο, είναι ξεκάθαρα. Τα δικά της, συχνά σκοτεινιάζουν από φόβο κι ας ακούει, την ίδια κάθε φορά υπόσχεση. Η ζωή της κοινωνίας της Κρήτης, της Ελλάδας της επαρχίας, «τι θα πει ο κόσμος». Ο άνδρας μπορεί να έχει συναισθήματα και να τα εκδηλώνει. Η γυναίκα μπορεί να έχει συναισθήματα μόνο στα έργα, στην ζωή πρέπει να τα πνίγει.   Πρέπει να ακολουθεί   τον δρόμο που οι άλλοι χαράζουν για αυτήν. Παραδέχεται όμως η συγγραφέας ότι η αγάπη είναι συμπατικό δώρο.   Για αυτό άλλωστε η αγάπη, ο έρωτας, είναι ο κυρίαρχος του μυθιστορήματος: «Αύριο, νυχτώνει Φθινόπωρο». Δύο άνθρωποι διαφορετικοί, αταίριαστοι για τους άλλους, που όμως αλληλοσυμπληρώνονται, αποτελούν κομμάτι της ύπαρξης ο ένας του άλλου και αυτό γιατί, στην αγάπη, δεν ακολουθούμε ούτε τη λογική, ούτε σχεδιαστικούς κανόνες, ακολουθούμε μόνο την καρδιά μας. Το βιβλίο, μιλάει για τα «σημάδια» αυτά που χαράζονται μέσα μας, στην ψυχή μας, «σημάδια»  που συνηθίζουμε να ζούμε μ’ αυτά, τα οποία με το πέρασμα του χρόνου επουλώνονται και μένει η ανάμνηση. «Μυρίζει βροχή, κοίτα στα φύλλα το χρυσό και την ώχρα, κοίτα πως μεταμορφώνονται σε απίστευτα λουλούδια δίνοντας προϋποθέσεις και κίνητρα προτεραιότητας στην ψυχή». Έρμαιο στα χέρια οικείων τιμωρών, χαμένα όνειρα, προδομένη νιότη και ψηλά η Δίκτη. Έτσι, σκοτεινιάζει ο κόσμος και χάνεται η γη για την Ζωή. Η τέχνη του λόγου, ζωγραφίζει στο μυαλό μας και μιλάει στην καρδιά μας.  Η Χαρούλα Βερίγου καταθέτη την ψυχή της  και φωτίζει τις ψυχές μας μέσα από αγάπες και βιώματα, δικά της,  δικά μας. Η συγγραφέας έχει μια αγάπη στο  Φθινόπωρο, στην πρώτη μελαγχολία της φύσης, στη βροχή που ακούγεται. Η απουσία! Δεν θα την καλύψουν τα χρυσοχάλκινα φύλλα του Φθινοπώρου, ούτε ο φάρος, ούτε ο ήχος της βροχής καθώς πέφτει.  Η συγγραφέας το ξέρει. Ο Νικηφόρος Βρεττάκος μας λέει:

Ἂν σοῦ λείψω μιὰ νύχτα μὴν ἀνησυχήσης

ὡς τὸ ἄλλο πρωί, ὡς τὸ ἄλλο βράδυ, ὡς τὴν Κυριακή,

Ἐδῶ κάπου θὰ βρίσκομαι σ᾿ ἕναν ἄρρωστο δίπλα,

μ᾿ ἕνα πικρὸ ραβδὶ θὰ ψάχνω νὰ βρῶ μία πηγή.

Πόρτα σὲ πόρτα θὰ γυρνῶ μ᾿ ἕνα ψωμὶ στὴ μασχάλη.

Ἔχε ἀναμμένη τὴ φωτιὰ πάντοτε, γιατὶ πάντοτε

θὰ σοῦ γυρίζω μουσκεμένος- Ἔχε ζεσταμένο

στὰ γόνατά σου ἕνα πουκάμισο κι ἔχε τὸ νοῦ σου

στὴν πόρτα καὶ στὴ δημοσιὰ μὴν ἀκουστῶ, γιατί,

δίχως λειψὸ ἀποφέγγαρο κι ἄστρι, κάθε φορά,

ἀπὸ τὴν ἄκρη θά ῾ρχομαι τὸν κόσμου.

Κάπως  έτσι ίσως είναι καλύτερα να καλύψουμε την απουσία κάποιου προσφιλούς προσώπου. Γύρω μας έχουμε πολλούς που έχουν ανάγκη την αγάπη μας και πυκνώνουν επικίνδυνα,  κάθε μέρα και περισσότερο οι ανάγκες.  Η συγγραφέας κατάθεσε την ψυχή της και τα έσοδα του βιβλίου,  για τον λόγο αυτό, διότι: «Αύριο, νυχτώνει Φθινόπωρο».


 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Προγονικές μνήμες ξαναζωντάνεψε ο Θεσπρωτός Σ. Δημητρίου με την παρουσίαση του "Μείναμε εμείς..." σε Αθήνα, Κόρινθο και Πάτρα (ΦΩΤΟ)

Τη μνήμη των προγόνων του λαλεί μέσα από το βιβλίο του "Μείναμε εμείς" ο Θεσπρωτός Σωτήρης Λ. Δημητρίου, το οποίο, μετά την παρουσίαση, πριν καιρό, στην Ηγουμενίτσα, παρουσιάστηκε και στη Φυλή Αττικής,  στην Κόρινθο και στην Πάτρα. Μέσα από τις σελίδες του ιστορικού μυθιστορήματος ανατέλλει  ο σεβασμός για τον άνθρωπο. Πάνω από τη βία και το μίσος, προβάλλει, μέσα από παραδόσεις και ήθη, μια συνθήκη με το όραμα. Ένα μυστικό ποτάμι ζωής φέρνει από περασμένα, όχι όμως ξεχασμένα χρόνια, την ελευθερία στο πνεύμα του ανθρώπου. Πίστη στη μνήμη και στο όραμα είναι το αποκορύφωμα του βιβλίου, αυτές τις άσβηστες, τις αήττητες πηγές, πηγές, που δεν έχουν γραμμένους νόμους, αλλά κρατάνε την ψυχή πάνω από τη λήθη, μακριά από το ψεύδος. Η περιγραφή κυλάει χωρίς υπολογισμό, χωρίς υστερόβουλη σκέψη. Δεν χάνει ποτέ την αφετηρία, που την οδηγεί. 
ΣΤΗ ΦΥΛΗ
Στην εκδήλωση χαιρετισμούς απηύθυναν ο αντιδήμαρχος Φυλής Σπύρος Μπρέμπος, ο αντιπεριφερειάρχης Αν. Αττικής Πέτρος Φιλίππου, ο πρόεδρος της …

Ο "Τσάμης", ο Παραπόταμος Θεσπρωτίας, το ιταλικό τηλεοπτικό συνεργείο, η αστυνομία...

Δηλώνει "Τσάμης" ένας Αλβανός πολίτης.  Και.. τόπο καταγωγής στο διαβατήριό του τον Παραπόταμο (παλαιά Βάρφανη) Θεσπρωτίας, που ήθελε να επισκεφτεί. Και παρά την απαγόρευση, τα κατάφερε με τη διαμεσολάβηση του ιταλικού καναλιού «Italia 1». Σύμφωνα με δημοσιεύματα του διεθνή τύπου, αλλά και ηλεκτρονικών μέσων στην Ελλάδα, έγιναν κάποια γυρίσματα, προβλήθηκαν στην Ιταλία και δόθηκε η δυνατότητα στην Αλβανία να αναμοχλευθεί η θλιβερή προπαγάνδα περί "Τσαμουριάς", ενός θέματος που δυναμιτίζει τις ελληνοαλβανικές σχέσεις, καθώς είναι ανύπαρκτο, από οποιαδήποτε άποψη να το δει κανείς. Όλα τα έχει κρίνει η ιστορία. Οι λεγόμενοι "Τσάμηδες" δεν ήταν Αλβανοί, αποτέλεσαν θρησκευτική (μουσουλμανική)  μειονότητα, κάποιοι από αυτούς εγκλημάτισαν στα χρόνια της Κατοχής εναντίον του χριστιανικού στοιχείου του τόπου σε συνεργασία με τους κατακτητές, καταδικάστηκαν από ειδικό δικαστήριο, δημεύθηκαν οι περιουσίες, που τους είχαν παραχωρηθεί, και κατέφυγαν οικειοθελώς, αφού …

Βλάχοι της Αλβανίας: "Δεν είμαστε ξεχωριστή εθνική μειονότητα, είμαστε Έλληνες"...

Οι Βλάχοι της Αλβανίας, σύμφωνα με το νέο νόμο περί μειονοτήτων στη γειτονική χώρα, περιλαμβάνονται στις οκτώ αναγνωρισμένες μειονότητες, δηλαδή την Ελληνική, τη Σλαβομακεδονική, τη Βλάχικη (Vllahe/Arumune), τους Ρομά, τους Αιγυπτίους, τους Μαυροβούνιους, τους Σέρβους, τους Βόσνιους και τους Βουλγάρους. Ο πρόεδρος της Ένωσης Βλάχων Θανάσης Πότσης, εκτός των άλλων, αναφέρει ότι οι Βλάχοι στα Βαλκάνια έχουν ελληνική και ιλλυρικη καταγωγή, δεν αποτελούν ξεχωριστό έθνος και ζητούν να αναφέρονται ως γλωσσική μειονότητα και όχι ως εθνική. Μεταξύ άλλων τονίζει ότι με βάση τη σύνθεση του πληθυσμού στην Αλβανία, από εθνικής και πολιτιστικό-γλωσσικής οπτικής γωνίας, στη χώρα μας ιστορικά διακρίνονταν δύο κατηγορίες ομάδων, από τις οποίες , η πρώτη ομάδα απαρτίζεται από τις εθνικές μειονότητες,οι οποίες πράγματι, χαρακτηρίζονται από έναν αριθμό εθνικών γνωρισμάτων, που τις διακρίνουν από το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού, ενώ στη δεύτερη ομάδα μετέχουν οι διάφορες πολιτιστικό-γλωσσικές κοινότητες,…

Η Θεσπρωτή ηθοποιός Βάνα Μπάρμπα καθήλωσε το κοινό στην Ηγουμενίτσα με την ερμηνεία της...

Μέσα από  ποιητικό λόγο,  που εξέφραζε τα γνήσια και αυθεντικά βιώματά της και τα οποία ξετυλίχτηκαν πάνω στη σκηνή  ως φλογερό συναίσθημα, ως πόθος και πάθος για την πατρώα γη,   η Θεσπρωτή ηθοποιός (από το Ασπροκλήσι Φιλιατών) Βάνα Μπάρμπα, καθήλωσε το θεσπρωτικό κοινό στη μουσικοχορευτική παράσταση «ΗΠΕΙΡΟΣ… ΜΑΝΑ ΗΠΕΙΡΟΣ ‘‘Ευχαριστώμεν… Ηπειρώτες ευεργέτες’’», που ανέβηκε στην κατάμεστη αίθουσα του θεάτρου "Εστία" Ηγουμενίτσας την Δευτέρα16 Οκτωβρίου. Ένιωσαν οι θεατές τον παλμό της ηθοποιού, αφού λειτουργούσε δημουργικά πάνω στη σκηνή με το ψυχικό της πεδίο. Συμπρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο κλαρινίστας Πέτρο Λούκας, καθώς και ο τραγουδιστής Αντώνης Κυρίστσης. Μαζί τους ηθοποιοί, μουσικοί, χορευτικά σύνολα και το πολυφωνικό "Ήνορο". Αυτό τον... ύμνο καρδιάς για την Ήπειρο συνέγραψε και σκηνοθέτησε ο Θάνος Ζήκας. Ξεδιπλώθηκε στην παράσταση, μέσα από θεατρικά και μουσικά και χορευτικά δρώμαενα η εσωτερική ζωή των Ηπειρωτών. Η δύσκολη πορεία, με τον καημό της ξενητειά…

Το κρασί οινοποιείου στη Θεσπρωτία, που έφτιαξε οδοντίατρος, έχει διακριθεί διεθνώς!

Το κρασί οινοποιείου στη Θεσπρωτία, που έφτιαξε οδοντίατρος, έχει διακριθεί διεθνώς! Πρόκειται για το κρασί του οινοποιείου "Γιτάνη", που ίδρυσε στη Δάφνη Φιλιατών ο οδοντίατρος Σπύρος Μαρκατσέλης και είναι οικογενειακή επιχείρηση.  Με επιμέλεια και τεχνογνωσία, παράγεται σε περιορισμένο αριθμό από καλλιέργεια ποικιλιών αμπέλου ανώτερης ποιότητας, σε μια ορεινή περιοχή, με τις καλύτερες συνθήκες και εμφιαλώνεται  το κρασί "Μαρκατσέλη". Τα κρασιά του οινοποιείου "Γιτάνη", το κόκκινο και το λευκό, είναι πολυποικιλιακά, και σε όσους τα δοκιμάζουν αφήνουν, από την πρώτη στιγμή την καλύτερη εντύπωση. Ο Σπύρος Μαρκατσέλης, αν και οδοντίατρος, ασχολήθηκε με την παραγωγή κρασιού, καθώς η φύση τον... τράβηξε κοντά της και δικαιώθηκε απόλυτα ως προς το αποτέλεσμα. Αλλά ταυτόχρονα δείχνει και το δρόμο, σε περίοδο οικονομικής κρίσης, ότι μέσα μέσα από τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, είτε στον πρωτογενή τομέα είτε σε άλλη δραστηριότητα, μπορούν να οικοδομηθούν συνθ…

Ποἰημα-μήνυμα της εκπαιδευτικού Βασιλικής Παππά...

( Σ. Σ.: H εκπαιδευτικός Βασιλική Παππά,  υπεύθυνη του Κέντρου Συμβουλευτικής και Προσανατολισμού της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσπρωτίας, έγραψε ένα μηνυματικό ποίημα, αφιερωμένο στον παππού της. Επέστρεψε στο παρελθόν, κοιτάζοντας προς το μέλλον, ανέπνευσε την αύρα, το φίλιο φως, τα αρώματα και τη λιτότητα των δύο αυτών προσώπων και απευθύνει σάλπισμα πνευστῶν, που ακούγεται ως ήχος παλμικός, υψώνοντας σαν πίδακες λέξεις με σημασία απροσμέτρητη. Με μια σφύζουσα ποιητική διατύπωση αφήνει να ξεχυθεί ένα μεγάλο συναίσθημα γιομάτο, υπερπλήρες, χωρίς κενά και δίχως απουσία, φανερό, τηλαυγές, ένα μεγάλο συναίσθημα της υπάρξεως, ένα μεγάλο συναίσθημα της ζωής.  *** Πετάνε οι δράκοι των παραμυθιών παππού; Ώρα να κάνουμε ταμείο..ώρα της μνήμης. Τα παραμύθια του παππού, έρχονται και ξανάρχονται ξεθωριασμένα..αλλά πολύ συχνά. Ιστορίες ενός χαμένου Παραδείσου και μιας αληθινής ζωής που έφυγε ανεπιστρεπτί.. Πού πήγε άραγε αυτή η ζωή; Έμεινε εκεί στο παρελθόν ή μετατέθηκε στο μέλλον; Το καλοκαίρι…