Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Με συναίσθημα από το Θεσπρωτό συγγραφέα Σ. Δημητρίου η παρουσίαση βιβλίου της Χ. Βεργίου στην Ηγ/τσα

Ο Θεσπρωτός συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου, μίλησε πολύ εμπεριστατωμένα και κατανοητά, χωρίς φιλολογισμούς, αλλά με ουσία και συναίσθημα, για το βιβλίο "Αύριο, νυχτώνει Φθινόπωρο" της Χαράς Βεργίου. Η εκδήλωση, που συνδιοργανάνωσαν  ο Σύλλογος Ατόμων με Αναπηρία, οι εκδόσεις "Φίλντισι",  η συγγραφέας Χαρά Βερίγου και ο Δήμος Ηγουμενίτσας, είχε ανθρωπιστικό σκοπό, αφού τα έσοδα από τις πωλήσεις θα διατεθούν
στο σύλλογο "Στοργή". Ολόκληρη η ομιλία του κ. Δημητρίου, που απέσπασε, και δικαιολογημένα, τα χειροκροτήματα του κοινού, καθώς αξιολογήθηκε ως γνήσια αποτύπωση των σκέψεών του, έχει ως εξής:

***
Η  συγγραφέας Χαρούλα Βερίγου αφού γνωριστήκαμε, ευγενέστατα μου πρότεινε να πω δυο λόγια για το βιβλίο της. Με τιμάει η πρότασή της και δέχτηκα. Το δέχτηκα, για την ίδια, για το βιβλίο, αλλά και για τον σκοπό που διαθέτει τις εισπράξεις από το βιβλίο. Αποτύπωσε σε αυτό το βιβλίο, επάνω στο άψυχο χαρτί,  την ψυχή της και του έδωσε οντότητα. Κόπος και μόχθος, αγάπη,   αγωνία και πολλά άλλα ακόμη, ως την έκδοση του βιβλίου… Η αμοιβή της;  Η ικανοποίηση ότι θα προσφέρει την αγάπη της στα άτομα με αναπηρία ΚΑΙ έμπρακτα, αφού τα έσοδα θα διατεθούν για την υποστήριξη του  Συλλόγου «Στοργή». Η Χαρούλα Βερίγου έλκει την καταγωγή της από το Τζερμιάδο του Λασιθίου. Το Τζερμιάδο είναι κτισμένο στις παρυφές του  όρους Δίκτη της όμορφης  Κρήτης, στο οροπέδιο του οποίου, σύμφωνα με την μυθολογία,  γεννήθηκε ο Έλλην Θεός Δίας. Ας μου επιτραπεί εδώ να κάνω μία παρένθεση: Αγαπάω αυτό το νησί που δεν γνώρισα, αλλά και τα τραγούδια του και όσους ανθρώπους γνώρισα από την Κρήτη. Έχει λοιπόν μεταφέρει η συγγραφέας, στο μυαλό και την καρδιά της, τις ομορφιές στην ιδιαίτερης πατρίδας της, τα βιώματα και την στοργή με την οποία μεγάλωσε. Της έμελε να έρθει και να ζήσει σε ένα άλλο και πάλι όμορφο νησί, ακριβώς απέναντί μας, στην Κέρκυρα. Είναι όμως ακόμη πιο κοντά μας, διότι ο σύζυγός της είναι από τα μέρη μας, με καταγωγή από τον Τσαμαντά. Η μεγαλοσύνη της καρδιάς της, η καλοσύνη του χαρακτήρα της και η τρυφερότητα της ψυχής της, γίνονται δημιουργική έκφραση στο χαρτί,  με τα άριστα ελληνικά της στον ποιητικό και πεζό λόγο. Εδώ θα παρουσιάσουμε την Χαρούλα Βερίγου, όχι σαν ποιήτρια αλλά κυρίως σαν συγγραφέα. Συμμετέχει στην δισκογραφία ομορφαίνοντας  κάποιες μελωδίες με τους στίχους της. Κυρίως της γενέτειρας Κρήτης ενώ στις δημιουργίες της υπάρχει αξιόλογη ποίηση, όπως το πολυσέλιδο και πανέμορφο γλωσσικά, θεματολογικά και ποιητικά, δημιούργημά της: « Άκου  Ευρώπη». Είμαστε εδώ όμως απόψε για την συγγραφέα, Χαρούλα Βερίγου και το βιβλίο της:    «Αύριο, νυχτώνει φθινόπωρο». Να ξεφυλλίσουμε την καρδιά της συγγραφέως και να φτάσουμε στην ψυχή της. Στα εκπληρωμένα και στα ανεκπλήρωτα όνειρα της νιότης. Στους φόβους την αμηχανία, την αγάπη, την θαλπωρή της γιαγιάς, την σιδερένια πειθαρχία της μάνας. 
«Μόνη, ἐντελῶς μόνη, περπατῶ στὸ δρόμο

καὶ πέφτω πάνω σὲ μεγάλα γεγονότα:

Ὁ ἥλιος σὰν ἐπειγόντως νὰ ἐκλήθη ἀπὸ τὴ Δύση

ἀφήνοντας ἡμιτελὲς τὸ δειλινό...»
Με αυτά τα λόγια ξεκινάει ένα ποίημα της Κικὴς Δημουλά. Κάπως έτσι ξεκινάει και η ιστορία του βιβλίου της κ. Χαρούλας Βερίγου.  Έτσι ξεκινάει η ιστορία  του κοριτσιού  του μυθιστορήματος, της Ζωής. Ίσως και το τέλος…
Θα σας προσκαλέσω – προκαλέσω απόψε κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι του βιβλίου, να γίνουμε συνταξιδιώτες, να ξεφυλλίσουμε  τα ίχνη της πένας, να μυρίσουμε την γη της πατρίδας μας , να κλείσουμε τα μάτια για να δούμε τα πρώτα κυκλάμινα πιστά στο ραντεβού, όπως τότε, στα ίδια μέρη, στις ίδιες γωνιές κι ας είναι τώρα πια μόνο γωνιές της φαντασίας, για να δούμε τον ήλιο πάνω από τον μακρινό βράχο στην κορυφή του  Ψηλορείτη, του Παντοκράτορα ή του Ολύμπου, το ίδιο είναι… Όμως το όρος Δίκτη ενώθηκε με τα βουνά της Μουργκάνας, για να έχουμε την τύχη να ζει κάπου δίπλα μας εδώ στο Ιόνιο, η συγγραφέας και να την έχουμε απόψε  κοντά μας.
Στο βιβλίο, εξυφαίνεται η ζωή με τα παραδοσιακά ήθη και τις απαγορεύσεις. Μας το έμαθαν όμως να το λέμε ταμπού, σε  κάποια από τις γλώσσες της Πολυνησίας.Η συγγραφέας,  μας εξιστορεί σε πρώτο πρόσωπο, σε καλή γλώσσα, λιτή όμορφη,  με ευρηματικές λέξεις απλές και ωραίες, ελληνικές, κτισμένες όμορφα η μία δίπλα στην άλλη, με εκφραστικότητα. Ξετυλίγει τις εικόνες του μυθιστορήματός της,   συνυφασμένες με ολοζώντανες τρυφερές στιγμές και πρωτοσκιρτήματα καρδιάς. Η ελληνική κοινωνία έχει να θυμάται πολλές τραγικές περιπτώσεις σαν αυτή της ηρωίδας του βιβλίου, της Ζωής. Το «τι θα πει ο κόσμος» και «για το καλό σου το λέω», ταλαιπώρησαν πολλές γενιές. Ο έρωτας κρίθηκε διακοσμητικός και ενδιαφέρον μόνο ως ανάγνωσμα, όχι σαν στάση ζωής.   Κι αν σταθείς τυχερός και τον συναντήσεις στη ζωή σου, οφείλεις να τον προσπεράσεις… Αυτό επέβαλλαν οι κανόνες, ως πριν λίγες δεκαετίες.
Ο Έρωτας τιθασεύει την Ζωή και δίνει νόημα στην ύπαρξή της, την κάνει δέκτη της θετικής του αύρας, γι’ αυτό και κείνη του αφήνεται με εμπιστοσύνη. Μαθαίνει να ονειρεύεται και μεταμορφώνεται απολαμβάνοντας τη μουσική και τη ζωγραφική. Ξυπνά από την ασέληνο νύχτα και κλείνει ξανά, ραντεβού με το φως στα μάτια του. Στα μάτια του Αλέξανδρου, τα γεμάτα μελαγχολία και μυστήριο, είναι ξεκάθαρα. Τα δικά της, συχνά σκοτεινιάζουν από φόβο κι ας ακούει, την ίδια κάθε φορά υπόσχεση. Η ζωή της κοινωνίας της Κρήτης, της Ελλάδας της επαρχίας, «τι θα πει ο κόσμος». Ο άνδρας μπορεί να έχει συναισθήματα και να τα εκδηλώνει. Η γυναίκα μπορεί να έχει συναισθήματα μόνο στα έργα, στην ζωή πρέπει να τα πνίγει.   Πρέπει να ακολουθεί   τον δρόμο που οι άλλοι χαράζουν για αυτήν. Παραδέχεται όμως η συγγραφέας ότι η αγάπη είναι συμπατικό δώρο.   Για αυτό άλλωστε η αγάπη, ο έρωτας, είναι ο κυρίαρχος του μυθιστορήματος: «Αύριο, νυχτώνει Φθινόπωρο». Δύο άνθρωποι διαφορετικοί, αταίριαστοι για τους άλλους, που όμως αλληλοσυμπληρώνονται, αποτελούν κομμάτι της ύπαρξης ο ένας του άλλου και αυτό γιατί, στην αγάπη, δεν ακολουθούμε ούτε τη λογική, ούτε σχεδιαστικούς κανόνες, ακολουθούμε μόνο την καρδιά μας. Το βιβλίο, μιλάει για τα «σημάδια» αυτά που χαράζονται μέσα μας, στην ψυχή μας, «σημάδια»  που συνηθίζουμε να ζούμε μ’ αυτά, τα οποία με το πέρασμα του χρόνου επουλώνονται και μένει η ανάμνηση. «Μυρίζει βροχή, κοίτα στα φύλλα το χρυσό και την ώχρα, κοίτα πως μεταμορφώνονται σε απίστευτα λουλούδια δίνοντας προϋποθέσεις και κίνητρα προτεραιότητας στην ψυχή». Έρμαιο στα χέρια οικείων τιμωρών, χαμένα όνειρα, προδομένη νιότη και ψηλά η Δίκτη. Έτσι, σκοτεινιάζει ο κόσμος και χάνεται η γη για την Ζωή. Η τέχνη του λόγου, ζωγραφίζει στο μυαλό μας και μιλάει στην καρδιά μας.  Η Χαρούλα Βερίγου καταθέτη την ψυχή της  και φωτίζει τις ψυχές μας μέσα από αγάπες και βιώματα, δικά της,  δικά μας. Η συγγραφέας έχει μια αγάπη στο  Φθινόπωρο, στην πρώτη μελαγχολία της φύσης, στη βροχή που ακούγεται. Η απουσία! Δεν θα την καλύψουν τα χρυσοχάλκινα φύλλα του Φθινοπώρου, ούτε ο φάρος, ούτε ο ήχος της βροχής καθώς πέφτει.  Η συγγραφέας το ξέρει. Ο Νικηφόρος Βρεττάκος μας λέει:

Ἂν σοῦ λείψω μιὰ νύχτα μὴν ἀνησυχήσης

ὡς τὸ ἄλλο πρωί, ὡς τὸ ἄλλο βράδυ, ὡς τὴν Κυριακή,

Ἐδῶ κάπου θὰ βρίσκομαι σ᾿ ἕναν ἄρρωστο δίπλα,

μ᾿ ἕνα πικρὸ ραβδὶ θὰ ψάχνω νὰ βρῶ μία πηγή.

Πόρτα σὲ πόρτα θὰ γυρνῶ μ᾿ ἕνα ψωμὶ στὴ μασχάλη.

Ἔχε ἀναμμένη τὴ φωτιὰ πάντοτε, γιατὶ πάντοτε

θὰ σοῦ γυρίζω μουσκεμένος- Ἔχε ζεσταμένο

στὰ γόνατά σου ἕνα πουκάμισο κι ἔχε τὸ νοῦ σου

στὴν πόρτα καὶ στὴ δημοσιὰ μὴν ἀκουστῶ, γιατί,

δίχως λειψὸ ἀποφέγγαρο κι ἄστρι, κάθε φορά,

ἀπὸ τὴν ἄκρη θά ῾ρχομαι τὸν κόσμου.

Κάπως  έτσι ίσως είναι καλύτερα να καλύψουμε την απουσία κάποιου προσφιλούς προσώπου. Γύρω μας έχουμε πολλούς που έχουν ανάγκη την αγάπη μας και πυκνώνουν επικίνδυνα,  κάθε μέρα και περισσότερο οι ανάγκες.  Η συγγραφέας κατάθεσε την ψυχή της και τα έσοδα του βιβλίου,  για τον λόγο αυτό, διότι: «Αύριο, νυχτώνει Φθινόπωρο».


 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Η μάχη της Μενίνας μέσα από το ημερολόγιο ενός φοιτητή αντάρτη του Ιερού Λόχου, του Δημήτρη Σούτζου...

Αποκαλυπτικά στοιχεία για τη μάχη της Μενίνας, δίνει ένας φοιτητής τότε, αντάρτης στον Ιερό Λόχο, ο Δημήτρης Σούτζος, μέσα από ημερολογιακές καταγραφές. Είναι τα πιο αδιάψευστα στοιχεία, για το τι πραγματικά έγινε τη εποχή εκείνη. Αναφέρει μεταξύ άλλων όσον αφορά στη δυσκολία και στη σημασία της μάχης: "Το σμίξιμο του Γιαννιώτικου δρόμου με το δρόμο της Παραμυθιάς, γίνεται στη Μενίνα. Εκεί, σ' αυτά τα γκρίζα βράχια, έξω από το Νεοχώρι, βρίσκεται κουρνιασμένος ο Ιερός Λόχος των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών του Ζέρβα. Αποτελείται από φοιτητάς και σπουδαστάς... Εκεί κάτω στον στρατηγικό οδικό κόμβο της Μενίνας, βρίσκεται οχυρωμένο και ισχυρά οργανωμένο ένα τάγμα επίλεκτων Γερμανών πολεμιστών, ενισχυμένο από καμιά διακοσαριά Τουρκαλβανούς. Οι στρατιώτες του Χίτλερ, είχαν μεταβάλει τη Μενίνα σε φρούριο. Με πολυβολεία, με πυροβολεία, ολομοβολεία και χαρακώματα. Σ' όλα τα σπίτια του χωριού έχουν χτίσει πόρτες και παράθυρα και τάχουν μεταβάλει σε οχυρά. Έχουν ανοίξει παντού ορ…

Το έργο 6 συγγραφέων από τα χωριά της Μουργκάνας παρουσιάστηκε στην Πόβλα

Στο πλαίσιο της 2ης γιορτής Πολιτισμού Μάνα Μουργκάνα, παρουσιάστηκε το έργο έξι συγγραφέων  με καταγωγή από τα χωριά της περιοχής. Στην πλατεία Πόβλας (Αμπελώνας), με συντονίστρια την Ευγενία Ζκέρη, ακούστηκαν αποσπάσματα από βιβλία των λογοτεχνών, που με αυτό τον τρόπο τιμήθηκαν από τους συντοπίτες τους. Οι συγγραφείς, που παρουσιάστηκαν, στη σεμνή εκδήλωση, της οποίας την οργάνωση και την επιμέλεια είχαν οι Ζωή Ντρούκα και ο Πάνος Ανυφαντής, είναι: Γιάννης Βέλλης, Κώστας Λένης, Σταύρος Λέτσας, Φάνης Μούλιος, Κώστας Ραπτόπουλος, Κώστας Τσαντίνης. Στόχος ήταν μέσα από τις καταγραφές τους  να κατανοηθεί ο τρόπος της ζωής τα παλαιότερα, αλλά και τα νεότερα χρόνια, στον τόπο,  και να γεφυρωθεί το χθες που διάβηκε, με το σήμερα που μοιάζει μετέωρο, ώστε να διασφαλιστεί η πορεία στο αύριο.

52χρονη Ολλανδέζα, που ζει στην Αυστραλία, βαπτίστηκε Ορθόδοξη στις πηγές Λαγκάβιτσας Θεσπρωτίας!

Όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να αλλάξει ζωή, δεν υπολογίζει ούτε ηλικία, ούτε αποστάσεις, ούτε τις κοινωνικές παραμέτρους. Παρά μόνο ζει ευτυχισμένος και αγωνιζόμενος στη νέα ελπιδοφόρα πραγματικότητά του.  Αυτό συνέβηκε με την 52χρονη Ολλανδέζα Άννα Γκάζενταμ, που ζει από παιδάκι στην Αυστραλία, η οποία ήρθε στη Θεσπρωτία αποκλειστικά και μόνο για να βαπτιστεί Ορθόδοξη στις πηγές της Λαγκάβιστας Θεσπρωτίας (κοντά στη Λίστα Φιλιατών), που μπορεί να είναι κρύα τα νερά τους, αλλά δεν πάγωσαν τη ζεστή καρδιά της νεοφώτιστης. Παρόντες ο βαπτισμένος από ιερέα της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας  σύζυγός της Τζον Σάλιβα και τα τρία παιδία της, που πόθος της είναι κάποια στιγμή να επιλέξουν το δρόμο το δικό της ως προς την πνευματική τους αναγέννηση. Πως διάλεξε το συγκεκριμένο σημείο; Επηρεσμένη από το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη "Ελένη", θέλησε το μεγάλο βήμα από την παλαιά στην καινούργια   ζωή της να γίνει στην περιοχή, όπου εκτυλίσσονται τα διαδραματιζόμενα στο βιβλίο.…

Ατζέντα των θεσπρωτικών πανηγυριών του Δεκαπενταυγούστου. Μεγάλη, η ολιγοήμερη επιστροφή αποδήμων...

Κορυφώθηκε η άφιξη αποδήμων και επισκεπτών στα χωριά της Θεσπρωτίας, που έχουν… ζωηρέψει. Μεγάλη είναι η ολιγοήμερη επιστροφή αποδήμων. Οι οικονομικές δυσκολίες συνέτειναν στο να επιλεγεί το χωριό ως σημείο διακοπών. Εξάλλου, τα πανηγύρια, που οργανώνται (στο τέλος του ρεπορτάζ η σχετική ατζέντα), δημιουργούν μια γιορτινή, χαρούμενη ατμόσφαιρα που έχουν τόσο ανάγκη σήμερα οι περισσότεροι.  Έτσι λοιπόν σε κάθε χωριό, ακόμη και στο πιο απομακρυσμένο, δεν λείπει το παραδοσιακό πανηγύρι ή το χωριανικό τραπέζι, ενώ όλο και περισσότερες δράσεις πραγματοποιούνται αναβιώνοντας τοπικές παραδόσεις.  Βέβαια γιορτάζοντας την μεγαλύτερη θρησκευτική γιορτή του καλοκαιριού, την… τιμητική τους έχουν οι εκκλησίες και τα ξωκλήσια, τα αφιερωμένα στην Παναγιά μας. Δεν είναι τυχαίο, που κάθε φορά, όταν μας συμβαίνει κάτι κακό λέμε «Παναγιά μου». Ή έστω προληπτικά, για να μην συμβεί, σαν να ξορκίζειζουμε το κακό, πάλι «Παναγιά μου» θα φωνάξεις, θα σκεφτείς, θα μουρμουρίσεις! Η Παναγία είναι δίπλα μας,  πάμ…

Να αξιοποιηθεί τοπικά ο Θεσπρωτός αντιστράτηγος ε.α Βασίλειος Τζίγκος...

Σε μια εποχή, που άνθρωποι με το ήθος και την ανωτερότητα του Θεσπρωτού αντιστρατήγου ε. α. Βασιλείου Τζίγκου, σπανίζουν, αποτελεί μονόδρομος, τώρα, που συνταξιοδοτήθηκε από την υπηρεσία, να αξιοποιηθεί τοπικά. Δεν ξέρουμε αν το θέλει ο ίδιος, αλλά είναι απαραίτητη η προσφορά του στο νομό Θεσπρωτίας. Πρόκειται για άνδρα ευσυνείδητο, ακάματο και κυρίως με ακέραιο χαρακτήρα. Τέτοια αναστήματα, με ανιδιοτέλεια και ευγένεια, είναι ωφέλιμο να ωθούνται σε κοινωνική δράση, από οποιοδήποτε μετερίζι, μάλιστα σε μια εποχή, που συστηματικά παραγκωνίζονται οι άξιοι. Ουδέποτε, κατά την πολύχρονη επιτυχημένη, κατά κοινή ομολογία, θητεία του στην αστυνομία, όπου έφτασε μέχρι τα ύπατα αξιώματα, επεδίωξε να αναδειχθεί, αλλά αντίθετα παρέμεινε "διαμάντι" στην αφάνεια. Προσηλώθηκε στην ανθρωπιά και εναντιώθηκε στην απανθρωπιά, γι' αυτό η μεγάλη πλειψηφία, για να μη γράψουμε το σύνολο των συμπατριωτών του, τον έχει σε μεγάλη εκτίμηση. 

Έφυγε μια πραγματική αρχόντισσα, η Ζιούρεν Έλλεν Πιτούλη...

Αρχόντισσα σε όλα της. Στη συμπεριφορά, στην εμφάνιση, στην ψυχή προπαντός. Έτσι αρχοντικά, όπως έζησε, έτσι αρχοντικά και έφυγε σε ηλικία 88 ετών. Με την αξιοπρέπεια, που ταιριάζει σε μια αληθινή αρχόντισσα. Η Ζιούρεν Έλλεν Πιτούλη, το γένος  Σόντερστρομ, μια ευγενική σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής της φυσιογνωμία, υπήρξε σύζυγος του αλησμόνητου Ηγουμενιτσιώτη γιατρού Γεράσιμου Πιτούλη και απέκτησαν μαζί δύο παιδιά, το Θωμά (αντιπεριφερειάρχη Θεσπρωτίας) και την Γκρέτα. Στάθηκε δίπλα στο σύζυγό της, προσφέροντας με ευαισθησία τη συνδρομή της, την πολύτιμη συμβολή της στην κοινωνική του δράση. Ακλόνητη κοντά και στα παιδιά της και στα εγγόνια της. Μια γυναίκα, μια σύζυγος, μια μάνα και μια γιαγιά με περγαμηνές, με χαρίσματα, μα προπαντός με συναισθήματα και αγωνιστική διάθεση απέναντι στη ζωή. Στολίδι ατόφιο, αφού ήταν στολισμένη η καρδιά της με αρετές, τις οποίες, μετά την κοίμησή της, όχι μόνο θα αναζητούμε, αλλά και θα κάνουν πολύ αισθητή την απουσία της. Και ταυτόχρονα πολύ αισθητ…