Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ιστορικές αναπολήσεις μπροστά στην προτομή του Ηπειρώτη μεγάλου δάσκαλου του Γένους Γεώργιου Γεννάδιου

Βρεθήκαμε μπροστά στην προτομή του Ηπειρώτη μεγάλου δάσκαλου του Γένους Γεώργιου Γεννάδιου. Στο χωριό του, στα Δολιανά Πωγωνίου. Και οι ιστορικές αναπολήσεις πολλές. Η καταγωγή του  ήταν από εκεί, γεννήθηκε όμως στη Σηλυβρία της Θράκης.  Οι γονείς του, ο ιερέας Αναστάσιος και η σύζυγός του Σωσάννα, έφυγαν από την περιοχή του Καλπακίου, λόγω των πιέσεων που ασκούσαν  οι Τούρκοι στους χριστιανούς. Διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα στον τόπο καταγωγής του, στα Δολιανά, και επέστρεψε στα Ιωάννινα, όπου άρχισε το δεύτερο κύκλο των σπουδών του. Το 1797, σε ηλικία
έντεκα ετών, ο Γεννάδιος στάλθηκε σε θείο του ηγούμενο σε μοναστήρι του Βουκουρεστίου. Ο θείος του, τον υποδέχτηκε με πατρική στοργή και τον βοήθησε σε όλα. Τον έβαλε στην ονομαστή "Αυθεντική Σχολή" που είχε διευθυντή της, τον ζαγορίσιο δάσκαλο Λάμπρο Φωτιάδη. Ο Γεννάδιος δεν άργησε και σ'αυτή την ανώτερη εκπαιδευτική εστία να διακριθεί, με το λόγο και το ήθος του. Το 1804 ξεκίνησε τις σπουδές του στη φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας κοντά στον Ερνέστο Ουέβερο (Wilhelm Ernst Weber) και, όταν τις ολοκλήρωσε το 1814, επέστρεψε στο Βουκουρέστι.  Στα 1815 τη διεύθυνση της "Αυθεντικής Σχολής" ανέλαβε ο περίφημος Νεόφυτος Δούκας, ο οποίος και προσέλαβε τον Γεννάδιο σαν ισότιμο δάσκαλο μαζί του. Εκεί γνωρίστηκε και ανέπτυξε βαθιά φιλία με το Χριστόδουλο Κλωνάρη και τον Ιωάννη Μακρή. Ο Γεννάδιος φεύγει απο την "Αυθεντική Σχολή" και ιδρύει με τον Ιωάννη Μακρή, δάσκαλο από τα Αμπελάκια του Πηλίου, την δικιά τους Σχολή. Μαζί με τον τελευταίο, το 1817, αναχώρησε για την Οδησσό, ύστερα από πρόσκληση της εκεί ελληνικής κοινότητας και του Ιωάννη Καποδίστρια για την οργάνωση της ελληνοεμπορικής σχολής. Το 1820 ο Γεννάδιος επέστρεψε στο Βουκουρέστι, όταν ο ηγεμόνας Αλέξανδρος Σούτσος τον κάλεσε μαζί με τον Κωνσταντίνο Βαρδαλάχο και το Γεώργιο Κλεόβουλο, για να προσφέρει τις γνώσεις και την εμπειρία του στην αναδιοργάνωση της Σχολής του Βουκουρεστίου. Μυημένος στη Φιλική Εταιρία, αναλαμβάνει τον ιερό ρόλο να προετοιμάσει τους μαθητές του για τον αγώνα αποτίναξης του τουρκικού ζυγού. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του μαθητή του Αλεξάνδρου Ρίζου Ραγκαβή (1809-1892) ότι: «…και μας ωμίλησε περί της τύχης της Ελλάδος, ήτις ην άλλοτε η μήτηρ της δόξης και της ελευθερίας, επ’ εσχάτων δε κατέκειτο δούλη περιφρονουμένη, και ηυχήθη, μέχρις ου δάκρυα ανέβλησαν εις τους οφθαλμούς του…». Μετά την ήττα των Ιερολοχιτών στο Δραγατσάνι, κατέφυγε αρχικά στην Οδησσό και στη συνέχεια στη Δρέσδη, όπου και εργάστηκε ως οικοδιδάσκαλος έως το 1824. Η δράση του, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, υπήρξε πολυσχιδής. Κεντρικός άξονας παρέμενε πάντα η ανάπτυξη της ελληνικής παιδείας και εκπαίδευσης. Παρά ταύτα, ακολουθώντας τον επιστήθιο φίλο του γάλλο φιλέλληνα και στρατιωτικό Φαβιέρο (Charles Fabvier), συμμετείχε στην ατυχή εκστρατεία στην Κάρυστο το 1826. Σημαντικότερη πάντως έχει κριθεί η συμβολή του στα γεγονότα του Ναυπλίου (Ιούνιος 1826), όταν με την παρέμβασή του αποσοβήθηκε ο κίνδυνος αναρχίας και ανυπακοής προς τις Αρχές από απλήρωτους Σουλιώτες και Ρουμελιώτες, δυσαρεστημένους στρατιώτες και καταπτοημένους αμάχους, στων οποίων τις ανάγκες αδυνατούσε να ανταποκριθεί το δημόσιο ταμείο. Την κατάσταση αποφόρτισε η ομιλία του Γενναδίου στον πλάτανο της κεντρικής πλατείας του Ναυπλίου, όπου παρότρυνε το συγκεντρωμένο πλήθος να βοηθήσει από το υστέρημά του και έδωσε πρώτος το παράδειγμα. “Η πατρίς καταστρέφεται, ο αγών ματαιούται, η ελευθερία εκπνέει. Απαιτείται βοήθεια σύντονος. Πρέπει οι ανδρείοι αυτοί (οι ήρωες – πρόσφυγες του Μεσολογγίου), οίτινες έφαγον πυρίτιν και ανέπνευσαν φλόγας, και ήδη αργοί και λιμώττοντες μας περιστοιχίζουσιν σπεύσωσιν όπου νέος κίνδυνος τους καλεί. Προς τούτο απαιτούνται πόροι και πόροι ελλείπουσιν. Αλλ΄αν θέλωμεν να έχωμεν πατρίδα, αν ήμεθα άξιοι να ζώμεν άνδρες ελεύθεροι, πόρους ευρίσκομεν. Ας δώσει έκαστος ό,τι έχει και δύναται. Ιδού η πενιχρή εισφορά μου. Ας με μιμηθεί όστις θέλει!” (εκκένωσε κατά γής το ισχνόν του βαλάντιον, το μόνον προϊόν των επιπόνων οικονομιών του). “Αλλ’ όχι! Η συνεισφορά αύτη είναι ουτιδανή! Οβολόν άλλον δεν έχω να δώσω, αλλ΄ έχω εμαυτόν και ιδού τον πωλώ! Τις θέλει διδάσκαλον επί τέσσερα έτη δια τα παιδία του; Ας καταβάλη το τίμημα!” Ο Κολοκοτρώνης αναφέρει ότι χάρις στη δική του οικονομική φροντίδα οργάνωση κι επάρκεια, πραγματοποιήθηκε η εκστρατεία του Γ.Καραϊσκάκη: "Ο γέρων Γεννάδιος, έκαμεν με τους λόγους του, ό,τι δεν ημπορέσαμεν ημείς να κάμωμεν με τα έργατα". Το 1829 ο Καποδίστριας του αναθέτει τη συγκρότηση της δημόσιας εκπαίδευσης και στο πρόσωπο του βρίσκει έναν πολύτιμο συνεργάτη. Του ανάθεσε μαζί με το Γρηγόριο Κωνσταντά και τον Ιωάννη Βένθυλο τη σύνταξη γραμματικής και ανθολογίας των εγκύκλιων μαθημάτων της ελληνικής γλώσσας, όπως και τη διδασκαλία και οργάνωση της Κεντρικής Σχολής της Αίγινας (1829) και του Ορφανοτροφείου. Από το 1835 μέχρι το θάνατό του υπηρέτησε ως Γυμνασιάρχης στο Α’ Γυμνάσιο Αθηνών, εποπτεύοντας παράλληλα και το αντίστοιχο Ελληνικό σχολείο. Φρόντισε παράλληλα και για την ίδρυση Δημόσιας Βιβλιοθήκης* συγκεντρώνοντας βιβλία και έντυπο υλικό, έθεσε δε τις βάσεις και του Νομισματικού Μουσείου.
  Αν και το ενδιαφέρον του ήταν εστιασμένο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, δίδαξε και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών γενική ιστορία. Σύντομα ωστόσο παραιτήθηκε προκειμένου να αναλάβει και να οργανώσει τη Ριζάρειο Σχολή. Υπήρξε από τους ενθερμότερους ιδρυτές της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας και εργάστηκε ως διδάσκαλος στην Αρσάκειο. Ήταν επίσης και από τους θεμελιωτές και για ένα διάστημα αντιπρόεδρος της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας. Τέλος, ο Γεννάδιος συνέβαλε ουσιαστικά και στην ολοκλήρωση της ανοικοδόμησης του ναού της Ζωοδόχου Πηγής στην Αθήνα. Το 1838 αναγορεύτηκε επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Λειψίας, τίτλος που δόθηκε για πρώτη φορά σε Έλληνα. Στο μεταξύ είχε παντρευτεί την Άρτεμη Μπενιζέλου, κόρη του Προκοπίου Μπενιζέλου της μεγάλης αθηναϊκής οικογένειας των Μπενιζέλων, και απέκτησε μαζί της 8 παιδιά (4 γιους και 4 κόρες), τα περισσότερα από τα οποία διακρίθηκαν στην πολιτική, στις τέχνες και στα γράμματα. Οταν πέθανε το 1854, σε ηλικία 68 χρονών, στην Αθήνα τιμήθηκε από το λαό σαν μια από τις διαπρεπέστερες μορφές του Αγώνα, της προοδευτικής παιδείας και των γραμμάτων.
Ο μεγάλος διδάσκαλος του Γένους, ευτύχησε μετά θάνατον το όνομα του, χάριν στο γιο του Ιωάννη Γεννάδιο, να μείνει για πάντα στη μνήμη των Ελλήνων. Ο Ιωάννης Γεννάδιος, τιμώντας τη μνήμη του πατέρα του, ονόμασε τη βιβλιοθήκη, που δώρησε στο Εθνος "Γεννάδειον" και αφιέρωσε τη μεγάλη συλλογή των βιβλίων του σε όλους όσους "της ημετέρας παιδείας μετέχουσι".

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΕΝΦΙΑ και στην Αλβανία, πλήττονται οικονομικά και οι Βορειοηπειρώτες!!!

ΕΝΦΙΑ θεσμοθετείται και στην Αλβανία και από αυτό το μέτρο πλήττονται οικονομικά και οι Βορειοηπειρώτες, που η περιχοή τους είναι αναπτυγμένη οικιστικά. Από 1 Ιανουαρίου του 2018 η αλβανική Κυβέρνηση θα εφαρμόσει ένα νέο φόρο, με τον οποίο θα φορολογείται η ακίνητη περιουσία  κάθε πολίτη. Σύμφωνα με συνέντευξη που έδωσε ο Υπουργός των Οικονομικών της Αλβανίας,  Αρμπέν Αχμετάι το νομοσχέδιο είναι έτοιμο και θα κατατεθεί προς ψήφιση. Η φορολόγηση θα γίνει βάσει της άξιας του ακινήτου στην αγορά και όχι βάσει της αντικειμενικής αξίας. Προς το παρόν δεν ανακοινώθηκε πόσο τις εκατό θα είναι αυτός ο φόρος, αλλά διευκρινίστηκε ότι  δεν θα είναι κλιμακούμενος,  αλλά  ενιαίος και για την πρώτη και για την δεύτερη κατοικία.

Επίσημη η ελληνική γλώσσα στους δήμους Δρόπολης και Φοινίκης και με την αλβανική βούλα!

Επίσημη είναι η ελληνική γλώσσα στους δήμους Δρόπολης και Φοινίκης, όχι όμως στις περιφέρειες Αργυροκάστρου, Αυλώνας και Κορυτσάς, και με την αλβανική βούλα, αλλά οι Βορειοηπειρώτες αντιδρούν, γιατί δεν καλύπτεται το σύνολο των περιοχών, όπου ζει η ελληνική μειονότητα. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο περί μειονοτήτων, που ψηφίστηκε στην αλβανική Βουλή από 102 βουλευτές, 10 είπαν όχι,  σε σύνολο 140, και με πολλές αντιδράσεις από τους Έλληνες, αφού θεωρούν ότι δεν κατοχυρώνεται επί της ουσίας κανένα ανθρώπινο δικαίωμα και όλα περνούν από τις αποφάσεις της κυβέρνησης και της αυτοδιοίκησης,  οι μειονοτικές κοινότητες που υπερβαίνουν το 20% του συνόλου του πληθυσμού σε δήμους ή περιφέρειες έχουν το δικαίωμα να κάνουν χρήση της μητρικής τους γλώσσας ως δεύτερης επίσημης. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Θα μπορεί να χρησιμοποιείται η ελληνική στα έγγραφα των δύο αυτών δήμων,  στα ονόματα των οδών, στις διοικητικές μονάδες , στην παροχή επίσημων πληροφοριών και στην εκπαίδευση. 
Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Οι…

H "εξομολόγηση" ενός Θεσπρωτού πρωτοετή φοιτητή στη Σχολή Αστυφυλάκων...

Ένας 19χρονος νεαρός, ο Πέτρος Τσούπης από τον Άγιο Βλάσιο Ηγουμενίτσας, πρωτοετής φοιτητής στη Σχολή Αστυφυλάκων της Ελληνικής Αστυνομίας, που με το δημιουργικό του πνεύμα, φέρνει ξαστεριά, φέρνει άνεμο αξιακό στην αγριεμένη κοινωνία μας, μας έστειλε μια επιστολή. Δημοσιεύουμε χαρακτηριστικά απόσπασματά της, που δείχνουν ότι ευτυχώς στις ημέρες μας υπάρχουν νέοι, όπως ο Πέτρος, που γνωρίζουν την αλήθεια του Χριστού και παραδίσονται σ' Αυτόν με όλη τους την καρδιά, χωρίς κρατούμενα. Αποκαλύπτει ο Πέτρος Τσούπης με τα γραφόμενά του ότι είναι σπουδαία υπόθεση να κρατήσουμε την πίστη του Ευαγγελίου αναλλοίωτη μέσα στην πορεία της ζωής μας. Είναι εντυπωσιακό, που ένα παιδί, έχει εκτός από τη θεωρητική πίστη και την έμπρακτη καθημερινή εφαρμογή. Ο θησαυρός της πίστης του συνοδεύεται από τη μυστηριακή ζήση και τον προσωπικό αγώνα του.  Γράφει μεταξύ άλλων ο Πέτρος Τσούπης: "Έδωσα πανελλήνιες εξατάσεις και πέτυχα στη Σχολή Αστυφυλάκων της Ελληνικής Αστυνομίας. Αυτός ήταν ο διακαής π…

Σε τροχαίο στη Μενίνα Θεσπρωτίας, χάθηκε μια ακόμη ανθρώπινη ζωή στην άσφαλτο...

Σε τροχαίο στην περιοχή της Μενίνας, χάθηκε μια ακόμη ανθρώπινη ζωή στην άσφαλτο. Την Πέμπτη 12 Οκτωβρίου 2017, στην παλιά εθνική οδό Ηγουμενιτσας - Ιωαννίνων, ανασύρθηκε από τα συντρίμμια του φορτηγού νεκρός ένας 81χρονος. Το όχημα, που οδηγούσε, κατευθυνόμενος προς Ηγουμενίτσα, λίγο μετά το χωριό Μενίνα, εξετράπη της πορείας του και ανετράπη. Προανάκριση για το δυστύχημα  διενεργεί η τροχαία. Οι δρόμοι θέλουν μεγάλη προσοχή, γιατί κρύβουν παγίδες, εκεί, που κανείς δεν το περιμένει. Είναι άδικο να θυσιάζονται ζωές συνεχώς στην άσφαλτο...

Οι συγγενείς των 49 εκτελεσθέντων προκρίτων της Παραμυθιάς, δεν πήραν ποτέ σύνταξη από το ελληνικό κράτος!

Σαράντα εννέα πρόκριτοι εκτελέστηκαν στην Παραμυθιά, κατά την Κατοχή, από τους Γερμανούς, καθ' υπόδειξιν των "Τσάμηδων". Οι εκτελεσθέντες θεωρήθηκαν άμαχος πληθυσμός και οι συγγενείς τους πρώτου βαθμού δεν έλεβαν ποτέ την τιμητική σύνταξη, που προβλέπεται όταν οι εκτελεσθέντες είναι στον πόλεμο.  Είναι, δηλαδή, εν ενεργεία πολεμιστές. Όμωςστην Κατοχή ολόκληρη η χώρα ήταν ένα απέραντο πολεμικό μέτωπο, όπου τακτικός στρατός δεν υπήρχε, άρα όλοι έκαναν αντίσταση με τον τρόπο τους. Έτσι οι άμεσοι συγγενείς των θυμάτων της Γερμανικής θηριωδίας θα έπρεπε να δικαιούνται την τιμητική σύνταξη. Όχι ως οικονομική ανταμοιβή, αλλά ως ηθική επιβράβευση. 

Στη Σύνοδο αναγνωρίζουν, όπως και οι πιστοί, την αξία του Μητροπολίτη Παραμυθιάς...

Όπως επισημαίνει σε σχόλιό της η καθημερινή εφημερίδα των Ιωαννίνων "Πρωινός Λόγος",  στην πρόσφατη Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας, διαψεύστηκε το "σχέδιο", μέσω διαφόρων δημοσιευμάτων, για την "εθελούσια έξοδο" του Μητροπολίτη Παραμυθιάς. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, όλοι στη Σύνοδο αναγνωρίζουν την αξία του σεμνού Επισκόπου, γεγονός, που το επιβεβαίωσαν  Ιεράρχες, όπως ακριβώς κάνουν και οι πιστοί. Με αγάπη και ευσπλαγχνία πορεύεται από την πρώτη στιγμή, που του ανατέθηκε η διαποίμανση της Μητρόπολης, μέχρι τώρα. Καρποφορεί ο λόγος του Θεού στη ζωή του, γιατί ταπεινώνεται απέναντί του. Τον δέχεται με πολλή ευλάβεια, με πνεύμα μαθητείας.  Τον κρύβει στα βάθη της καρδιάς του σαν πολύτιμο θησαυρό και τον κάνει πράξη με υπομονή, με την οποία ξεπερνάει πολλά εμπόδια. Αξίζει να σημειωθεί ότι τον τελευταίο καιρό η Μητρόπολη Παραμυθιάς, με μια ανακοίνωση κι ένα εξώδικο προς την εφημερίδα "Ορθόδοξη Αλήθεια", διευκρίνιζε με σαφέστατο και κατηγορ…