Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι γιορτές και τα πανηγύρια του καλοκαιριού

Toῦ πρωτοπρεσβύτερου π. Λάμπρου Τσιάρα
Εἶναι ἀλήθεια πώς ὅλοι μας, καί οἱ “ἐγγύς”, καί οἱ “μακράν” περιμένουμε μέ λαχτάρα τίς μέρες αὐτές νά συναντηθοῦμε, νά ξαναζωντανέψουμε μέσα μας παιδικές μνῆμες, νά χαροῦμε τίς ὀμορφιές τῆς ἐπαρχίας, νά ψυχαγωγηθοῦμε ἔτσι ὅπως ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση τό ἀπαιτεῖ, νά ἀντλήσουμε δυνάμεις ἀπό τίς ρίζες μας καί νά γυρίσουμε ἀνανεωμένοι στίς ἐργασίες
μας. Γιά νά ἐπιτύχουμε ὅμως τήν ἀνανέωση αὐτή, πρέπει ἐρχόμενοι στό χωριό, ν’ ἀφήσουμε πίσω στή θορυβώδη πρωτεύουσα τούς συνήθεις τρόπους ἐπικοινωνίας
καί ψυχαγωγίας μας καί νά γίνουμε
προσκυνητές τῶν ἱερῶν μας παραδόσεων˙ προσκυνητές τῆς φυσικῆς ὀμορφιᾶς καί τοῦ καθαροῦ περιβάλλοντος τοῦ χωριοῦ˙ προσκυνητές τῆς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς, ὅπως αὐτή ἀποτυπώνεται στή λαϊκή δημιουργία, στά ἔθιμα καί τά βιώματα τῶν γονιῶν καί τῶν παππούδων μας, στό κοινοτικό πνεῦμα, στούς τοπικούς χορούς καί τά παραδοσιακά τραγούδια. Ἕνα τέτοιο προσκύνημα θά συμβάλει τά μέγιστα στό νά συνειδητοποιήσουμε οἱ Νεοέλληνες τί εἴμαστε καί νά… συνομολογήσουμε μέ τόν γνωστό συνθέτη καί στιχουργό, ὅτι ὄντως «εἴτε μέ τίς ἀρχαιότητες εἴτε μέ τήν Ὀρθοδοξία τῶν Ἑλλήνων οἱ κοινότητες φτιάχνουν ἄλλο γαλαξία».
Θέλουμε νά ποῦμε ἐμπιστευτικά σ’ ἐσᾶς, πού τυχόν διαβάζετε τίς γραμμές αὐτές, ὅτι ἐπιλέξαμε τό συγκεκριμένο ἐπίκαιρο θέμα, ἐπειδή στοχεύουμε ἀκριβῶς σέ τοῦτο˙ στό νά συνειδητοποιήσουμε δηλ. ὅλοι ὅτι τό πανηγύρι τοῦ χωριοῦ δέν εἶναι εὐκαιρία νά ἐπιδείξουμε ἐγωιστικά ὁ καθένας πόσο καλά ξέρουμε καί μιμούμαστε τίς ἄσχημες πλευρές τῆς ζωῆς τῶν πόλεων. Τό πανηγύρι τοῦ χωριοῦ εἶναι γεγονός πνευματικό, μέ λατρευτικές, κοινωνικές- ψυχαγωγικές καί πολιτιστικές διαστάσεις.
Θά δοῦμε τώρα ἀναλυτικά αὐτές τίς διαστάσεις τοῦ ἑλληνικοῦ πανηγυριοῦ.
1. Ἡ λατρευτική διάσταση.
Πάντα το ἑλληνικό πανηγύρι συνδέεται μέ μιά ἐκκλησιαστική γιορτή. Π.χ. τώρα τό καλοκαίρι πανηγυρίζουμε στίς γιορτές τοῦ προφήτη Ἠλία, τῆς ἁγίας Παρασκευῆς, τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος, τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος καί, κατ’ ἐξοχήν, στή γιορτή τῆς Παναγίας. Δηλαδή κέντρο τῆς γιορτῆς καί τοῦ πανηγυριοῦ εἶναι ἡ Λατρεία καί εἰδικότερα, ἡ θεία Λειτουργία.
Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ὅλα, καί ἡ πίστη καί ὁ βίος τῶν πιστῶν, εἶναι δεμένα μέ τή Λατρεία. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ χῶρος στόν ὁποῖο πανηγυρίζουμε εἶναι τό προαύλιο τῶν ναῶν. Ἄς θυμηθοῦμε, ἄν ὁ ζῆλος μας γιά ἀναβίωση παλιῶν ἐθίμων καί ἠθῶν δέν εἶναι ἐπιλεκτικός, ἄς θυμηθοῦμε τίς παλιές καλές συνήθειες τῶν πατεράδων καί τῶν παππούδων μας. Ξεκινοῦσαν, ἄλλοτε ἀποβραδίς, γιά νά προλάβουν τόν Ἑσπερινό καί τήν ἀγρυπνία (ὅπου γινότανε ἀγρυπνία), κι ἄλλοτε βαθιά χαράματα, κι ὁδοιποροῦσαν ἐπί ὧρες, μέ τό πρόσφορο, τό λάδι, τό κερί, ὅλα γνήσια καί ἁγνά, γιά νά προλάβουν τόν Ὄρθρο καί τή θεία Λειτουργία, στήν ὁποία, προετοιμασμένοι καταλλήλως, προσέρχονταν μετά φόβου Θεοῦ καί μεταλάβαιναν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Συνήθειες, βιώματα, ἐμπειρίες πού μᾶς τά διηγεῖται καί τά περιγράφει μέ τόν δικό του μοναδικό τρόπο ὁ Παπαδιαμάντης.
Οἱ παλαιότεροι δέν πανηγύριζαν ἀλειτούργητοι. Τό πανηγύρι τούς ξεκινοῦσε μέ τόν ἐκκλησιασμό. Ἄν στίς ἡμέρες μᾶς τό κέντρο βάρους τοῦ πανηγυριοῦ μετατοπίσθηκε πρός μία κοσμική κατά τό μᾶλλον κατεύθυνση, καί πιά οἱ περισσότεροι δέν νοιώθουμε τήν ἀνάγκη νά πανηγυρίζουμε λειτουργημένοι, κι ἄν ξεκινοῦμε τό πανηγύρι πρίν ἀπό τή γιορτή (ὅπως δυστυχῶς συμβαίνει σέ πολλά χωριά, πού στήνουν τό γλέντι ἀπό τήν παραμονή τῆς γιορτῆς τῆς Παναγιᾶς), αὐτό σημαίνει πώς κάτι ἔχει χαλάσει μέσα μας˙ ἡ ταυτότητά μας, ἡ ψυχή μας, ἔχει ὑποστεῖ κάποιαν ἀλλοίωση, πάντως ὄχι τήν “εὐπρεπεστάτην ἀλλοίωσιν”, πού πραγματοποιεῖ στόν ἄνθρωπο ἡ θεία Χάρη.
Δέν κάνουμε τώρα ἐδῶ “παρατηρήσεις” σέ “παρεκτρεπόμενους” πιστούς. Ἐκεῖνο πού θέλουμε νά τονίσουμε, γιά νά τό καταλάβουν ὅλοι, εἶναι ὅτι, μετέχοντας στή θεία Λειτουργία, μετέχουμε στήν θεία Κοινωνία, πού θά πεῖ ἔχουμε μιά πραγματική- οὐσιαστική ἕνωση καί κοινωνία μέ τόν Θεό καί μεταξύ μας οἱ πιστοί, ζῶντες καί κεκοιμημένοι, καθώς ὅλοι εἴμαστε μέλη τοῦ ἑνός Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ὅσο μένουμε μακριά ἀπό αὐτή τήν Κοινωνία, τήν Κοινωνία τοῦ Θεοῦ, τόσο παραμένουμε «ἔρημοι κι ἀπρόσωποι» σέ ὅλες τίς ἐκδηλώσεις τοῦ βίου.
Βάλαμε, ὄχι ἄσκοπα, καί τούς κεκοιμημένους ἀδελφούς στήν κοινωνία πού ἔχουμε οἱ πιστοί, συναγμένοι στήν Εὐχαριστία. Ἡ ἀναφορά ἔγινε, ὄχι μόνο γιατί καί οἱ κεκοιμημένοι εἶναι καί παραμένουν μέλη τοῦ ζῶντος Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί γιατί θέλουμε νά ποῦμε καί γι’ αὐτούς δύο λόγια· δέν θα ’χετε σέ αὐτό ἀντίρρηση… Θά ἀποτελοῦσε πράξη ἀγάπης, τιμῆς καί εὐγένειας ἔναντι τῶν «εἰς Κύριον ἐκδημησάντων» ἀδελφῶν, ἄν, μετά ἀπό συνεννόηση τῶν Τοπικῶν Ἀρχῶν καί τῶν Σωματείων μέ τούς ἱερεῖς ἐφημερίους σας, τελούσατε, μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας, ἕνα κοινό Μνημόσυνο γιά ὅλους ἐκείνους πού ἔφυγαν πρόσφατα ἤ καί παλιότερα ἀπό κοντά μας. Ἡ συγκυρία εἶναι κατάλληλη· οἱ νεκροί μας τό χρειάζονται καί τό θέλουν. Τί ἄλλο νά θέλουν οἱ νεκροί μας ἀπό μία προσευχή, μιά στοιχειώδη περιποίηση τοῦ τάφου τους, τό ἄναμμα τοῦ καντηλιοῦ, λίγο θυμίαμα καί μιά ὑπόσχεση ὅτι πάντα θά τούς ἀγαπᾶμε καί θά τούς θυμόμαστε;
2. Ἡ κοινωνική καί ψυχαγωγική διάσταση τοῦ πανηγυριοῦ.
Πρόκειται γιά τήν κοσμική- ἄς τό ποῦμε ἔτσι- πλευρά τῆς γιορτῆς, ἡ ὁποία ὅμως συνδέεται ἄρρηκτα μέ τη λατρευτική διάσταση. Ἡ Ἑλληνική Παράδοση ἤθελε καί θέλει πάντα τή χαρά καί τή γιορτή μας, τό τραγούδι μας καί τόν χορό μας, ὡς μία προέκταση τῆς θείας Λατρείας ἔξω ἀπό τόν ναό. Ἐκεῖνο πού εἶναι ἀταίριαστο καί δέν πρέπει νά συμβαίνει, εἶναι νά ἀρχίζει τό γλέντι καί ὁ χορός, πρίν ἀκόμα τελειώσει ἡ θεία Λειτουργία… Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν συνιστᾶ ἄρνηση, ἀλλά κατάφαση τῆς ζωῆς. Στήν Εὐχαριστία ἡ Ἐκκλησία προσλαμβάνει τή ζωή μας μέ ὅλες τίς ἐκδηλώσεις της καί τήν ἐξαγιάζει. Ἔτσι ἡ μουσική, ὁ χορός, τό πανηγύρι, ὁ ἔρωτας, ἡ τέχνη, ὁ πολιτισμός, ὅλα, λειτουργήμενα καί ἐξαγιασμένα, «ἐνδύονται τήν εὐπρέπειαν» καί κατά ἕνα τρόπο, προσλαμβάνουν ἕνα χαρακτήρα μυστηριακό. Θά ἦταν εὐχῆς ἔργο νά βιώναμε ὅλοι το πνευματικό αὐτό νόημα τῆς ζωῆς καί τῶν ἐκδηλώσεών της.
Οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι, κι ὅταν θά καθίσουμε στό τραπέζι νά φᾶμε καί νά πιοῦμε, κι ὅταν θά τραγουδήσουμε, κι ὅταν θά σηκωθοῦμε νά χορέψουμε, κι ὅταν τά νέα παιδιά- τά ἀγόρια καί τά κορίτσια μας- θά ἀγαπηθοῦν καί θ’ ἀποφασίσουν νά χτίσουν τίς καινούργιες οἰκογένειες, ὅλα αὐτά θά γίνουν μέ εὐσχημοσύνη καί εὐπρέπεια. Ἐμεῖς εὐφραινόμαστε παραδοσιακά, τραγουδοῦμε ὅλοι μαζί τα τραγούδια τῆς Πατρίδας μας καί χορεύουμε χορούς “κυκλωτικούς”. Ἀρνιόμαστε τήν ἐγωιστική ἀπομόνωση τῆς ἀποπροσωποποιημένης σύγχρονης μαζικῆς ψυχαγωγίας, τήν ὁμαδική φρενίτιδα ἑνός αἰσθησιακά ντοπαρισμένου πλήθους. Στη δική μας παράδοση ἐπικρατεῖ τό κοινοτικό πνεῦμα, ἡ ἀλληλοπεριχώρηση καί ἡ κοινωνία τῶν προσώπων.
3. Ἡ πολιτιστική διάσταση τοῦ ἑλληνικοῦ πανηγυριοῦ.
Εἶναι ἀλήθεια πώς ἡ παραδοσιακή μουσική καί οἱ χοροί ἐκφράζουν μία στάση ζωῆς κι ἕναν ὁλόκληρο πολιτισμό. Καί εἶναι ἀσφαλῶς ἄξιοι ἐπαίνων καί εὐλογιῶν οἱ Σύλλογοι ἐκεῖνοι, καί οἱ ἰδιῶτες, πού μοχθοῦν γιά τήν καλλιέργεια καί τή διάδοση τῆς παραδοσιακῆς μας μουσικῆς καί τή διδασκαλία τῶν τοπικῶν χορῶν. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, μαζί μέ τούς καλλιτέχνες μουσικούς μας, προσφέρουν πολλά, ὄχι ἁπλῶς στήν ψυχαγωγία μας, ἀλλά κυρίως στόν πολιτισμό μας καί στήν πορεία μας ὡς ἔθνους.
Ἀλλά στό χωριό, στήν ἐπαρχία, δέν εἶναι μόνο ἡ μουσική καί οἱ χοροί. Ὑπάρχει ἕνα εὐρύτερο πολιτιστικό κλίμα, πού περιλαμβάνει ἤθη καί ἔθιμα τοῦ παλιοῦ καιροῦ, λαϊκές δημιουργίες πάνω στήν πέτρα ἤ τό ξύλο, οἰκοδομήματα ἐξαιρετικῆς τέχνης, ὑφαντά μέ ἔμπνευση καί καλαισθησία… Ὅλα αὐτά εἶναι ἕνας ἀληθινός θησαυρός, μία σπουδαία κληρονομιά. Γι’ αὐτό γράψαμε στήν ἀρχή πως, μέ τήν εὐκαιρία τοῦ πανηγυριοῦ, ἐρχόμαστε προσκυνητές κι ἑνός πολιτισμοῦ. Ἑνός πολιτισμοῦ ὅπου οἱ παπποῦδες μας ἔχουν ἀποτυπώσει τίς πιό γνήσιες κι εὐγενικές ἰδέες τους. Ἀπέναντι σε αὐτόν τόν πολιτισμό κι ἀπέναντι σ’ ἐκείνους πού τόν δημιούργησαν, εἶναι ἀνάγκη οἱ σύγχρονοι κληρονόμοι -ἐμεῖς- νά σταθοῦμε μέ σεβασμό. Πράξεις ὅπως ἡ ἐκποίηση στοιχείων αὐτῆς τῆς κληρονομιᾶς ἤ ἡ οἰκονομική τους ἐκμετάλλευση, τάχα γιά λόγους τουρισμοῦ, καθώς καί οἱ κάθε εἴδους ἀπομιμήσεις τους, πού διεκδικοῦν τή σφραγίδα τῆς γνησιότητας, ἀποτελοῦν προσβολή τῆς παράδοσης καί τοῦ πολιτισμοῦ πού κληρονομήσαμε.
Οἱ γραμμές αὐτές δέν γράφονται ὑπό τήν ἐπήρεια ἑνός ἄκρατου συναισθηματισμοῦ, πού δέν ξέρει ἤ δέν θέλει νά δεῖ τήν πραγματικότητα. Ξέρουμε, ὅπως κι ἐσεῖς ὅλοι το ξέρετε, ὅτι τά πανηγύρια μας ἔχουν χάσει σέ σημαντικό βαθμό τόν ἁγνό παραδοσιακό τους χαρακτήρα κι ἔχουν διαβρωθεῖ ἀπό τό πνεῦμα τοῦ νεωτερισμοῦ καί τῆς βουλιμικῆς χρησιμοθηρίας.
Ὅμως πιστεύουμε στή δύναμη τῆς ἀλήθειας καί τῆς γνησιότητας, πού εἶναι πιό ἰσχυρή ἀπό τίς στρεβλές ἀπομιμήσεις της. Ἡ Ἐκκλησία καλεῖ ὅλους μας στίς πηγές (Λατρεία, Παράδοση, Πολιτισμό), ἀπό τίς ὁποῖες μποροῦμε νά ἀντλοῦμε ἀστείρευτες δυνάμεις, γιά νά σώσουμε τόν τόπο μας καί τήν ψυχή μας. Ἐτοῦτος ἐδῶ ὁ τόπος, μήν τό ξεχνοῦμε, ἔχει ὄνομα, ἔχει ἱστορία, «ἔχει σῶμα καί θρησκεία».
Κλείνοντας, ἅς εὐχηθοῦμε -μέ τόν ἴδιο μουσικό καί στιχουργό- «νά μᾶς ἔχει ὁ Θεός γερούς, πάντα ν’ ἀνταμώνουμε καί νά ξεφαντώνουμε μέ χορούς κυκλωτικούς…», μέσα στό ζωντανό πνεῦμα τῆς Ἑλληνορθόδοξης παράδοσης καί λεβεντιᾶς. Μᾶς ταιριάζει καί μᾶς ἀξίζει.
Ὁ Θεός μαζί σας.


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πόλος έλξης ξένων τουριστών ο ποταμός Καλαμάς!

Ο ποταμός Καλαμάς γίνεται σιγά-σιγά πόλος έλξης τουριστών. Απολαμβάνουν τη ροή των νερών του και την καταπράσινη χλωρίδα του. Αν και στις αρχές του καλοκαιριού ακόμη, ο περαστικός από την παλαιά εθνική οδό Ηγουμενίτσας-Ιωαννίνων, βλέπει τροχόσπιτα στις όχθες του, αλλά και μηχανές με ξένες πινακίδες σταματημένες κατά μήκος του ποταμού. Ο ποταμός μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη της περιοχής, που παρακμάζει τα τελευταία χρόνια. Αρκεί, να γίνουν οι κατάλληλες ενέργειες και παρεμβάσεις ανάδειξής του. Δύο από αυτές είναι, για παράδειγμα, ο εντοπισμός και η διάνοιξη των μονοπατιών παράπλευρά του και η εκμετάλλευση της δυνατότητας για διάφορα αθλήματα (καγιάκ, ράφτινγκ). Ο Καλαμάς είναι ένας ποταμός μύθος, στη Θεσπρωτία, ο οποίος διασχίζει ένα φαράγγι ξεχασμένο από το χρόνο, στις Πέντε Εκκλησιές, ενώ κοντά του στέκουν οι πανάρχαιες ακροπόλεις της Οσντίνας και της Ραβενής. Το μέρος αποτελεί ιδανικό προορισμό για τους φυσιολάτρεις και τους οπαδούς του οικολογικού τουρισμού. 

Ο πρόεδρος της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα με σύνεση καταδικάζει τους εξτρεμισμούς και επιδιώκει καλές σχέσεις με την Ελλάδα...

Ο νέος Πρόεδρος της Αλβανίας Ιλίρ Μέτα, μια φωνή συνετή, επιδιώκει καλές σχέσεις με την Ελλάδα και καταδικάζει τους εξτρεμισμούς σε βάρος της χώρας μας. Είτε προέρχονται από κυβερνητικά στελέχη είτε από τους εθνικιστές και τους αυτοαποκαλούμενους "Τσάμηδες". Διευκρίνισε ότι οι "σχέσεις μας με την Ελλάδα δεν είναι όπως με όλους τους άλλους γείτονες. Είναι ηθικές και ανθρώπινες. Υπάρχουν εκατομμύρια Αλβανοί που ζουν εκεί και πολλά παιδιά που είναι πλέον ελληνόπουλα. Είναι μια σχέση πολύ δυνατή». Ο Ιλίρ Μέτα είπε το αυτονόητο, που χάνεται μέσα στον παραλογισμό του φανατισμού και των σκοπιμοτήτων. Πολλοί Αλβανοί πολίτες ζουν και εργάζονται πολλά χρόνια στην Ελλάδα και ενισχύουν οικονομικά τους συγγενείς του στην Αλβανία ή φτιάχνουν σπίτια.Την ίδια στιγμή κάποια αλβανόπουλα γεννήθηκαν στην Ελλάδα και γνωρίζουν καλύτερα την ελληνική γλώσσα από την αλβανική. Αλλά και η Ελλάδα έχει μειονότητα στην Αλβανία. Έτσι αυτό, που χρειάζονται οι δύο χώρες, δεν είναι εντάσεις, αλλά συνεργ…

Ο Παραμυθιώτης γιατρός, που υπηρέτησε με αφοσίωση το αυθεντικό δημοτικό τραγούδι! (Video)

Ο αείμνηστος γιατρός (γενικός χειρουργός) Γιάννης Οικονομίδης (1923-2013), από τη Σέλλιανη Παραμυθιάς,  υπηρέτησε με αφοσίωση το αυθεντικό δημοτικό τραγούδι! Παρότι εργαζόταν σε μεγάλες ιδιωτικές κλινικές, καταπιάστηκε με την παραδοσιακή μουσική και με την θαυμάσια χροιά της φωνής του, απέδωσε με εξαιρετικό τρόπο πολλά  δημοτικά τραγούδια, συνεργαζόμενος κυρίως με τους Χαλκιάδες. Το πέρασμα του Γιάννη Οικονομίδη από το δημοτικό τραγούδι, πέρα από το γλέντι και τη

Το εβδομαδιαίο Φιλιατιώτικο παζάρι και ο λάτρης και διαφημιστής του δημοσιογράφος Γιώργος Κώτσης...

Κάθε Πέμπτη, μα κάθε Πέμπτη, επί πολλά χρόνια τώρα, όλοι όσοι επισκέπτονται για ψώνια ή για ένα απλό σεργιάνισμα το εβδομαδιαίο Φιλιατιώτικο παζάρι,βλέπουν έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, να αποτυπώνει φωτογραφικά, πολύ διακριτικά, αλλά και πολύ μεθοδικά ταυτοχρόνως, ανθρώπινες φιγούρες και δραστηριότητες. Με μια μικρή φωτογραφική μηχανή, "πιάνει" τα πάντα... Από τους μικροπωλητές έως το βολτάρισμα ανδρών

Η αντίδραση μιας Θεσπρωτής γιαγιούλας, όταν κάποιος της έστειλε τρόφιμα!

Μόνη της ζει σ' ένα χωριό της Μουργκάνας Θεσπρωτίας. Και είναι πολύ συμπαθέστατη γιαγιούλα. Πλησιάζει τα 85. Με το "δόξα τω Θεώ" είναι στο στόμα συνεχώς. Σ' ένα γείτονά της κάποιος, με τον οποίο δεν είχε καλές σχέσεις, της άφησε δύο τσάντες με τρόφιμα. Μετέφερε στη γερόντισσα τα τρόφιμα ο γείτονας, με τη διευκρίνηση ότι κάποιος του τα έδωσε για να τα πάει σ΄ εκείνη. "Δόξα τω Θεύ, ευχαριστώ", απάντησε η ηλικιωμένη. Ο γείτονας τη ρώτησε με μια ανυπομονησία: "Δεν θέλεις να μάθεις, ποιος σου έστειλε τα τρόφιμα;". "Όχι. Τι με ενδιαφέρει, ο Θεός το γνωρίζει και μπορεί και μέσα από έναν κακό, να  κάνει καλό"! Και παίρνοντας τα τρόφιμα, μπήκε στο σπίτι της...

Ο Θεσπρωτός ορθοπεδικός Διονύσης Χίσσας χειρούργησε και τη Ντόρα Μπακογιάννη... Έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων...

Ο Θεσπρωτός ορθοπεδικός Διονύσης Χίσσας χειρούργησε με επιτυχία, όπως το συνηθίζει άλλωστε, αφού και ήθος διαθέτει και σύγχρονες ιατρικές μεθόδους εφορμόζει, και τη Ντόρα Μπακογιάννη. Η πολιτικός είχε επιπλοκή  στο γόνατο, από πρόσφατη  επέμβαση  σε νοσηλευτικό ίδρυμα και κατέφυγε στην ομάδα της Ορθοπεδικής Κλινικής του Θεραπευτηρίου Metropolitan, με επικεφαλής τον Διονύση Χίσσα. Ο Θεσπρωτός ορθοπεδικός έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Το πέτυχε, αγωνιζόμενος σκληρά βήμα προς βήμα. Η επιστημονική του πορεία, καταξιώθηκε, αρκετά γρήγορα, γιατί φροντίζει ο ίδιος να πλουτίζει και τον εσωτερικό του κόσμο και τις γνώσεις του, ώστε να γλιστρά ολοένα πλησιέστερα, αν όχι στην τελειότητα αυτή καθ' αυτή, τουλάχιστον στη συνεχή επιδίωξή της.  Η προοπτική του είναι προσανατολισμένη μόνο προς τα εμπρός, μέσα από μια διαρκώς βαθύτερη εισχώρηση στην ουσία της επιστήμης του, αλλά και του ατόφιου ανθρωπισμού.