Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι γιορτές και τα πανηγύρια του καλοκαιριού

Toῦ πρωτοπρεσβύτερου π. Λάμπρου Τσιάρα
Εἶναι ἀλήθεια πώς ὅλοι μας, καί οἱ “ἐγγύς”, καί οἱ “μακράν” περιμένουμε μέ λαχτάρα τίς μέρες αὐτές νά συναντηθοῦμε, νά ξαναζωντανέψουμε μέσα μας παιδικές μνῆμες, νά χαροῦμε τίς ὀμορφιές τῆς ἐπαρχίας, νά ψυχαγωγηθοῦμε ἔτσι ὅπως ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση τό ἀπαιτεῖ, νά ἀντλήσουμε δυνάμεις ἀπό τίς ρίζες μας καί νά γυρίσουμε ἀνανεωμένοι στίς ἐργασίες
μας. Γιά νά ἐπιτύχουμε ὅμως τήν ἀνανέωση αὐτή, πρέπει ἐρχόμενοι στό χωριό, ν’ ἀφήσουμε πίσω στή θορυβώδη πρωτεύουσα τούς συνήθεις τρόπους ἐπικοινωνίας
καί ψυχαγωγίας μας καί νά γίνουμε
προσκυνητές τῶν ἱερῶν μας παραδόσεων˙ προσκυνητές τῆς φυσικῆς ὀμορφιᾶς καί τοῦ καθαροῦ περιβάλλοντος τοῦ χωριοῦ˙ προσκυνητές τῆς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς, ὅπως αὐτή ἀποτυπώνεται στή λαϊκή δημιουργία, στά ἔθιμα καί τά βιώματα τῶν γονιῶν καί τῶν παππούδων μας, στό κοινοτικό πνεῦμα, στούς τοπικούς χορούς καί τά παραδοσιακά τραγούδια. Ἕνα τέτοιο προσκύνημα θά συμβάλει τά μέγιστα στό νά συνειδητοποιήσουμε οἱ Νεοέλληνες τί εἴμαστε καί νά… συνομολογήσουμε μέ τόν γνωστό συνθέτη καί στιχουργό, ὅτι ὄντως «εἴτε μέ τίς ἀρχαιότητες εἴτε μέ τήν Ὀρθοδοξία τῶν Ἑλλήνων οἱ κοινότητες φτιάχνουν ἄλλο γαλαξία».
Θέλουμε νά ποῦμε ἐμπιστευτικά σ’ ἐσᾶς, πού τυχόν διαβάζετε τίς γραμμές αὐτές, ὅτι ἐπιλέξαμε τό συγκεκριμένο ἐπίκαιρο θέμα, ἐπειδή στοχεύουμε ἀκριβῶς σέ τοῦτο˙ στό νά συνειδητοποιήσουμε δηλ. ὅλοι ὅτι τό πανηγύρι τοῦ χωριοῦ δέν εἶναι εὐκαιρία νά ἐπιδείξουμε ἐγωιστικά ὁ καθένας πόσο καλά ξέρουμε καί μιμούμαστε τίς ἄσχημες πλευρές τῆς ζωῆς τῶν πόλεων. Τό πανηγύρι τοῦ χωριοῦ εἶναι γεγονός πνευματικό, μέ λατρευτικές, κοινωνικές- ψυχαγωγικές καί πολιτιστικές διαστάσεις.
Θά δοῦμε τώρα ἀναλυτικά αὐτές τίς διαστάσεις τοῦ ἑλληνικοῦ πανηγυριοῦ.
1. Ἡ λατρευτική διάσταση.
Πάντα το ἑλληνικό πανηγύρι συνδέεται μέ μιά ἐκκλησιαστική γιορτή. Π.χ. τώρα τό καλοκαίρι πανηγυρίζουμε στίς γιορτές τοῦ προφήτη Ἠλία, τῆς ἁγίας Παρασκευῆς, τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος, τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος καί, κατ’ ἐξοχήν, στή γιορτή τῆς Παναγίας. Δηλαδή κέντρο τῆς γιορτῆς καί τοῦ πανηγυριοῦ εἶναι ἡ Λατρεία καί εἰδικότερα, ἡ θεία Λειτουργία.
Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ὅλα, καί ἡ πίστη καί ὁ βίος τῶν πιστῶν, εἶναι δεμένα μέ τή Λατρεία. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ χῶρος στόν ὁποῖο πανηγυρίζουμε εἶναι τό προαύλιο τῶν ναῶν. Ἄς θυμηθοῦμε, ἄν ὁ ζῆλος μας γιά ἀναβίωση παλιῶν ἐθίμων καί ἠθῶν δέν εἶναι ἐπιλεκτικός, ἄς θυμηθοῦμε τίς παλιές καλές συνήθειες τῶν πατεράδων καί τῶν παππούδων μας. Ξεκινοῦσαν, ἄλλοτε ἀποβραδίς, γιά νά προλάβουν τόν Ἑσπερινό καί τήν ἀγρυπνία (ὅπου γινότανε ἀγρυπνία), κι ἄλλοτε βαθιά χαράματα, κι ὁδοιποροῦσαν ἐπί ὧρες, μέ τό πρόσφορο, τό λάδι, τό κερί, ὅλα γνήσια καί ἁγνά, γιά νά προλάβουν τόν Ὄρθρο καί τή θεία Λειτουργία, στήν ὁποία, προετοιμασμένοι καταλλήλως, προσέρχονταν μετά φόβου Θεοῦ καί μεταλάβαιναν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Συνήθειες, βιώματα, ἐμπειρίες πού μᾶς τά διηγεῖται καί τά περιγράφει μέ τόν δικό του μοναδικό τρόπο ὁ Παπαδιαμάντης.
Οἱ παλαιότεροι δέν πανηγύριζαν ἀλειτούργητοι. Τό πανηγύρι τούς ξεκινοῦσε μέ τόν ἐκκλησιασμό. Ἄν στίς ἡμέρες μᾶς τό κέντρο βάρους τοῦ πανηγυριοῦ μετατοπίσθηκε πρός μία κοσμική κατά τό μᾶλλον κατεύθυνση, καί πιά οἱ περισσότεροι δέν νοιώθουμε τήν ἀνάγκη νά πανηγυρίζουμε λειτουργημένοι, κι ἄν ξεκινοῦμε τό πανηγύρι πρίν ἀπό τή γιορτή (ὅπως δυστυχῶς συμβαίνει σέ πολλά χωριά, πού στήνουν τό γλέντι ἀπό τήν παραμονή τῆς γιορτῆς τῆς Παναγιᾶς), αὐτό σημαίνει πώς κάτι ἔχει χαλάσει μέσα μας˙ ἡ ταυτότητά μας, ἡ ψυχή μας, ἔχει ὑποστεῖ κάποιαν ἀλλοίωση, πάντως ὄχι τήν “εὐπρεπεστάτην ἀλλοίωσιν”, πού πραγματοποιεῖ στόν ἄνθρωπο ἡ θεία Χάρη.
Δέν κάνουμε τώρα ἐδῶ “παρατηρήσεις” σέ “παρεκτρεπόμενους” πιστούς. Ἐκεῖνο πού θέλουμε νά τονίσουμε, γιά νά τό καταλάβουν ὅλοι, εἶναι ὅτι, μετέχοντας στή θεία Λειτουργία, μετέχουμε στήν θεία Κοινωνία, πού θά πεῖ ἔχουμε μιά πραγματική- οὐσιαστική ἕνωση καί κοινωνία μέ τόν Θεό καί μεταξύ μας οἱ πιστοί, ζῶντες καί κεκοιμημένοι, καθώς ὅλοι εἴμαστε μέλη τοῦ ἑνός Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ὅσο μένουμε μακριά ἀπό αὐτή τήν Κοινωνία, τήν Κοινωνία τοῦ Θεοῦ, τόσο παραμένουμε «ἔρημοι κι ἀπρόσωποι» σέ ὅλες τίς ἐκδηλώσεις τοῦ βίου.
Βάλαμε, ὄχι ἄσκοπα, καί τούς κεκοιμημένους ἀδελφούς στήν κοινωνία πού ἔχουμε οἱ πιστοί, συναγμένοι στήν Εὐχαριστία. Ἡ ἀναφορά ἔγινε, ὄχι μόνο γιατί καί οἱ κεκοιμημένοι εἶναι καί παραμένουν μέλη τοῦ ζῶντος Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί γιατί θέλουμε νά ποῦμε καί γι’ αὐτούς δύο λόγια· δέν θα ’χετε σέ αὐτό ἀντίρρηση… Θά ἀποτελοῦσε πράξη ἀγάπης, τιμῆς καί εὐγένειας ἔναντι τῶν «εἰς Κύριον ἐκδημησάντων» ἀδελφῶν, ἄν, μετά ἀπό συνεννόηση τῶν Τοπικῶν Ἀρχῶν καί τῶν Σωματείων μέ τούς ἱερεῖς ἐφημερίους σας, τελούσατε, μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας, ἕνα κοινό Μνημόσυνο γιά ὅλους ἐκείνους πού ἔφυγαν πρόσφατα ἤ καί παλιότερα ἀπό κοντά μας. Ἡ συγκυρία εἶναι κατάλληλη· οἱ νεκροί μας τό χρειάζονται καί τό θέλουν. Τί ἄλλο νά θέλουν οἱ νεκροί μας ἀπό μία προσευχή, μιά στοιχειώδη περιποίηση τοῦ τάφου τους, τό ἄναμμα τοῦ καντηλιοῦ, λίγο θυμίαμα καί μιά ὑπόσχεση ὅτι πάντα θά τούς ἀγαπᾶμε καί θά τούς θυμόμαστε;
2. Ἡ κοινωνική καί ψυχαγωγική διάσταση τοῦ πανηγυριοῦ.
Πρόκειται γιά τήν κοσμική- ἄς τό ποῦμε ἔτσι- πλευρά τῆς γιορτῆς, ἡ ὁποία ὅμως συνδέεται ἄρρηκτα μέ τη λατρευτική διάσταση. Ἡ Ἑλληνική Παράδοση ἤθελε καί θέλει πάντα τή χαρά καί τή γιορτή μας, τό τραγούδι μας καί τόν χορό μας, ὡς μία προέκταση τῆς θείας Λατρείας ἔξω ἀπό τόν ναό. Ἐκεῖνο πού εἶναι ἀταίριαστο καί δέν πρέπει νά συμβαίνει, εἶναι νά ἀρχίζει τό γλέντι καί ὁ χορός, πρίν ἀκόμα τελειώσει ἡ θεία Λειτουργία… Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν συνιστᾶ ἄρνηση, ἀλλά κατάφαση τῆς ζωῆς. Στήν Εὐχαριστία ἡ Ἐκκλησία προσλαμβάνει τή ζωή μας μέ ὅλες τίς ἐκδηλώσεις της καί τήν ἐξαγιάζει. Ἔτσι ἡ μουσική, ὁ χορός, τό πανηγύρι, ὁ ἔρωτας, ἡ τέχνη, ὁ πολιτισμός, ὅλα, λειτουργήμενα καί ἐξαγιασμένα, «ἐνδύονται τήν εὐπρέπειαν» καί κατά ἕνα τρόπο, προσλαμβάνουν ἕνα χαρακτήρα μυστηριακό. Θά ἦταν εὐχῆς ἔργο νά βιώναμε ὅλοι το πνευματικό αὐτό νόημα τῆς ζωῆς καί τῶν ἐκδηλώσεών της.
Οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι, κι ὅταν θά καθίσουμε στό τραπέζι νά φᾶμε καί νά πιοῦμε, κι ὅταν θά τραγουδήσουμε, κι ὅταν θά σηκωθοῦμε νά χορέψουμε, κι ὅταν τά νέα παιδιά- τά ἀγόρια καί τά κορίτσια μας- θά ἀγαπηθοῦν καί θ’ ἀποφασίσουν νά χτίσουν τίς καινούργιες οἰκογένειες, ὅλα αὐτά θά γίνουν μέ εὐσχημοσύνη καί εὐπρέπεια. Ἐμεῖς εὐφραινόμαστε παραδοσιακά, τραγουδοῦμε ὅλοι μαζί τα τραγούδια τῆς Πατρίδας μας καί χορεύουμε χορούς “κυκλωτικούς”. Ἀρνιόμαστε τήν ἐγωιστική ἀπομόνωση τῆς ἀποπροσωποποιημένης σύγχρονης μαζικῆς ψυχαγωγίας, τήν ὁμαδική φρενίτιδα ἑνός αἰσθησιακά ντοπαρισμένου πλήθους. Στη δική μας παράδοση ἐπικρατεῖ τό κοινοτικό πνεῦμα, ἡ ἀλληλοπεριχώρηση καί ἡ κοινωνία τῶν προσώπων.
3. Ἡ πολιτιστική διάσταση τοῦ ἑλληνικοῦ πανηγυριοῦ.
Εἶναι ἀλήθεια πώς ἡ παραδοσιακή μουσική καί οἱ χοροί ἐκφράζουν μία στάση ζωῆς κι ἕναν ὁλόκληρο πολιτισμό. Καί εἶναι ἀσφαλῶς ἄξιοι ἐπαίνων καί εὐλογιῶν οἱ Σύλλογοι ἐκεῖνοι, καί οἱ ἰδιῶτες, πού μοχθοῦν γιά τήν καλλιέργεια καί τή διάδοση τῆς παραδοσιακῆς μας μουσικῆς καί τή διδασκαλία τῶν τοπικῶν χορῶν. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, μαζί μέ τούς καλλιτέχνες μουσικούς μας, προσφέρουν πολλά, ὄχι ἁπλῶς στήν ψυχαγωγία μας, ἀλλά κυρίως στόν πολιτισμό μας καί στήν πορεία μας ὡς ἔθνους.
Ἀλλά στό χωριό, στήν ἐπαρχία, δέν εἶναι μόνο ἡ μουσική καί οἱ χοροί. Ὑπάρχει ἕνα εὐρύτερο πολιτιστικό κλίμα, πού περιλαμβάνει ἤθη καί ἔθιμα τοῦ παλιοῦ καιροῦ, λαϊκές δημιουργίες πάνω στήν πέτρα ἤ τό ξύλο, οἰκοδομήματα ἐξαιρετικῆς τέχνης, ὑφαντά μέ ἔμπνευση καί καλαισθησία… Ὅλα αὐτά εἶναι ἕνας ἀληθινός θησαυρός, μία σπουδαία κληρονομιά. Γι’ αὐτό γράψαμε στήν ἀρχή πως, μέ τήν εὐκαιρία τοῦ πανηγυριοῦ, ἐρχόμαστε προσκυνητές κι ἑνός πολιτισμοῦ. Ἑνός πολιτισμοῦ ὅπου οἱ παπποῦδες μας ἔχουν ἀποτυπώσει τίς πιό γνήσιες κι εὐγενικές ἰδέες τους. Ἀπέναντι σε αὐτόν τόν πολιτισμό κι ἀπέναντι σ’ ἐκείνους πού τόν δημιούργησαν, εἶναι ἀνάγκη οἱ σύγχρονοι κληρονόμοι -ἐμεῖς- νά σταθοῦμε μέ σεβασμό. Πράξεις ὅπως ἡ ἐκποίηση στοιχείων αὐτῆς τῆς κληρονομιᾶς ἤ ἡ οἰκονομική τους ἐκμετάλλευση, τάχα γιά λόγους τουρισμοῦ, καθώς καί οἱ κάθε εἴδους ἀπομιμήσεις τους, πού διεκδικοῦν τή σφραγίδα τῆς γνησιότητας, ἀποτελοῦν προσβολή τῆς παράδοσης καί τοῦ πολιτισμοῦ πού κληρονομήσαμε.
Οἱ γραμμές αὐτές δέν γράφονται ὑπό τήν ἐπήρεια ἑνός ἄκρατου συναισθηματισμοῦ, πού δέν ξέρει ἤ δέν θέλει νά δεῖ τήν πραγματικότητα. Ξέρουμε, ὅπως κι ἐσεῖς ὅλοι το ξέρετε, ὅτι τά πανηγύρια μας ἔχουν χάσει σέ σημαντικό βαθμό τόν ἁγνό παραδοσιακό τους χαρακτήρα κι ἔχουν διαβρωθεῖ ἀπό τό πνεῦμα τοῦ νεωτερισμοῦ καί τῆς βουλιμικῆς χρησιμοθηρίας.
Ὅμως πιστεύουμε στή δύναμη τῆς ἀλήθειας καί τῆς γνησιότητας, πού εἶναι πιό ἰσχυρή ἀπό τίς στρεβλές ἀπομιμήσεις της. Ἡ Ἐκκλησία καλεῖ ὅλους μας στίς πηγές (Λατρεία, Παράδοση, Πολιτισμό), ἀπό τίς ὁποῖες μποροῦμε νά ἀντλοῦμε ἀστείρευτες δυνάμεις, γιά νά σώσουμε τόν τόπο μας καί τήν ψυχή μας. Ἐτοῦτος ἐδῶ ὁ τόπος, μήν τό ξεχνοῦμε, ἔχει ὄνομα, ἔχει ἱστορία, «ἔχει σῶμα καί θρησκεία».
Κλείνοντας, ἅς εὐχηθοῦμε -μέ τόν ἴδιο μουσικό καί στιχουργό- «νά μᾶς ἔχει ὁ Θεός γερούς, πάντα ν’ ἀνταμώνουμε καί νά ξεφαντώνουμε μέ χορούς κυκλωτικούς…», μέσα στό ζωντανό πνεῦμα τῆς Ἑλληνορθόδοξης παράδοσης καί λεβεντιᾶς. Μᾶς ταιριάζει καί μᾶς ἀξίζει.
Ὁ Θεός μαζί σας.


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Προγονικές μνήμες ξαναζωντάνεψε ο Θεσπρωτός Σ. Δημητρίου με την παρουσίαση του "Μείναμε εμείς..." σε Αθήνα, Κόρινθο και Πάτρα (ΦΩΤΟ)

Τη μνήμη των προγόνων του λαλεί μέσα από το βιβλίο του "Μείναμε εμείς" ο Θεσπρωτός Σωτήρης Λ. Δημητρίου, το οποίο, μετά την παρουσίαση, πριν καιρό, στην Ηγουμενίτσα, παρουσιάστηκε και στη Φυλή Αττικής,  στην Κόρινθο και στην Πάτρα. Μέσα από τις σελίδες του ιστορικού μυθιστορήματος ανατέλλει  ο σεβασμός για τον άνθρωπο. Πάνω από τη βία και το μίσος, προβάλλει, μέσα από παραδόσεις και ήθη, μια συνθήκη με το όραμα. Ένα μυστικό ποτάμι ζωής φέρνει από περασμένα, όχι όμως ξεχασμένα χρόνια, την ελευθερία στο πνεύμα του ανθρώπου. Πίστη στη μνήμη και στο όραμα είναι το αποκορύφωμα του βιβλίου, αυτές τις άσβηστες, τις αήττητες πηγές, πηγές, που δεν έχουν γραμμένους νόμους, αλλά κρατάνε την ψυχή πάνω από τη λήθη, μακριά από το ψεύδος. Η περιγραφή κυλάει χωρίς υπολογισμό, χωρίς υστερόβουλη σκέψη. Δεν χάνει ποτέ την αφετηρία, που την οδηγεί. 
ΣΤΗ ΦΥΛΗ
Στην εκδήλωση χαιρετισμούς απηύθυναν ο αντιδήμαρχος Φυλής Σπύρος Μπρέμπος, ο αντιπεριφερειάρχης Αν. Αττικής Πέτρος Φιλίππου, ο πρόεδρος της …

Βλάχοι της Αλβανίας: "Δεν είμαστε ξεχωριστή εθνική μειονότητα, είμαστε Έλληνες"...

Οι Βλάχοι της Αλβανίας, σύμφωνα με το νέο νόμο περί μειονοτήτων στη γειτονική χώρα, περιλαμβάνονται στις οκτώ αναγνωρισμένες μειονότητες, δηλαδή την Ελληνική, τη Σλαβομακεδονική, τη Βλάχικη (Vllahe/Arumune), τους Ρομά, τους Αιγυπτίους, τους Μαυροβούνιους, τους Σέρβους, τους Βόσνιους και τους Βουλγάρους. Ο πρόεδρος της Ένωσης Βλάχων Θανάσης Πότσης, εκτός των άλλων, αναφέρει ότι οι Βλάχοι στα Βαλκάνια έχουν ελληνική και ιλλυρικη καταγωγή, δεν αποτελούν ξεχωριστό έθνος και ζητούν να αναφέρονται ως γλωσσική μειονότητα και όχι ως εθνική. Μεταξύ άλλων τονίζει ότι με βάση τη σύνθεση του πληθυσμού στην Αλβανία, από εθνικής και πολιτιστικό-γλωσσικής οπτικής γωνίας, στη χώρα μας ιστορικά διακρίνονταν δύο κατηγορίες ομάδων, από τις οποίες , η πρώτη ομάδα απαρτίζεται από τις εθνικές μειονότητες,οι οποίες πράγματι, χαρακτηρίζονται από έναν αριθμό εθνικών γνωρισμάτων, που τις διακρίνουν από το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού, ενώ στη δεύτερη ομάδα μετέχουν οι διάφορες πολιτιστικό-γλωσσικές κοινότητες,…

Η Θεσπρωτή ηθοποιός Βάνα Μπάρμπα καθήλωσε το κοινό στην Ηγουμενίτσα με την ερμηνεία της...

Μέσα από  ποιητικό λόγο,  που εξέφραζε τα γνήσια και αυθεντικά βιώματά της και τα οποία ξετυλίχτηκαν πάνω στη σκηνή  ως φλογερό συναίσθημα, ως πόθος και πάθος για την πατρώα γη,   η Θεσπρωτή ηθοποιός (από το Ασπροκλήσι Φιλιατών) Βάνα Μπάρμπα, καθήλωσε το θεσπρωτικό κοινό στη μουσικοχορευτική παράσταση «ΗΠΕΙΡΟΣ… ΜΑΝΑ ΗΠΕΙΡΟΣ ‘‘Ευχαριστώμεν… Ηπειρώτες ευεργέτες’’», που ανέβηκε στην κατάμεστη αίθουσα του θεάτρου "Εστία" Ηγουμενίτσας την Δευτέρα16 Οκτωβρίου. Ένιωσαν οι θεατές τον παλμό της ηθοποιού, αφού λειτουργούσε δημουργικά πάνω στη σκηνή με το ψυχικό της πεδίο. Συμπρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο κλαρινίστας Πέτρο Λούκας, καθώς και ο τραγουδιστής Αντώνης Κυρίστσης. Μαζί τους ηθοποιοί, μουσικοί, χορευτικά σύνολα και το πολυφωνικό "Ήνορο". Αυτό τον... ύμνο καρδιάς για την Ήπειρο συνέγραψε και σκηνοθέτησε ο Θάνος Ζήκας. Ξεδιπλώθηκε στην παράσταση, μέσα από θεατρικά και μουσικά και χορευτικά δρώμαενα η εσωτερική ζωή των Ηπειρωτών. Η δύσκολη πορεία, με τον καημό της ξενητειά…

Ο "Τσάμης", ο Παραπόταμος Θεσπρωτίας, το ιταλικό τηλεοπτικό συνεργείο, η αστυνομία...

Δηλώνει "Τσάμης" ένας Αλβανός πολίτης.  Και.. τόπο καταγωγής στο διαβατήριό του τον Παραπόταμο (παλαιά Βάρφανη) Θεσπρωτίας, που ήθελε να επισκεφτεί. Και παρά την απαγόρευση, τα κατάφερε με τη διαμεσολάβηση του ιταλικού καναλιού «Italia 1». Σύμφωνα με δημοσιεύματα του διεθνή τύπου, αλλά και ηλεκτρονικών μέσων στην Ελλάδα, έγιναν κάποια γυρίσματα, προβλήθηκαν στην Ιταλία και δόθηκε η δυνατότητα στην Αλβανία να αναμοχλευθεί η θλιβερή προπαγάνδα περί "Τσαμουριάς", ενός θέματος που δυναμιτίζει τις ελληνοαλβανικές σχέσεις, καθώς είναι ανύπαρκτο, από οποιαδήποτε άποψη να το δει κανείς. Όλα τα έχει κρίνει η ιστορία. Οι λεγόμενοι "Τσάμηδες" δεν ήταν Αλβανοί, αποτέλεσαν θρησκευτική (μουσουλμανική)  μειονότητα, κάποιοι από αυτούς εγκλημάτισαν στα χρόνια της Κατοχής εναντίον του χριστιανικού στοιχείου του τόπου σε συνεργασία με τους κατακτητές, καταδικάστηκαν από ειδικό δικαστήριο, δημεύθηκαν οι περιουσίες, που τους είχαν παραχωρηθεί, και κατέφυγαν οικειοθελώς, αφού …

Το κρασί οινοποιείου στη Θεσπρωτία, που έφτιαξε οδοντίατρος, έχει διακριθεί διεθνώς!

Το κρασί οινοποιείου στη Θεσπρωτία, που έφτιαξε οδοντίατρος, έχει διακριθεί διεθνώς! Πρόκειται για το κρασί του οινοποιείου "Γιτάνη", που ίδρυσε στη Δάφνη Φιλιατών ο οδοντίατρος Σπύρος Μαρκατσέλης και είναι οικογενειακή επιχείρηση.  Με επιμέλεια και τεχνογνωσία, παράγεται σε περιορισμένο αριθμό από καλλιέργεια ποικιλιών αμπέλου ανώτερης ποιότητας, σε μια ορεινή περιοχή, με τις καλύτερες συνθήκες και εμφιαλώνεται  το κρασί "Μαρκατσέλη". Τα κρασιά του οινοποιείου "Γιτάνη", το κόκκινο και το λευκό, είναι πολυποικιλιακά, και σε όσους τα δοκιμάζουν αφήνουν, από την πρώτη στιγμή την καλύτερη εντύπωση. Ο Σπύρος Μαρκατσέλης, αν και οδοντίατρος, ασχολήθηκε με την παραγωγή κρασιού, καθώς η φύση τον... τράβηξε κοντά της και δικαιώθηκε απόλυτα ως προς το αποτέλεσμα. Αλλά ταυτόχρονα δείχνει και το δρόμο, σε περίοδο οικονομικής κρίσης, ότι μέσα μέσα από τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, είτε στον πρωτογενή τομέα είτε σε άλλη δραστηριότητα, μπορούν να οικοδομηθούν συνθ…

Ποἰημα-μήνυμα της εκπαιδευτικού Βασιλικής Παππά...

( Σ. Σ.: H εκπαιδευτικός Βασιλική Παππά,  υπεύθυνη του Κέντρου Συμβουλευτικής και Προσανατολισμού της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσπρωτίας, έγραψε ένα μηνυματικό ποίημα, αφιερωμένο στον παππού της. Επέστρεψε στο παρελθόν, κοιτάζοντας προς το μέλλον, ανέπνευσε την αύρα, το φίλιο φως, τα αρώματα και τη λιτότητα των δύο αυτών προσώπων και απευθύνει σάλπισμα πνευστῶν, που ακούγεται ως ήχος παλμικός, υψώνοντας σαν πίδακες λέξεις με σημασία απροσμέτρητη. Με μια σφύζουσα ποιητική διατύπωση αφήνει να ξεχυθεί ένα μεγάλο συναίσθημα γιομάτο, υπερπλήρες, χωρίς κενά και δίχως απουσία, φανερό, τηλαυγές, ένα μεγάλο συναίσθημα της υπάρξεως, ένα μεγάλο συναίσθημα της ζωής.  *** Πετάνε οι δράκοι των παραμυθιών παππού; Ώρα να κάνουμε ταμείο..ώρα της μνήμης. Τα παραμύθια του παππού, έρχονται και ξανάρχονται ξεθωριασμένα..αλλά πολύ συχνά. Ιστορίες ενός χαμένου Παραδείσου και μιας αληθινής ζωής που έφυγε ανεπιστρεπτί.. Πού πήγε άραγε αυτή η ζωή; Έμεινε εκεί στο παρελθόν ή μετατέθηκε στο μέλλον; Το καλοκαίρι…