Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εκτενές ρεπορτάζ της εφημερίδας "ΕΘΝΟΣ" για 14 χρονο από το Σούλι, που ίδρυσε λαογραφικό μουσείο!

Ο πιο μικρός σε ηλικία δημιουργός μουσείου (στο υπόγειο του σπιτιού του) και συλλέκτης!
Φωτό: Εφημερίδα "Έθνος"
Εκτενές ρεπορτάζ φιλοξενεί η εφημερίδα "ΕΘΝΟΣ" για 14 χρονο μαθητή  από το Σούλι, που ίδρυσε λαογραφικό μουσείο στο υπόγειο του σπιτιού του! Το υπογράφει η δημοσιογράφος Κατερίνα Κυρίτση, που αναφέρεται με θαυμασμό στην αξιοζήλευτη δραστηριότητα του μικρού. Από την ηλικία περίπου των 10 ετών συνδέθηκε  με την παράδοση και εκτίμησε την αξία της, μέσα από
την επιρροή συγγενών του, αλλά και των βιβλίων του Ποποβίτη Σπύρου Μουσελίμη, αυτοδίδακτου αρχαιολόγου, τον οποίο θεωρεί πρωτοπόρο, και κάνει ό,τι μπορεί για να τη διατηρήσει. Πρόκειται για τον Χρήστο Φράγκο από τη Φροσύνη Σουλίου, που είναι ο πιο μικρός σε ηλικία δημιουργός μουσείου και συλλέκτης. Από το ιστορικό Σούλι ο 14χρονος στέλνει με ώριμο τρόπο το μήνυμα της προσήλωσης στην παράδοση, που μπορεί να στηρίξει την κοινωνία μας στην πορεία της προς το μέλλον. Γράφει ειδικότερα η Κατερίνα Κυρίτση στο Έθνος: "Μαθήματα πολιτισμού και διατήρησης της λαϊκής παράδοσης παραδίδει ένα νεαρό αγόρι από τη Φροσύνη, ένα μικρό χωριό έξω από την ιστορική πόλη του Σουλίου. Ο 14χρονος Χρήστος Φράγκος είναι ένα από τα εκατοντάδες παιδιά που μεγαλώνουν στην ελληνική περιφέρεια. Πολλά από αυτά, γόνοι αγροτών και κτηνοτρόφων, προορίζονται να συνεχίσουν την οικογενειακή... παράδοση και να παραμείνουν στο χωριό τους. Εκείνος, όμως, σκέφτεται τα πράγματα διαφορετικά... Οι επιρροές του ξεκινούν από τον φανταστικό ταξιδευτή, Φιλέα Φογκ, αλλά και τον μεγάλο ιστορικό της Θεσπρωτίας, τον Σπύρο Μουσελίμη. Ο πρώτος γύρισε τον κόσμο σε 80 ημέρες, μέσα από τις σελίδες του ομώνυμου βιβλίου του Ιουλίου Βερν (σ.σ.: από τα αγαπημένα του Χρήστου). Ο δεύτερος περπάτησε σπιθαμή προς σπιθαμή την περιοχή καταγωγής του, τη Θεσπρωτία, καταγράφοντας την ιστορία, ήθη, έθιμα και παραδόσεις της. Ετσι και ο νεαρός Χρήστος, αποφάσισε να... «ταξιδέψει» στο λαογραφικό παρελθόν της περιοχής του και να ιδρύσει στο
Φωτό: Εφημερίδα "Έθνος"
υπόγειο του πατρικού ένα Λαογραφικό Μουσείο με εκθέματα του τόπου του.  «Οι πρώτες σκέψεις για το Μουσείο ήρθαν πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, με αφορμή τη συλλογή που είχαν δύο θείοι μου, ο Κώστας και ο Γρηγόρης Φράγκος. Τα τελευταία 30 χρόνια είχαν συγκεντρώσει πολλά αντικείμενα, αλλά η συντήρησή τους ήταν ελλιπής. Ετσι σκέφτηκα να τα πάρω και να τα περιποιηθώ. Από τότε δεν τα έχω αφήσει από τα μάτια μου». Μπορεί να μην είναι γνώστης εξειδικευμένων τεχνικών, αλλά τα φροντίζει με μεράκι. «Χρησιμοποιώ ειδικό βερνίκι για τα ξύλινα αντικείμενα και αντισκωριακό για τα μεταλλικά. Προσπαθώ να εμπλουτίζω τα αντικείμενα της συλλογής όσο συχνότερα γίνεται», λέει με τη σεμνότητα που χαρακτηρίζει το νεαρό της ηλικίας
Φωτό: Εφημερίδα "Έθνος"
του. Το αυτοσχέδιο μουσείο φιλοξενεί τον διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό των 300 εκθεμάτων. Αρωγοί στην προσπάθειά του στάθηκαν τόσο οι γονείς, τα αδέλφια και οι συγχωριανοί του, όσο και οι κάτοικοι των γύρω χωριών, που ενθουσιάστηκαν με το αποτέλεσμα. Ειδικά οι ηλικιωμένοι προσφέρθηκαν να του δωρίσουν αντικείμενα που κληρονόμησαν από τους παππούδες τους. «Τα περισσότερα εκθέματα χρονολογούνται από το 1930 και έπειτα», μας λέει. Ωστόσο, ξεχωρίζουν μία ξιφολόγχη του 1884, όπλα από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και κάποια ακόμα όπλα, τα οποία εκτιμά ότι χρησιμοποιούνταν κατά την Επανάσταση του 1821. Αυτά, όμως, που βρίσκονται σε αφθονία είναι τα οικιακά σκεύη. «Η συλλογή έχει σκεύη κουζίνας που χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες της εποχής για να μαγειρέψουν, να πλάσουν, να σιδερώσουν, αλλά και εργαλεία που χρησιμοποιούνταν από τους άνδρες για τις δουλειές στα χωράφια και στις οικοδομές». Από τα αγαπημένα του είναι και οι παραδοσιακές φορεσιές του προπάππου και της προγιαγιάς του. Δεν παραλείπει, όμως, να μας πει και για τα παλαιότερα από κάθε άλλο: κάποια απολιθώματα (σ.σ.: αμμωνίτες) της περιοχής, ηλικίας εκατομμυρίων ετών. Τι είναι αυτό που κινητοποιεί ένα τόσο νεαρό αγόρι να «κτίσει» ένα Μουσείο; «Θέλω να κρατήσω ζωντανή την Ιστορία. Ολα τα αντικείμενα είναι τοπικά και περιγράφουν το παρελθόν μας», λέει με σοβαρότητα. Είναι περήφανος για τη συλλογή και την πολιτιστική κληρονομιά της Φροσύνης (σ.σ.: έτσι ονομάζεται το χωριό) και θέλει να την προστατέψει. «Αυτή μας ενώνει με τις ρίζες μας...». Εξάλλου, το χωριό είναι μικρό -αριθμεί γύρω στους 120 κατοίκους- και ο χρόνος του άπλετος. «Εδώ δεν υπάρχουν άλλες ασχολίες. Ετσι, είχα τον χρόνο και τα ερεθίσματα να το αποφασίσω και να το υλοποιήσω. Εψαξα σε τοπικά βιβλία, διάβασα την ιστορία του χωριού και αφοσιώθηκα σε αυτό». Στο χωριό δεν υπάρχει βιβλιοθήκη. Ομως, το πλούσιο υλικό που άφησε πίσω του ο ιστορικός λαογράφος της Θεσπρωτίας, Σπύρος Μουσελίμης, ο οποίος διετέλεσε και δάσκαλος στη Φροσύνη το 1940, αποτέλεσε για το νεαρό αγόρι πηγή έμπνευσης. Οσο για το μουσείο, είναι ανοικτό για επίσκεψη προς κάθε ενδιαφερόμενο. Αλλωστε, αν και βραχυπρόθεσμα, τα σχέδιά του γι' αυτό είναι πολλά. Μέχρι στιγμής, ενδιαφέρον έχει εκδηλώσει το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της ευρύτερης περιοχής, ένα περιοδικό και ο πρόεδρος του χωριού. Βρήκε πολύ ενδιαφέρουσα την προσπάθεια του 14χρονου και πρότεινε να μεταφερθούν τα εκθέματα στο παλαιό πέτρινο δημοτικό σχολείο του χωριού που λειτουργεί στη Φροσύνη από το 1880. Το μόνο κώλυμα είναι η ανακαίνιση του ιστορικού κτιρίου, για την οποία δεν υπάρχουν κονδύλια...

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ
Ξυπνάει τα χαράματα για να πάει σχολείο. Ο Χρήστος, αν και ώριμος για την ηλικία του, είναι ένα παιδί σαν όλα τα άλλα. Του αρέσει το ποδόσφαιρο, η πεζοπορία και το ποδήλατο. Η ζωή του, ωστόσο, διαφέρει αρκετά από των άλλων. Φέτος θα παρακολουθήσει την τρίτη τάξη του Γυμνασίου. Και όσο και αν του αρέσει το σχολείο και το διάβασμα, η ζωή στο χωριό δημιουργεί προβλήματα. «Πρέπει να διασχίσω πολλά χιλιόμετρα για να φτάσω στο Γαρδίκι, όπου είναι το σχολείο. Ξεκινάω από το σπίτι στις 6.10 το πρωί, για να είμαι στην ώρα μου (σ.σ.: το μάθημα ξεκινάει στις 8.15), με αποτέλεσμα στο τέλος της ημέρας να είμαι πολύ κουρασμένος», περιγράφει. Ούτε με τους φίλους του μπορεί να βρίσκεται πολύ συχνά. «Γνωριστήκαμε στο σχολείο και μένουν σε άλλα χωριά. Eτσι δεν βρισκόμαστε όσο συχνά θα θέλαμε». Ομως, τον στήριξαν κατά το «στήσιμο» του μουσείου, δίνοντάς του κάποια παλιά αντικείμενα των παππούδων τους. Oπως κάθε νέος στην ηλικία του ο Χρήστος ονειρεύεται. Θέλει να ταξιδέψει και να δει τον κόσμο. Δεν γνωρίζει ακόμα με τι θέλει να ασχοληθεί μεγαλώνοντας. Ωστόσο τα αγαπημένα του μαθήματα -η γεωγραφία, η σύγχρονη ιστορία και η λογοτεχνία- ίσως «ανοίξουν» το μονοπάτι για το μέλλον. «Αν συνεχίσω να είμαι καλός μαθητής, ίσως καταφέρω να σπουδάσω στο εξωτερικό. Θα μπορούσα να μείνω εκεί, αν είναι απαραίτητο. Δεν είναι εύκολη επιλογή, αλλά αν δεν υπάρξει κάποια προοπτική στην Ελλάδα, θα το σκεφτώ πολύ σοβαρά», καταλήγει...". 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Η μάχη της Μενίνας μέσα από το ημερολόγιο ενός φοιτητή αντάρτη του Ιερού Λόχου, του Δημήτρη Σούτζου...

Αποκαλυπτικά στοιχεία για τη μάχη της Μενίνας, δίνει ένας φοιτητής τότε, αντάρτης στον Ιερό Λόχο, ο Δημήτρης Σούτζος, μέσα από ημερολογιακές καταγραφές. Είναι τα πιο αδιάψευστα στοιχεία, για το τι πραγματικά έγινε τη εποχή εκείνη. Αναφέρει μεταξύ άλλων όσον αφορά στη δυσκολία και στη σημασία της μάχης: "Το σμίξιμο του Γιαννιώτικου δρόμου με το δρόμο της Παραμυθιάς, γίνεται στη Μενίνα. Εκεί, σ' αυτά τα γκρίζα βράχια, έξω από το Νεοχώρι, βρίσκεται κουρνιασμένος ο Ιερός Λόχος των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών του Ζέρβα. Αποτελείται από φοιτητάς και σπουδαστάς... Εκεί κάτω στον στρατηγικό οδικό κόμβο της Μενίνας, βρίσκεται οχυρωμένο και ισχυρά οργανωμένο ένα τάγμα επίλεκτων Γερμανών πολεμιστών, ενισχυμένο από καμιά διακοσαριά Τουρκαλβανούς. Οι στρατιώτες του Χίτλερ, είχαν μεταβάλει τη Μενίνα σε φρούριο. Με πολυβολεία, με πυροβολεία, ολομοβολεία και χαρακώματα. Σ' όλα τα σπίτια του χωριού έχουν χτίσει πόρτες και παράθυρα και τάχουν μεταβάλει σε οχυρά. Έχουν ανοίξει παντού ορ…

Το έργο 6 συγγραφέων από τα χωριά της Μουργκάνας παρουσιάστηκε στην Πόβλα

Στο πλαίσιο της 2ης γιορτής Πολιτισμού Μάνα Μουργκάνα, παρουσιάστηκε το έργο έξι συγγραφέων  με καταγωγή από τα χωριά της περιοχής. Στην πλατεία Πόβλας (Αμπελώνας), με συντονίστρια την Ευγενία Ζκέρη, ακούστηκαν αποσπάσματα από βιβλία των λογοτεχνών, που με αυτό τον τρόπο τιμήθηκαν από τους συντοπίτες τους. Οι συγγραφείς, που παρουσιάστηκαν, στη σεμνή εκδήλωση, της οποίας την οργάνωση και την επιμέλεια είχαν οι Ζωή Ντρούκα και ο Πάνος Ανυφαντής, είναι: Γιάννης Βέλλης, Κώστας Λένης, Σταύρος Λέτσας, Φάνης Μούλιος, Κώστας Ραπτόπουλος, Κώστας Τσαντίνης. Στόχος ήταν μέσα από τις καταγραφές τους  να κατανοηθεί ο τρόπος της ζωής τα παλαιότερα, αλλά και τα νεότερα χρόνια, στον τόπο,  και να γεφυρωθεί το χθες που διάβηκε, με το σήμερα που μοιάζει μετέωρο, ώστε να διασφαλιστεί η πορεία στο αύριο.

Ο Θεσπρωτός αρχιμανδρίτης και ιατρός-ογκολόγος π. Ιωάννης Κοκάκης "μαγεύει" πιστούς και ασθενείς!

Τον τόπο καταγωγής του (από τη μητέρα του), τη Θεσπρωτία, επισκέφτηκε αυτές τις ημέρες ο αρχιμανδρίτης και ιατρός-ογκολόγος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών π. Ιωάννης Κοκάκης, που "μαγεύει" πιστούς και ασθενείς! Υπηρετεί συνδυαστικά και αφοσιωμένα δύο ανθρωπιστικά λειτουργήματα. Αυτά του ιερέως και του ιατρού. Είναι σε καθημερινό και αδιάκοπο αγώνα, που δεν περιέχει την ανθρώπινη αγωνία, αλλά την μελλούμενη ελπίδα,   για να θεραπεύσει τις κακοήθειες της ψυχής και τα καρκινώματα του σώματος. Οι πιστοί και οι ασθενείς "πίνουν νερό" στο όνομά του. Οι πιστοί γεμίζουν ασφυκτικά το ναό του αγίου Νεκταρίου Κάτω Κηφησιάς, όπου λειτουργεί, και οι ασθενείς του εμπιστεύονται ανεπιφύλακτα τη ζωή τους. Μέσα από το λειτουργικό και προσευχητικό μετερίζι ανανεώνει διαρκώς τις σχέσεις του με το Θεό και μέσα από συνεχείς επιμορφώσεις στο εξωτερικό εμπλουτίζει ασταμάτητα τις επιστημονικές του γνώσεις. Παρ' όλα ταύτα παραμένει απλός και ταπεινός. Δικαριτικός και ευαίσθητος. Με αυτ…

Το παρασκήνιο με τον Τούρκο, που προσπάθησε να βάλει φωτιά στο Ελευθεροχώρι Θεσπρωτίας...

Τούρκος, που έχει ζητήσει πολιτικό άσυλο στη χώρα μας, δεν έχει αποφανθεί ακόμη η αρμόδια επιτροπή για τη χορήγησή του, αλλά είναι νόμιμη η παραμονή του στην Ελλάδα, συνελήφθη, γιατί προσπάθησε να βάλει φωτιά, άγνωστο προς το παρόν για ποιό λόγο, στο Ελευθεροχώρι Παραμυθιάς, κοντά στην Εγνατία οδό. Οι αρχές, με προσεκτικές και κατάλληλες ενέργειες και υπό πλήρη μυστικότητα, προσπαθούν να ξετυλίξουν το κουβάρι σχετικά με τα κίνητρα του Τούρκου και να εξακριβώσουν μήπως εμπλέκται και σε άλλες υποθέσεις ή αν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, που έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία του φερόμενου ως δράστη. Εκτός από την παραπομπή στον εισαγγελέα, ερευνώνται διάφοροι παράμετροι, προκειμένου να αποσαφηνιστεί το γεγονός και να σχηματιστεί πλήρης εικόνα.  

Γιατροί υποστηρίζουν ότι θεραπεύουν τον καρκίνο χωρίς φάρμακα!

Ποιες είναι οι κορυφαίες αντικαρκινικές τροφές... 
*Το λεμόνι είναι 10.000 φορές ισχυρότερο από τη χημιοθεραπεία! Γιατροί στην Ελλάδα υποστηρίζουν ότι θεραπεύονται όλα τα είδη του καρκίνου, χωρίς φάρμακα! Ισχυρίζονται ότι "όποιος ασθενήσει από καρκίνο, θα υποστεί γραμμικούς επιταχυντές, χημειοθεραπείες,διαρκείς εξετάσεις που κρατούν τον άρρωστο σε διαρκή αγωνία, ανασφάλεια, φόβο και πανικό. Και ενώ το φαρμακείο της φύσης μας δίνει απλόχερα όλα τα όπλα για την αντιμετώπιση και των πλέον επικίνδυνων ασθενειών μέσα από τους πολύτιμους καρπούς του, η συμβατική ιατρική αρνείται να το

Από τη Γερμανία, με δουλειά σε νοσοκομείο, εγκαταστάθηκαν στα βουνά του Σουλίου...

Ένα ζευγάρι νεαρών ομογενών, ευγενέστατο και εμφανώς καλλιεργημένο, ο Γιώργος Μπέλος και η Χαρούλα Τσανίδου, που οι γονείς τους είναι μετανάστες, άφησαν τη ζωή στη Γερμανία, κόντρα στη ροπή οι νέοι να φεύγουν από την Ελλάδα και δραστηριοποιούνται  επιχειρηματικά στα βουνά το Σουλίου. Ειδικότερα μίσθωσαν τον παραδοσιακό ξενώνα, που λειτουργεί στο παλαιό "Βουλευτήριο" των Σουλιωτών. Το ζευγάρι εργαζόταν σε νοσοκομείο του Ντίσελντορφ, στην ογκολογική κλινική, βοηθός χειρουργού ο Γιώργος και ψυχολόγος με ειδίκευση στη βοήθεια ασθενών με καρκίνο η Χαρούλα.  Και καλούς μισθούς είχαν και από κάθε άποψη εξασφαλισμένο το μέλλον. Όμως πήραν ρίσκο να ζήσουν στον ιστορικό χώρο του Σουλίου, μάλιστα μέσα στην "καρδιά του", που ταυτόχρονα είναι και μια φυσική όαση. Και να συμβάλλουν, με τον τρόπο τους, στην τουριστική ανάδειξή του Σουλίου.  Ο ξενώνας είναι υψηλής αισθητικής και αποτελεί πόλο έλξης για τους λάτρεις του ορεινού και ιστορικού τουρισμού.