Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γολά και Ραβοστίβα, δύο πανέμορφα χωριά της Θεσπρωτίας, με πολλούς ξενητεμένους!

Γολά και Ραβοστίβα, είναι δύο πανέμορφα χωριά της Θεσπρωτίας, με πολλούς ξενητεμένους! Η Γολά είχε πληθυσμό, ασχολούμενο με την κτηνοτροφία, το 1971 175 κατοίκους, το 1981, 93 και το 2001, 74 κατοίκους, ενώ σήμερα έχει λιγότερους. Η Ραβοστίβα αποτελεί συνοικισμό της Γολά. Ένα λογοτεχνικό κείμενο, που περιγράφει τη μετανάστευση στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και δημοσιεύθηκε πριν τρία περίπου χρόνια στη γνωστή ιστοσελίδα "Protagon", εξηγεί και τα αίτια του ξενητεμού των κατοίκων, με φυσικό επακόλουθο την ερήμωση των
χωριών. "Με πέντε στρέμματα χωράφι και οικογένεια με τρία παιδιά, δύσκολα να τα έβγαζες πέρα, όσο δουλευτάρης κι αν ήσουν. Έκανε βέβαια και λίγα μεροκάματα, στη διάνοιξη του δρόμου για τα Γιάννενα, κι όπου αλλού εύρισκε, αλλά πάλι δύσκολα τα έφερναν βόλτα. Άρχισε να του μπαίνει η ιδέα να φύγει για τα ξένα. Είχε όμως κακό προηγούμενο, ο πατέρας του είχε φύγει το 1933 για την πόλη και γύρισε το 1958 χωρίς να κάνει προκοπή. Δεκατριών χρονών τον είχε αφήσει και τον βρήκε με δυο παιδιά όταν γύρισε. Αλλά πάλι σκεφτόταν ότι αυτός δεν του μοιάζει, είναι εργατικός και οικονόμος με λίγα χρόνια στην ξενιτιά θα μπορέσει να ξεφύγει από τη φτώχεια. Αλλά πού να αφήκεις τη γυναίκα μοναχή της με τρία παιδιά και χωρίς έναν συγγενή στο καινούργιο χωριό; του φαίνονταν κι αυτό δύσκολο. Ένα Σαββατόβραδο εκεί που κάθονταν στο τζάκι και σκάλιζε τη φωτιά με το μασιά είχε πάρει την απόφασή του και της είπε: «αύριο θα πάω στη Ραβοστίβα να φέρω τη μάνα σου, θα κάτσει με σένα, αφού δεν έχει κανέναν στο χωριό». Σηκώθηκε χαράματα, ήπιε γρήγορα το καφέ, σαμάρωσε τη φοράδα, καβαλίκεψε κι έφυγε για τη Ραβοστίβα. Όταν έφτασε στο χωριό χτύπαγε η καμπάνα κι η πεθερά ετοιμάζονταν να πάει στην εκκλησιά. Όταν τον είδε ανησύχησε και κοντοστάθηκε στην αυλόπορτα. Αυτός ξεκαβαλίκεψε, σκάλωσε το καπίστρι στη σκαμνιά, την καλημέρισε και μπήκε στο μαγειρειό και ακούμπησε στο σκαμνί. «Μη πας σήμερα εκκλησιά», της είπε. «Εγώ αποφάσισα να φύγω για τη Γερμανία και θέλω να ‘ρθεις στο Πιτσάρι να κάτσεις με την κοπέλα σου. Έτσι κι αλλιώς εδώ δεν έχεις κανέναν, γιατί να ‘σαι κι εσύ μοναχή και η κοπέλα σου;». Αυτή δεν μίλησε καθόλου, την έπιασε ένας κόμπος στον λαιμό και άρχισαν να τρέχουν τα δάκρυα. Αφού πέρασαν 2-3 λεπτά χωρίς να μιλήσει κανένας, τον ακούμπησε στο γόνατο και του 'πε: «Πού να το αφήκω το σπίτι, παιδάκι μου; Εγώ, εδώ μεγάλωσα και τα τρία τα παιδιά μου, χήρα από 27 χρονών». «Δεν παθαίνουν οι πέτρες τίποτα», της είπε. Πρόσφατα είχε εγκαταλείψει κι αυτός το πατρικό κι είχε πάρει μια πρώτη γεύση από ξεσπίτωμα. Μάζεψε τα χρειαζούμενα σε δυο σακιά, τα φόρτωσαν στη φοράδα, έκλεισε την πόρτα με τον σύρτη και μια κλειδαριά που 'χε και κατέβηκε στην αδερφή της να της αφήσει το κλειδί. Δεν της είπε καθόλου πόσο καιρό θα λείπει, «θα πάω στην Κατέρω, να κοιτάς το σπίτι και τις κότες, μέχρι να γυρίσω». Ο γυρισμός πήρε τελικά είκοσι χρόνια και δεν ήταν ζωντανός. Σ’ όλο τον δρόμο δεν άλλαξαν κουβέντα, αυτός μπροστά τράβαγε τη φοράδα κι αυτή ακολουθούσε κλαίγοντας βουβά, στον περισσότερο δρόμο. Μόνο όταν πέρναγε από τ’ άλλα τα χωριά σκουπιζόταν για να μη φαίνεται ότι έκλαιγε. Έφτασαν στο Πιτσάρι αργά το μεσημέρι, αυτός ξεφόρτωσε τη φοράδα κι αυτή μπήκε στο σπίτι και πήρε αγκαλιά το νεογέννητο που ήταν στη σαρμανίτσα αφάσκιωτο. Την κοπέλα της δεν τη χαιρέτησε καθόλου, τη θεωρούσε «υπεύθυνη» για το ξεσπίτωμά της. Την άλλη μέρα κίνησε για τη Νομαρχία στην Ηγουμενίτσα. Άρχιζε ο Γολγοθάς της γραφειοκρατίας. To να πουλήσεις τα εργατικά σου χέρια στις βιομηχανίες της Δύσης, είχε περισσότερες δυσκολίες εδώ, παρά εκεί που θα πήγαινες. Επιτροπές, βουλευτικά γραφεία, κομματικοί παράγοντες, έπρεπε όλοι να συνηγορήσουν για να μπορέσει το «όνειρο» να γίνει πραγματικότητα. Το «όνειρο» κράτησε 15 χρόνια, ξεκίνησε τον Φλεβάρη του 61 μέσα στον «KOLOKOTRONI» και τελείωσε το Καλοκαίρι του ‘76".

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Προγονικές μνήμες ξαναζωντάνεψε ο Θεσπρωτός Σ. Δημητρίου με την παρουσίαση του "Μείναμε εμείς..." σε Αθήνα, Κόρινθο και Πάτρα (ΦΩΤΟ)

Τη μνήμη των προγόνων του λαλεί μέσα από το βιβλίο του "Μείναμε εμείς" ο Θεσπρωτός Σωτήρης Λ. Δημητρίου, το οποίο, μετά την παρουσίαση, πριν καιρό, στην Ηγουμενίτσα, παρουσιάστηκε και στη Φυλή Αττικής,  στην Κόρινθο και στην Πάτρα. Μέσα από τις σελίδες του ιστορικού μυθιστορήματος ανατέλλει  ο σεβασμός για τον άνθρωπο. Πάνω από τη βία και το μίσος, προβάλλει, μέσα από παραδόσεις και ήθη, μια συνθήκη με το όραμα. Ένα μυστικό ποτάμι ζωής φέρνει από περασμένα, όχι όμως ξεχασμένα χρόνια, την ελευθερία στο πνεύμα του ανθρώπου. Πίστη στη μνήμη και στο όραμα είναι το αποκορύφωμα του βιβλίου, αυτές τις άσβηστες, τις αήττητες πηγές, πηγές, που δεν έχουν γραμμένους νόμους, αλλά κρατάνε την ψυχή πάνω από τη λήθη, μακριά από το ψεύδος. Η περιγραφή κυλάει χωρίς υπολογισμό, χωρίς υστερόβουλη σκέψη. Δεν χάνει ποτέ την αφετηρία, που την οδηγεί. 
ΣΤΗ ΦΥΛΗ
Στην εκδήλωση χαιρετισμούς απηύθυναν ο αντιδήμαρχος Φυλής Σπύρος Μπρέμπος, ο αντιπεριφερειάρχης Αν. Αττικής Πέτρος Φιλίππου, ο πρόεδρος της …

Ο "Τσάμης", ο Παραπόταμος Θεσπρωτίας, το ιταλικό τηλεοπτικό συνεργείο, η αστυνομία...

Δηλώνει "Τσάμης" ένας Αλβανός πολίτης.  Και... τόπο καταγωγής στο διαβατήριό του τον Παραπόταμο (παλαιά Βάρφανη) Θεσπρωτίας, που ήθελε να επισκεφτεί. Και παρά την απαγόρευση, τα κατάφερε με τη διαμεσολάβηση του ιταλικού καναλιού «Italia 1». Σύμφωνα με δημοσιεύματα του διεθνή τύπου, αλλά και ηλεκτρονικών μέσων στην Ελλάδα, έγιναν κάποια γυρίσματα, προβλήθηκαν στην Ιταλία και δόθηκε η δυνατότητα στην Αλβανία να αναμοχλευθεί η θλιβερή προπαγάνδα περί "Τσαμουριάς", ενός θέματος που δυναμιτίζει τις ελληνοαλβανικές σχέσεις, καθώς είναι ανύπαρκτο, από οποιαδήποτε άποψη να το δει κανείς. Όλα τα έχει κρίνει η ιστορία. Οι λεγόμενοι "Τσάμηδες" δεν ήταν Αλβανοί, αποτέλεσαν θρησκευτική (μουσουλμανική)  μειονότητα, κάποιοι από αυτούς εγκλημάτισαν στα χρόνια της Κατοχής εναντίον του χριστιανικού στοιχείου του τόπου σε συνεργασία με τους κατακτητές, καταδικάστηκαν από ειδικό δικαστήριο, δημεύθηκαν οι περιουσίες, που τους είχαν παραχωρηθεί, και κατέφυγαν οικειοθελώς, αφού…

Βλάχοι της Αλβανίας: "Δεν είμαστε ξεχωριστή εθνική μειονότητα, είμαστε Έλληνες"...

Οι Βλάχοι της Αλβανίας, σύμφωνα με το νέο νόμο περί μειονοτήτων στη γειτονική χώρα, περιλαμβάνονται στις οκτώ αναγνωρισμένες μειονότητες, δηλαδή την Ελληνική, τη Σλαβομακεδονική, τη Βλάχικη (Vllahe/Arumune), τους Ρομά, τους Αιγυπτίους, τους Μαυροβούνιους, τους Σέρβους, τους Βόσνιους και τους Βουλγάρους. Ο πρόεδρος της Ένωσης Βλάχων Θανάσης Πότσης, εκτός των άλλων, αναφέρει ότι οι Βλάχοι στα Βαλκάνια έχουν ελληνική και ιλλυρικη καταγωγή, δεν αποτελούν ξεχωριστό έθνος και ζητούν να αναφέρονται ως γλωσσική μειονότητα και όχι ως εθνική. Μεταξύ άλλων τονίζει ότι με βάση τη σύνθεση του πληθυσμού στην Αλβανία, από εθνικής και πολιτιστικό-γλωσσικής οπτικής γωνίας, στη χώρα μας ιστορικά διακρίνονταν δύο κατηγορίες ομάδων, από τις οποίες , η πρώτη ομάδα απαρτίζεται από τις εθνικές μειονότητες,οι οποίες πράγματι, χαρακτηρίζονται από έναν αριθμό εθνικών γνωρισμάτων, που τις διακρίνουν από το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού, ενώ στη δεύτερη ομάδα μετέχουν οι διάφορες πολιτιστικό-γλωσσικές κοινότητες,…

Ποἰημα-μήνυμα της εκπαιδευτικού Βασιλικής Παππά...

( Σ. Σ.: H εκπαιδευτικός Βασιλική Παππά,  υπεύθυνη του Κέντρου Συμβουλευτικής και Προσανατολισμού της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσπρωτίας, έγραψε ένα μηνυματικό ποίημα, αφιερωμένο στον παππού της. Επέστρεψε στο παρελθόν, κοιτάζοντας προς το μέλλον, ανέπνευσε την αύρα, το φίλιο φως, τα αρώματα και τη λιτότητα των δύο αυτών προσώπων και απευθύνει σάλπισμα πνευστῶν, που ακούγεται ως ήχος παλμικός, υψώνοντας σαν πίδακες λέξεις με σημασία απροσμέτρητη. Με μια σφύζουσα ποιητική διατύπωση αφήνει να ξεχυθεί ένα μεγάλο συναίσθημα γιομάτο, υπερπλήρες, χωρίς κενά και δίχως απουσία, φανερό, τηλαυγές, ένα μεγάλο συναίσθημα της υπάρξεως, ένα μεγάλο συναίσθημα της ζωής.  *** Πετάνε οι δράκοι των παραμυθιών παππού; Ώρα να κάνουμε ταμείο..ώρα της μνήμης. Τα παραμύθια του παππού, έρχονται και ξανάρχονται ξεθωριασμένα..αλλά πολύ συχνά. Ιστορίες ενός χαμένου Παραδείσου και μιας αληθινής ζωής που έφυγε ανεπιστρεπτί.. Πού πήγε άραγε αυτή η ζωή; Έμεινε εκεί στο παρελθόν ή μετατέθηκε στο μέλλον; Το καλοκαίρι…

Η Θεσπρωτή ηθοποιός Βάνα Μπάρμπα καθήλωσε το κοινό στην Ηγουμενίτσα με την ερμηνεία της...

Μέσα από  ποιητικό λόγο,  που εξέφραζε τα γνήσια και αυθεντικά βιώματά της και τα οποία ξετυλίχτηκαν πάνω στη σκηνή  ως φλογερό συναίσθημα, ως πόθος και πάθος για την πατρώα γη,   η Θεσπρωτή ηθοποιός (από το Ασπροκλήσι Φιλιατών) Βάνα Μπάρμπα, καθήλωσε το θεσπρωτικό κοινό στη μουσικοχορευτική παράσταση «ΗΠΕΙΡΟΣ… ΜΑΝΑ ΗΠΕΙΡΟΣ ‘‘Ευχαριστώμεν… Ηπειρώτες ευεργέτες’’», που ανέβηκε στην κατάμεστη αίθουσα του θεάτρου "Εστία" Ηγουμενίτσας την Δευτέρα16 Οκτωβρίου. Ένιωσαν οι θεατές τον παλμό της ηθοποιού, αφού λειτουργούσε δημουργικά πάνω στη σκηνή με το ψυχικό της πεδίο. Συμπρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο κλαρινίστας Πέτρο Λούκας, καθώς και ο τραγουδιστής Αντώνης Κυρίστσης. Μαζί τους ηθοποιοί, μουσικοί, χορευτικά σύνολα και το πολυφωνικό "Ήνορο". Αυτό τον... ύμνο καρδιάς για την Ήπειρο συνέγραψε και σκηνοθέτησε ο Θάνος Ζήκας. Ξεδιπλώθηκε στην παράσταση, μέσα από θεατρικά και μουσικά και χορευτικά δρώμαενα η εσωτερική ζωή των Ηπειρωτών. Η δύσκολη πορεία, με τον καημό της ξενητειά…

Το κρασί οινοποιείου στη Θεσπρωτία, που έφτιαξε οδοντίατρος, έχει διακριθεί διεθνώς!

Το κρασί οινοποιείου στη Θεσπρωτία, που έφτιαξε οδοντίατρος, έχει διακριθεί διεθνώς! Πρόκειται για το κρασί του οινοποιείου "Γιτάνη", που ίδρυσε στη Δάφνη Φιλιατών ο οδοντίατρος Σπύρος Μαρκατσέλης και είναι οικογενειακή επιχείρηση.  Με επιμέλεια και τεχνογνωσία, παράγεται σε περιορισμένο αριθμό από καλλιέργεια ποικιλιών αμπέλου ανώτερης ποιότητας, σε μια ορεινή περιοχή, με τις καλύτερες συνθήκες και εμφιαλώνεται  το κρασί "Μαρκατσέλη". Τα κρασιά του οινοποιείου "Γιτάνη", το κόκκινο και το λευκό, είναι πολυποικιλιακά, και σε όσους τα δοκιμάζουν αφήνουν, από την πρώτη στιγμή την καλύτερη εντύπωση. Ο Σπύρος Μαρκατσέλης, αν και οδοντίατρος, ασχολήθηκε με την παραγωγή κρασιού, καθώς η φύση τον... τράβηξε κοντά της και δικαιώθηκε απόλυτα ως προς το αποτέλεσμα. Αλλά ταυτόχρονα δείχνει και το δρόμο, σε περίοδο οικονομικής κρίσης, ότι μέσα μέσα από τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, είτε στον πρωτογενή τομέα είτε σε άλλη δραστηριότητα, μπορούν να οικοδομηθούν συνθ…