Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γολά και Ραβοστίβα, δύο πανέμορφα χωριά της Θεσπρωτίας, με πολλούς ξενητεμένους!

Γολά και Ραβοστίβα, είναι δύο πανέμορφα χωριά της Θεσπρωτίας, με πολλούς ξενητεμένους! Η Γολά είχε πληθυσμό, ασχολούμενο με την κτηνοτροφία, το 1971 175 κατοίκους, το 1981, 93 και το 2001, 74 κατοίκους, ενώ σήμερα έχει λιγότερους. Η Ραβοστίβα αποτελεί συνοικισμό της Γολά. Ένα λογοτεχνικό κείμενο, που περιγράφει τη μετανάστευση στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και δημοσιεύθηκε πριν τρία περίπου χρόνια στη γνωστή ιστοσελίδα "Protagon", εξηγεί και τα αίτια του ξενητεμού των κατοίκων, με φυσικό επακόλουθο την ερήμωση των
χωριών. "Με πέντε στρέμματα χωράφι και οικογένεια με τρία παιδιά, δύσκολα να τα έβγαζες πέρα, όσο δουλευτάρης κι αν ήσουν. Έκανε βέβαια και λίγα μεροκάματα, στη διάνοιξη του δρόμου για τα Γιάννενα, κι όπου αλλού εύρισκε, αλλά πάλι δύσκολα τα έφερναν βόλτα. Άρχισε να του μπαίνει η ιδέα να φύγει για τα ξένα. Είχε όμως κακό προηγούμενο, ο πατέρας του είχε φύγει το 1933 για την πόλη και γύρισε το 1958 χωρίς να κάνει προκοπή. Δεκατριών χρονών τον είχε αφήσει και τον βρήκε με δυο παιδιά όταν γύρισε. Αλλά πάλι σκεφτόταν ότι αυτός δεν του μοιάζει, είναι εργατικός και οικονόμος με λίγα χρόνια στην ξενιτιά θα μπορέσει να ξεφύγει από τη φτώχεια. Αλλά πού να αφήκεις τη γυναίκα μοναχή της με τρία παιδιά και χωρίς έναν συγγενή στο καινούργιο χωριό; του φαίνονταν κι αυτό δύσκολο. Ένα Σαββατόβραδο εκεί που κάθονταν στο τζάκι και σκάλιζε τη φωτιά με το μασιά είχε πάρει την απόφασή του και της είπε: «αύριο θα πάω στη Ραβοστίβα να φέρω τη μάνα σου, θα κάτσει με σένα, αφού δεν έχει κανέναν στο χωριό». Σηκώθηκε χαράματα, ήπιε γρήγορα το καφέ, σαμάρωσε τη φοράδα, καβαλίκεψε κι έφυγε για τη Ραβοστίβα. Όταν έφτασε στο χωριό χτύπαγε η καμπάνα κι η πεθερά ετοιμάζονταν να πάει στην εκκλησιά. Όταν τον είδε ανησύχησε και κοντοστάθηκε στην αυλόπορτα. Αυτός ξεκαβαλίκεψε, σκάλωσε το καπίστρι στη σκαμνιά, την καλημέρισε και μπήκε στο μαγειρειό και ακούμπησε στο σκαμνί. «Μη πας σήμερα εκκλησιά», της είπε. «Εγώ αποφάσισα να φύγω για τη Γερμανία και θέλω να ‘ρθεις στο Πιτσάρι να κάτσεις με την κοπέλα σου. Έτσι κι αλλιώς εδώ δεν έχεις κανέναν, γιατί να ‘σαι κι εσύ μοναχή και η κοπέλα σου;». Αυτή δεν μίλησε καθόλου, την έπιασε ένας κόμπος στον λαιμό και άρχισαν να τρέχουν τα δάκρυα. Αφού πέρασαν 2-3 λεπτά χωρίς να μιλήσει κανένας, τον ακούμπησε στο γόνατο και του 'πε: «Πού να το αφήκω το σπίτι, παιδάκι μου; Εγώ, εδώ μεγάλωσα και τα τρία τα παιδιά μου, χήρα από 27 χρονών». «Δεν παθαίνουν οι πέτρες τίποτα», της είπε. Πρόσφατα είχε εγκαταλείψει κι αυτός το πατρικό κι είχε πάρει μια πρώτη γεύση από ξεσπίτωμα. Μάζεψε τα χρειαζούμενα σε δυο σακιά, τα φόρτωσαν στη φοράδα, έκλεισε την πόρτα με τον σύρτη και μια κλειδαριά που 'χε και κατέβηκε στην αδερφή της να της αφήσει το κλειδί. Δεν της είπε καθόλου πόσο καιρό θα λείπει, «θα πάω στην Κατέρω, να κοιτάς το σπίτι και τις κότες, μέχρι να γυρίσω». Ο γυρισμός πήρε τελικά είκοσι χρόνια και δεν ήταν ζωντανός. Σ’ όλο τον δρόμο δεν άλλαξαν κουβέντα, αυτός μπροστά τράβαγε τη φοράδα κι αυτή ακολουθούσε κλαίγοντας βουβά, στον περισσότερο δρόμο. Μόνο όταν πέρναγε από τ’ άλλα τα χωριά σκουπιζόταν για να μη φαίνεται ότι έκλαιγε. Έφτασαν στο Πιτσάρι αργά το μεσημέρι, αυτός ξεφόρτωσε τη φοράδα κι αυτή μπήκε στο σπίτι και πήρε αγκαλιά το νεογέννητο που ήταν στη σαρμανίτσα αφάσκιωτο. Την κοπέλα της δεν τη χαιρέτησε καθόλου, τη θεωρούσε «υπεύθυνη» για το ξεσπίτωμά της. Την άλλη μέρα κίνησε για τη Νομαρχία στην Ηγουμενίτσα. Άρχιζε ο Γολγοθάς της γραφειοκρατίας. To να πουλήσεις τα εργατικά σου χέρια στις βιομηχανίες της Δύσης, είχε περισσότερες δυσκολίες εδώ, παρά εκεί που θα πήγαινες. Επιτροπές, βουλευτικά γραφεία, κομματικοί παράγοντες, έπρεπε όλοι να συνηγορήσουν για να μπορέσει το «όνειρο» να γίνει πραγματικότητα. Το «όνειρο» κράτησε 15 χρόνια, ξεκίνησε τον Φλεβάρη του 61 μέσα στον «KOLOKOTRONI» και τελείωσε το Καλοκαίρι του ‘76".

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Η μάχη της Μενίνας μέσα από το ημερολόγιο ενός φοιτητή αντάρτη του Ιερού Λόχου, του Δημήτρη Σούτζου...

Αποκαλυπτικά στοιχεία για τη μάχη της Μενίνας, δίνει ένας φοιτητής τότε, αντάρτης στον Ιερό Λόχο, ο Δημήτρης Σούτζος, μέσα από ημερολογιακές καταγραφές. Είναι τα πιο αδιάψευστα στοιχεία, για το τι πραγματικά έγινε τη εποχή εκείνη. Αναφέρει μεταξύ άλλων όσον αφορά στη δυσκολία και στη σημασία της μάχης: "Το σμίξιμο του Γιαννιώτικου δρόμου με το δρόμο της Παραμυθιάς, γίνεται στη Μενίνα. Εκεί, σ' αυτά τα γκρίζα βράχια, έξω από το Νεοχώρι, βρίσκεται κουρνιασμένος ο Ιερός Λόχος των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών του Ζέρβα. Αποτελείται από φοιτητάς και σπουδαστάς... Εκεί κάτω στον στρατηγικό οδικό κόμβο της Μενίνας, βρίσκεται οχυρωμένο και ισχυρά οργανωμένο ένα τάγμα επίλεκτων Γερμανών πολεμιστών, ενισχυμένο από καμιά διακοσαριά Τουρκαλβανούς. Οι στρατιώτες του Χίτλερ, είχαν μεταβάλει τη Μενίνα σε φρούριο. Με πολυβολεία, με πυροβολεία, ολομοβολεία και χαρακώματα. Σ' όλα τα σπίτια του χωριού έχουν χτίσει πόρτες και παράθυρα και τάχουν μεταβάλει σε οχυρά. Έχουν ανοίξει παντού ορ…

Το έργο 6 συγγραφέων από τα χωριά της Μουργκάνας παρουσιάστηκε στην Πόβλα

Στο πλαίσιο της 2ης γιορτής Πολιτισμού Μάνα Μουργκάνα, παρουσιάστηκε το έργο έξι συγγραφέων  με καταγωγή από τα χωριά της περιοχής. Στην πλατεία Πόβλας (Αμπελώνας), με συντονίστρια την Ευγενία Ζκέρη, ακούστηκαν αποσπάσματα από βιβλία των λογοτεχνών, που με αυτό τον τρόπο τιμήθηκαν από τους συντοπίτες τους. Οι συγγραφείς, που παρουσιάστηκαν, στη σεμνή εκδήλωση, της οποίας την οργάνωση και την επιμέλεια είχαν οι Ζωή Ντρούκα και ο Πάνος Ανυφαντής, είναι: Γιάννης Βέλλης, Κώστας Λένης, Σταύρος Λέτσας, Φάνης Μούλιος, Κώστας Ραπτόπουλος, Κώστας Τσαντίνης. Στόχος ήταν μέσα από τις καταγραφές τους  να κατανοηθεί ο τρόπος της ζωής τα παλαιότερα, αλλά και τα νεότερα χρόνια, στον τόπο,  και να γεφυρωθεί το χθες που διάβηκε, με το σήμερα που μοιάζει μετέωρο, ώστε να διασφαλιστεί η πορεία στο αύριο.

Ο Θεσπρωτός αρχιμανδρίτης και ιατρός-ογκολόγος π. Ιωάννης Κοκάκης "μαγεύει" πιστούς και ασθενείς!

Τον τόπο καταγωγής του (από τη μητέρα του), τη Θεσπρωτία, επισκέφτηκε αυτές τις ημέρες ο αρχιμανδρίτης και ιατρός-ογκολόγος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών π. Ιωάννης Κοκάκης, που "μαγεύει" πιστούς και ασθενείς! Υπηρετεί συνδυαστικά και αφοσιωμένα δύο ανθρωπιστικά λειτουργήματα. Αυτά του ιερέως και του ιατρού. Είναι σε καθημερινό και αδιάκοπο αγώνα, που δεν περιέχει την ανθρώπινη αγωνία, αλλά την μελλούμενη ελπίδα,   για να θεραπεύσει τις κακοήθειες της ψυχής και τα καρκινώματα του σώματος. Οι πιστοί και οι ασθενείς "πίνουν νερό" στο όνομά του. Οι πιστοί γεμίζουν ασφυκτικά το ναό του αγίου Νεκταρίου Κάτω Κηφησιάς, όπου λειτουργεί, και οι ασθενείς του εμπιστεύονται ανεπιφύλακτα τη ζωή τους. Μέσα από το λειτουργικό και προσευχητικό μετερίζι ανανεώνει διαρκώς τις σχέσεις του με το Θεό και μέσα από συνεχείς επιμορφώσεις στο εξωτερικό εμπλουτίζει ασταμάτητα τις επιστημονικές του γνώσεις. Παρ' όλα ταύτα παραμένει απλός και ταπεινός. Δικαριτικός και ευαίσθητος. Με αυτ…

Το παρασκήνιο με τον Τούρκο, που προσπάθησε να βάλει φωτιά στο Ελευθεροχώρι Θεσπρωτίας...

Τούρκος, που έχει ζητήσει πολιτικό άσυλο στη χώρα μας, δεν έχει αποφανθεί ακόμη η αρμόδια επιτροπή για τη χορήγησή του, αλλά είναι νόμιμη η παραμονή του στην Ελλάδα, συνελήφθη, γιατί προσπάθησε να βάλει φωτιά, άγνωστο προς το παρόν για ποιό λόγο, στο Ελευθεροχώρι Παραμυθιάς, κοντά στην Εγνατία οδό. Οι αρχές, με προσεκτικές και κατάλληλες ενέργειες και υπό πλήρη μυστικότητα, προσπαθούν να ξετυλίξουν το κουβάρι σχετικά με τα κίνητρα του Τούρκου και να εξακριβώσουν μήπως εμπλέκται και σε άλλες υποθέσεις ή αν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, που έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία του φερόμενου ως δράστη. Εκτός από την παραπομπή στον εισαγγελέα, ερευνώνται διάφοροι παράμετροι, προκειμένου να αποσαφηνιστεί το γεγονός και να σχηματιστεί πλήρης εικόνα.  

Γιατροί υποστηρίζουν ότι θεραπεύουν τον καρκίνο χωρίς φάρμακα!

Ποιες είναι οι κορυφαίες αντικαρκινικές τροφές... 
*Το λεμόνι είναι 10.000 φορές ισχυρότερο από τη χημιοθεραπεία! Γιατροί στην Ελλάδα υποστηρίζουν ότι θεραπεύονται όλα τα είδη του καρκίνου, χωρίς φάρμακα! Ισχυρίζονται ότι "όποιος ασθενήσει από καρκίνο, θα υποστεί γραμμικούς επιταχυντές, χημειοθεραπείες,διαρκείς εξετάσεις που κρατούν τον άρρωστο σε διαρκή αγωνία, ανασφάλεια, φόβο και πανικό. Και ενώ το φαρμακείο της φύσης μας δίνει απλόχερα όλα τα όπλα για την αντιμετώπιση και των πλέον επικίνδυνων ασθενειών μέσα από τους πολύτιμους καρπούς του, η συμβατική ιατρική αρνείται να το

Από τη Γερμανία, με δουλειά σε νοσοκομείο, εγκαταστάθηκαν στα βουνά του Σουλίου...

Ένα ζευγάρι νεαρών ομογενών, ευγενέστατο και εμφανώς καλλιεργημένο, ο Γιώργος Μπέλος και η Χαρούλα Τσανίδου, που οι γονείς τους είναι μετανάστες, άφησαν τη ζωή στη Γερμανία, κόντρα στη ροπή οι νέοι να φεύγουν από την Ελλάδα και δραστηριοποιούνται  επιχειρηματικά στα βουνά το Σουλίου. Ειδικότερα μίσθωσαν τον παραδοσιακό ξενώνα, που λειτουργεί στο παλαιό "Βουλευτήριο" των Σουλιωτών. Το ζευγάρι εργαζόταν σε νοσοκομείο του Ντίσελντορφ, στην ογκολογική κλινική, βοηθός χειρουργού ο Γιώργος και ψυχολόγος με ειδίκευση στη βοήθεια ασθενών με καρκίνο η Χαρούλα.  Και καλούς μισθούς είχαν και από κάθε άποψη εξασφαλισμένο το μέλλον. Όμως πήραν ρίσκο να ζήσουν στον ιστορικό χώρο του Σουλίου, μάλιστα μέσα στην "καρδιά του", που ταυτόχρονα είναι και μια φυσική όαση. Και να συμβάλλουν, με τον τρόπο τους, στην τουριστική ανάδειξή του Σουλίου.  Ο ξενώνας είναι υψηλής αισθητικής και αποτελεί πόλο έλξης για τους λάτρεις του ορεινού και ιστορικού τουρισμού.