Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η "Νεκρανάσταση του Γρηγόρη": Το χρονικό-μαρτυρία του π.Ηλία Μάκου, που βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών

Η μεγάλη ώρα έρχεται συνήθως ακάλεστη. Φεύγει ο Γρηγόρης θλιμμένος και γεμάτος αγωνία, προπάντων αγωνία, από το μικρό χωριό του στη Θεσπρωτία, όπου μέχρι τώρα, κοντά στα 60, ζει αμέριμνος μέσα στην ομορφιά του τόπου, ασχολούμενος με το κοπάδι του. Αναχωρεί πολύ ανήσυχος και αρκετά αναστατωμένος για νοσοκομείο  της Αθήνας, όπου πρόκειται να εγχειριστεί, έστω και αν τον διαβεβαιώνουν οι γιατροί ότι η χειρουργική επέμβαση,  που θα υποβληθεί, είναι υπόθεση ρουτίνας. Νιώθει, ναι, το αισθάνεται, πως κάτι κακό θα του συμβεί. Το βλέπει κανείς στο σκοτεινιασμένο βλέμμα του. Το ακούει στα απαισιόδοξα λόγια του. Αυτός ο ανυπότακτος και ευδιάθετος
άνθρωπος, τώρα βασανίζεται. Καθώς ο Γρηγόρης οδεύει προς το χειρουργείο, η στενοχώρια του ξεχειλίζει…  Έξω, στο θάλαμο αναμονής,  στέκουν οι δικοί του άνθρωποι και  περιμένουν  την έξοδό του. Εξαιτίας της  μεγάλης καθυστέρησης ανησυχούν. Μετά από επτά περίπου ώρες βγαίνει διασωλημένος από το χειρουργείο σε δεινή κατάσταση. Αιμορραγεί ακατάσχετα. Κουρασμένος ο χειρουργός δηλώνει  πως κάτι δεν πήγε καλά, αλλά εκφράζει την ελπίδα πως όλα θα εξελιχθούν ομαλά. Δυστυχώς δεν εξελίσσονται,
αφού η αιμορραγία συνεχίζεται και μετά από δύο ώρες οδεύει ξανά προς το χειρουργείο. Η θλίψη και η πίκρα εκφράζονται  έντονα στο πρόσωπό του, που είναι μια φουσκωμένη μάζα. Ίσως μέσα του αναρωτιέται: Γιατί, γιατί σ’ εμένα;  Ταυτόχρονα, όμως, διακρίνει κανείς στο βάθος των ματιών του την αποφασιστικότητά του να ζήσει. Τη σιδερένια θέλησή του να παλέψει, για να κρατηθεί στη ζωή.

Συγγενείς και φίλοι σπεύδουν στο νοσοκομείο και πλησιάζουν τους γιατρούς, ρωτώντας τους για την εξέλιξη της κατάστασης. Οι απαντήσεις δεν αφήνουν σχεδόν κανένα περιθώριο αισιοδοξίας.
Αυτές τις ώρες ο γιος του επιθυμεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο να ακούσει τη στοργική και γλυκιά φωνή του πατέρα του και να τον ιδεί. Αλλά ο πατέρας  χαροπαλεύει στα «μαρμαρένια αλώνια» και δεν φθάνουν ως εκεί οι στεναγμοί του γιου του, που πλέει μέσα στη μεγάλη οδύνη. Η ψυχή του παραιτείται από τον αγώνα της ισορροπίας της. Χάνονται οι στιγμές της φυσιολογικής μακαριότητας.  Τι θύελλα, στ’ αλήθεια, τούτος ο εσωτερικός αναταργμός. Φέρνει μελαγχολία το παγερό αίσθημα «απόγευσης» της ζωής. Τα ξημερώματα, μετά το δεύτερο χειρουργείο, ο Γρηγόρης μεταφέρεται σε καταστολή στο δωμάτιο και έπειτα από δύο ημέρες στη μονάδα εντατικής θεραπείας με ανοιχτό το σημείο εγχείρησης και με πληθώρα γαζών μέσα σ’ αυτό, προκειμένου να αντιμετωπιστεί με πρακτικό τρόπο η μεγάλη αιμορραγία . Έχει επείγουσα ανάγκη αίματος.  Και  η μοναδική λύση να παραμείνει ζωντανός είναι οι συνεχείς  μεταγγίσεις αίματος.

Ο κ. Νίκος, φίλος του άρρωστου, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κινητοποιείται χωρίς καθυστέρηση. Απευθύνει προσκλητήριο ανάγκης προς φοιτητές και αυτοί ανταποκρίνονται.  Σαράντα πέντε περίπου νεαροί, δίνοντας το αίμα τους με προθυμία για έναν άγνωστό τους, αποδεικνύουν πολύ πειστικά ότι και στις ημέρες μας υπάρχει αγάπη λεπτή, χαριτωμένη, θερμή.

Μετά από κάποιες ημέρες ο Γρηγόρης εξέρχεται από τη μονάδα εντατικής θεραπείας και επιστρέφει στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Φαίνεται πως ο Θεός ανανέωσε το λάδι στο καντήλι του, αν και ακόμη οι δυσκολίες είναι πολλές. Κάποιοι σκέπτονται ότι την ημέρα της εγχείρισης, 9 Νοεμβρίου, η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του αγίου Νεκταρίου και αβίαστα αναφωνούν: Το έκανε το θαύμα του ο άγιος.

Από τους πρώτους, που τον πλησιάζουν είναι η διαλεχτή σύζυγός του, η αγαπημένη του αδελφή και ο κ. Νίκος.  Δάκρυα κυλούν στα πρησμένα μάγουλα του ανήμπορου Γρηγόρη. Αναβλύζουν από την εσωτερική δεξαμενή και στάζουν από τον ουρανό των ματιών του. Δάκρυα βουτηγμένα στη σιωπή. Πολυσήμαντα ανθρώπινα δάκρυα. Λόγοι μυστικοί της καρδιάς.

Κοιτάζει τους γύρω του σιωπηλός. Το βλέμμα του προχωρεί στο καθορισμένο μέλλον. Όταν θα σβήσει  το λυχνάρι και θα φεγγίσει μια νέα αυγή. Τους αντικρύζει ολύμπιος. Τα μάτια του δροσίζουν και πάλι. Είναι σαν να τους φανερώνει τη σκέψη του. «Όμως, εγώ ζω τώρα».

Το επόμενο διάστημα κυλά βασανιστικά.  Χρειάζονται τελικά άλλες τρεις χειρουργικές επεμβάσεις και 125 συνολικά ημέρες νοσηλείας, μέχρις ότου ο Γρηγόρης να πορευθεί τον αναστάσιμη κατεύθυνση προς τον τόπο του και να δει με λαχτάρα τον ήλιο του χωριού του. Είναι αξιοσημείωτο ότι μία νοσηλεύτρια, που έζησε από την πρώτη στιγμή την τραγωδία του, τον ονομάζει Λάζαρο. Γιατί ήταν σχεδόν νεκρός και αναστήθηκε. 

Με τα χείλη σφιγμένα, χωρίς σπαραχτικές κραυγές, δείχνει υποδειγματική αντοχή και ανοχή. Καταφέρνει και κατακτά στη μία στιγμή, που βιαστικά διαβαίνει, την διάρκεια.

Όλη αυτή την μακριά περίοδο της παραμονής του στο νοσοκομείο, παρά τα πολλά και σοβαρά προβλήματα, η καρδιά του είναι ανοιγμένη στην ελπίδα.  Άλλωστε έχει τόσο ουρανό από πάνω του. Ενδυναμώνεται καθώς ξέρει ότι δεν είναι ούτε για μια στιγμή ολομόναχος. Oρισμένοι άνθρωποι αγάπης είναι πάντοτε διαθέσιμοι, έτοιμοι να τον βοηθήσουν, να τον παρηγορήσουν. Δεν του ζητούν τίποτε ως αντάλλαγμα, παρά μόνο να τους αφήσει να τον αγαπούν.

Ο κ. Νίκος και η σύζυγός  του σε καθημερινή βάση εκφράζουν με ποικίλους τρόπους την πολυδύναμη αγάπη τους. Έχουν μάθει να ανθίζουν, να ευωδιάζουν και να καρποφορούν, σκορπώντας μία μεθυστική ομορφιά, ένα ευδαιμονικό άρωμα. Και δίνουν το σημαντικό μήνυμα πως από τον καθένα μας εξαρτάται η ανθρώπινη κοινωνία να γίνει ένας ωραίος ανθόκηπος. Η λάβα της αγάπης τους εξακοντίζεται προς τον Γρηγόρη και λαμπικάρει την ψυχή του, λιώνει τον πόνο του. Αποδεικνύουν και διδάσκουν ανελλιπώς  με το παράδειγμά τους πως η λέξη «αγαπώ» είναι ρήμα εξακολουθητικό. Σηκώνουν στους ώμους τους μια τεράστια έννοια. Μια ασήκωτη πράξη. Την  αγάπη. Ενάντια πολλές φορές των ατομικών τους συμφερόντων και της προσωπικής τους ησυχίας και ηρεμίας. Ο Γρηγόρης πλημμυρισμένος από ευγνωμοσύνη για τη μεγαλειώδη στήριξή του λέει με ειλικρίνεια στον κ. Νίκο: «Είσαι δεύτερος Θεός μου». Ομολογία, που δεν ερμηνεύεται στις τυπωμένες λέξεις, αλλά στις  χορδές των ψυχών.

Μέσα στους ανθρώπους δεν ξεφυτρώνουν μόνο αγριόχορτα, αλλά και όμορφα λουλούδια. Υπάρχουν υπάρξεις, που προχωρούν στη ζωή απλά, αγνά, θαρραλέα. Δίνονται με αυταπάρνηση στον συνάνθρωπό τους και σκορπούν την καλοσύνη. Έχουν δεθεί με τα χρυσά δεσμά της αγάπης, ξέροντας καλά πως κάποτε όλα θα τελειώσουν και θα μείνει μόνη αυτή κυρίαρχη.  Του ανθρωπισμού η έκταση δεν καλύπτεται με ό,τι προσπίπτει στην  αντίληψη των αισθήσεων. Η αθόρυβη και ανεπαίσθητη στροφή προς τον άλλον είναι η καταξίωση της αγάπης στην υψηλότερή της έκφραση.
Αλλά, αλήθεια, γιατί  τα γράψαμε όλα αυτά; Γιατί; Υπάρχουν πάντα πολλοί δρόμοι. Θα μπορούσε στην περίπτωση του Γρηγόρη να θεωρηθεί σωστότερος ο δρόμος της εσωτερικής σιωπής και να αποσιωπηθεί η περιπέτειά του. Όταν, όμως, οι θλίψεις γεμίζουν το ποτήρι της  ζωής, όταν οι δοκιμασίες βαραίνουν το σακίδιο του χρόνου, όταν δημιουργούνται σταγόνες  χαράς ή λύπης, κύματα επιτυχίας ή αποτυχίας, καταρράκτες ζωής ή θανάτου, το συναίσθημα υπερχειλίζει. Δεν ξέρουμε τι ποτέ στη ζωή θα αντικαταστήσει ένα τέτοιο βίωμα. Όμως ετούτες οι μαρτυρίες των γεγονότων , που τόσο μας κέντησαν κατάβαθα, θα θέλαμε να γίνουν ο καθρέφτης μας…







Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Η μάχη της Μενίνας μέσα από το ημερολόγιο ενός φοιτητή αντάρτη του Ιερού Λόχου, του Δημήτρη Σούτζου...

Αποκαλυπτικά στοιχεία για τη μάχη της Μενίνας, δίνει ένας φοιτητής τότε, αντάρτης στον Ιερό Λόχο, ο Δημήτρης Σούτζος, μέσα από ημερολογιακές καταγραφές. Είναι τα πιο αδιάψευστα στοιχεία, για το τι πραγματικά έγινε τη εποχή εκείνη. Αναφέρει μεταξύ άλλων όσον αφορά στη δυσκολία και στη σημασία της μάχης: "Το σμίξιμο του Γιαννιώτικου δρόμου με το δρόμο της Παραμυθιάς, γίνεται στη Μενίνα. Εκεί, σ' αυτά τα γκρίζα βράχια, έξω από το Νεοχώρι, βρίσκεται κουρνιασμένος ο Ιερός Λόχος των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών του Ζέρβα. Αποτελείται από φοιτητάς και σπουδαστάς... Εκεί κάτω στον στρατηγικό οδικό κόμβο της Μενίνας, βρίσκεται οχυρωμένο και ισχυρά οργανωμένο ένα τάγμα επίλεκτων Γερμανών πολεμιστών, ενισχυμένο από καμιά διακοσαριά Τουρκαλβανούς. Οι στρατιώτες του Χίτλερ, είχαν μεταβάλει τη Μενίνα σε φρούριο. Με πολυβολεία, με πυροβολεία, ολομοβολεία και χαρακώματα. Σ' όλα τα σπίτια του χωριού έχουν χτίσει πόρτες και παράθυρα και τάχουν μεταβάλει σε οχυρά. Έχουν ανοίξει παντού ορ…

Το έργο 6 συγγραφέων από τα χωριά της Μουργκάνας παρουσιάστηκε στην Πόβλα

Στο πλαίσιο της 2ης γιορτής Πολιτισμού Μάνα Μουργκάνα, παρουσιάστηκε το έργο έξι συγγραφέων  με καταγωγή από τα χωριά της περιοχής. Στην πλατεία Πόβλας (Αμπελώνας), με συντονίστρια την Ευγενία Ζκέρη, ακούστηκαν αποσπάσματα από βιβλία των λογοτεχνών, που με αυτό τον τρόπο τιμήθηκαν από τους συντοπίτες τους. Οι συγγραφείς, που παρουσιάστηκαν, στη σεμνή εκδήλωση, της οποίας την οργάνωση και την επιμέλεια είχαν οι Ζωή Ντρούκα και ο Πάνος Ανυφαντής, είναι: Γιάννης Βέλλης, Κώστας Λένης, Σταύρος Λέτσας, Φάνης Μούλιος, Κώστας Ραπτόπουλος, Κώστας Τσαντίνης. Στόχος ήταν μέσα από τις καταγραφές τους  να κατανοηθεί ο τρόπος της ζωής τα παλαιότερα, αλλά και τα νεότερα χρόνια, στον τόπο,  και να γεφυρωθεί το χθες που διάβηκε, με το σήμερα που μοιάζει μετέωρο, ώστε να διασφαλιστεί η πορεία στο αύριο.

Ο Θεσπρωτός αρχιμανδρίτης και ιατρός-ογκολόγος π. Ιωάννης Κοκάκης "μαγεύει" πιστούς και ασθενείς!

Τον τόπο καταγωγής του (από τη μητέρα του), τη Θεσπρωτία, επισκέφτηκε αυτές τις ημέρες ο αρχιμανδρίτης και ιατρός-ογκολόγος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών π. Ιωάννης Κοκάκης, που "μαγεύει" πιστούς και ασθενείς! Υπηρετεί συνδυαστικά και αφοσιωμένα δύο ανθρωπιστικά λειτουργήματα. Αυτά του ιερέως και του ιατρού. Είναι σε καθημερινό και αδιάκοπο αγώνα, που δεν περιέχει την ανθρώπινη αγωνία, αλλά την μελλούμενη ελπίδα,   για να θεραπεύσει τις κακοήθειες της ψυχής και τα καρκινώματα του σώματος. Οι πιστοί και οι ασθενείς "πίνουν νερό" στο όνομά του. Οι πιστοί γεμίζουν ασφυκτικά το ναό του αγίου Νεκταρίου Κάτω Κηφησιάς, όπου λειτουργεί, και οι ασθενείς του εμπιστεύονται ανεπιφύλακτα τη ζωή τους. Μέσα από το λειτουργικό και προσευχητικό μετερίζι ανανεώνει διαρκώς τις σχέσεις του με το Θεό και μέσα από συνεχείς επιμορφώσεις στο εξωτερικό εμπλουτίζει ασταμάτητα τις επιστημονικές του γνώσεις. Παρ' όλα ταύτα παραμένει απλός και ταπεινός. Δικαριτικός και ευαίσθητος. Με αυτ…

Το παρασκήνιο με τον Τούρκο, που προσπάθησε να βάλει φωτιά στο Ελευθεροχώρι Θεσπρωτίας...

Τούρκος, που έχει ζητήσει πολιτικό άσυλο στη χώρα μας, δεν έχει αποφανθεί ακόμη η αρμόδια επιτροπή για τη χορήγησή του, αλλά είναι νόμιμη η παραμονή του στην Ελλάδα, συνελήφθη, γιατί προσπάθησε να βάλει φωτιά, άγνωστο προς το παρόν για ποιό λόγο, στο Ελευθεροχώρι Παραμυθιάς, κοντά στην Εγνατία οδό. Οι αρχές, με προσεκτικές και κατάλληλες ενέργειες και υπό πλήρη μυστικότητα, προσπαθούν να ξετυλίξουν το κουβάρι σχετικά με τα κίνητρα του Τούρκου και να εξακριβώσουν μήπως εμπλέκται και σε άλλες υποθέσεις ή αν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, που έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία του φερόμενου ως δράστη. Εκτός από την παραπομπή στον εισαγγελέα, ερευνώνται διάφοροι παράμετροι, προκειμένου να αποσαφηνιστεί το γεγονός και να σχηματιστεί πλήρης εικόνα.  

Γιατροί υποστηρίζουν ότι θεραπεύουν τον καρκίνο χωρίς φάρμακα!

Ποιες είναι οι κορυφαίες αντικαρκινικές τροφές... 
*Το λεμόνι είναι 10.000 φορές ισχυρότερο από τη χημιοθεραπεία! Γιατροί στην Ελλάδα υποστηρίζουν ότι θεραπεύονται όλα τα είδη του καρκίνου, χωρίς φάρμακα! Ισχυρίζονται ότι "όποιος ασθενήσει από καρκίνο, θα υποστεί γραμμικούς επιταχυντές, χημειοθεραπείες,διαρκείς εξετάσεις που κρατούν τον άρρωστο σε διαρκή αγωνία, ανασφάλεια, φόβο και πανικό. Και ενώ το φαρμακείο της φύσης μας δίνει απλόχερα όλα τα όπλα για την αντιμετώπιση και των πλέον επικίνδυνων ασθενειών μέσα από τους πολύτιμους καρπούς του, η συμβατική ιατρική αρνείται να το

Από τη Γερμανία, με δουλειά σε νοσοκομείο, εγκαταστάθηκαν στα βουνά του Σουλίου...

Ένα ζευγάρι νεαρών ομογενών, ευγενέστατο και εμφανώς καλλιεργημένο, ο Γιώργος Μπέλος και η Χαρούλα Τσανίδου, που οι γονείς τους είναι μετανάστες, άφησαν τη ζωή στη Γερμανία, κόντρα στη ροπή οι νέοι να φεύγουν από την Ελλάδα και δραστηριοποιούνται  επιχειρηματικά στα βουνά το Σουλίου. Ειδικότερα μίσθωσαν τον παραδοσιακό ξενώνα, που λειτουργεί στο παλαιό "Βουλευτήριο" των Σουλιωτών. Το ζευγάρι εργαζόταν σε νοσοκομείο του Ντίσελντορφ, στην ογκολογική κλινική, βοηθός χειρουργού ο Γιώργος και ψυχολόγος με ειδίκευση στη βοήθεια ασθενών με καρκίνο η Χαρούλα.  Και καλούς μισθούς είχαν και από κάθε άποψη εξασφαλισμένο το μέλλον. Όμως πήραν ρίσκο να ζήσουν στον ιστορικό χώρο του Σουλίου, μάλιστα μέσα στην "καρδιά του", που ταυτόχρονα είναι και μια φυσική όαση. Και να συμβάλλουν, με τον τρόπο τους, στην τουριστική ανάδειξή του Σουλίου.  Ο ξενώνας είναι υψηλής αισθητικής και αποτελεί πόλο έλξης για τους λάτρεις του ορεινού και ιστορικού τουρισμού.