Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρόταση Θεσπρωτών να επανέλθει το ιστορικό όνομα Μενίνα στη Νεράιδα Θεσπρωτίας!

Θεσπρωτοί προτείνουν να επανέλθει το ιστορικό όνομα Μενίνα στη Νεράιδα Θεσπρωτίας! Και αυτό, γιατί παραπέμπει στη νικηφόρα μάχη κατά των Γερμανών και των Αλβανοτσάμηδων συνεργατών τους, που ήταν μια κορυφαία στιγμή εθνικής αντίστασης. Άλλωστε, παρά τη μετονομασία σε Νεράιδα, συνήθως χρησιμοποιείται το παλαιό όνομα Μενίνα. Tο χωριό ανήκει
διοικητικά στο Δήμο Σουλίου, βρίσκεται σε υψόμετρο 70 μ. και απέχει 20χλμ από την Ηγουμενίτσα.  Έχει σήμερα περίπου 150 κατοίκους. Τη πενταετία 1953 - 1957 σημειώνονται
πολλές μετονομασίες χωριών στην Ελλάδα, 760 για την ακρίβεια. Το 1955, ειδικά, ήταν η χρονιά της μαζικής αλλαγής στα ονόματα των χωριών μας. Ανάμεσα 1958 και 1971 πραγματοποιήθηκαν άλλες 326. Έκτοτε οι μετονομασίες των οικισμών γίνονται σπάνιες. Ωστόσο το υπουργείο Εσωτερικών εγκρίνει σποραδικά κάποια μετονομασία. Πέραν όμως από την ενημερωτική ιστορική αυτή αναδρομή, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έρευνα για το τι σημαίνουν εκείνα τα ονόματα, που, παρά την υποχρεωτική τους αλλαγή (μέσα από την εθνική πολιτική του περασμένου αιώνα) δεν λένε να σβήσουν από τη λαϊκή ντοπιολαλιά και χρησιμοποιούνται αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά για εκατοντάδες χρόνια. Και αυτό συμβαίνει, τόσο όταν το όνομα του τοπωνυμίου αποτελεί λέξη τού καθημερινού λεξιλογίου, της ζωντανής γλώσσας και οι υπάρχουσες γενιές κατανοούν τη σημασία του, όσο και όταν συνδέεται αναπόσπαστα με ιστορικό γεγονός.
Τη χρονιά εκείνη (1928) πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες αλλαγές ονομάτων στην περιοχή μας: Τα Αρφαρά ονομάστηκαν Αμπελόκηποι και η Βλοβοκά ονομάστηκε Αιγές. Μεταξύ 1929 – 1952 ακολουθούν 354 μετονομασίες. Τη πενταετία 1953 - 1957 σημειώνονται 760. Το 1955, ειδικά, ήταν η χρονιά της μαζικής αλλαγής στα ονόματα των χωριών μας, ήτοι: Η Αράχοβα έγινε Εξοχή, η Βεργουβίτσα έγινε Μοναστήρι, η Σβυρού έγινε Όαση, η Βαλκουβίνα έγινε Άμπελος. Το 1957, η διαδικασία των μετονομασιών ολοκληρώθηκε (τοπικά) με τη Βερσοβά που έγινε Χρυσάνθιο. Ανάμεσα 1958 και 1971 πραγματοποιήθηκαν άλλες 326. Έκτοτε οι μετονομασίες των οικισμών γίνονται σπάνιες. Ωστόσο το υπουργείο Εσωτερικών εγκρίνει σποραδικά κάποια μετονομασία “βαρβαρόφωνου” οικισμού, όπως εκείνη των “Νέων Λιοσίων” σε “Ίλιον”, τον Σεπτέμβριο του 1994. Πέραν όμως από την ενημερωτική ιστορική αυτή αναδρομή, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έρευνα για το τι σημαίνουν εκείνα τα ονόματα, που, παρά την υποχρεωτική τους αλλαγή (μέσα από την εθνική πολιτική του περασμένου αιώνα) δεν λένε να σβήσουν από τη λαϊκή ντοπιολαλιά και χρησιμοποιούνται αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά για εκατοντάδες χρόνια. Και αυτό συμβαίνει, τόσο όταν το όνομα του τοπωνυμίου αποτελεί λέξη τού καθημερινού λεξιλογίου, της ζωντανής γλώσσας και οι υπάρχουσες γενιές κατανοούν τη σημασία του, όσο και από ένα σημείο και μετά που το τοπωνύμιο μπορεί να χρησιμοποιείται δίχως να καταλαβαίνουν πια τι εννοεί. Γίνεται έτσι ένα “παράξενο” όνομα, μια άγνωστη λέξη, που όμως οι άνθρωποι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν (συχνά με φωνητική αλλοίωση), για να δηλώσουν τον ίδιο τόπο που δήλωναν και οι πρόγονοί τους. Τι σημαίνουν, λοιπόν, αυτά τα παλιά ονόματα; Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα, η απάντηση του οποίου είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, αφού απαιτείται μια επίπονη έρευνα σε ξενόγλωσσα ετυμολογικά λεξικά, ώστε να βρεθούν οι ρίζες των ονομάτων, που κατά πάσα πιθανότητα έχουν αλλοιωθεί στο πέρασμα των αιώνων. Έχουμε δηλ. να κάνουμε με έρευνα σε ένα πλήθος ενεργών και «νεκρών» γλωσσών και άλλων γλωσσικών ιδιωμάτων τής Βαλκανικής και όχι μόνο (τούρκικα, λατινικά, βλάχικα - αρουμάνικα, σλάβικα, αρβανίτικα, αλβανικά). Δυστυχώς, στην καταγεγραμμένη τοπική ιστορία δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία, που να δίνουν εμπεριστατωμένες και τεκμηριωμένες απαντήσεις για τη σημασία αυτών των λέξεων. Για παράδειγμα, σε βιβλίο τού Χρήστου Σαμαρά, η ονομασία Βεργουβίτσα αιτιολογείται με “λογοπαίγνιο”, ότι δηλ. προέρχεται από τις λέξεις “βέργα” και “βίτσα” έχoντας σχέση με τη γεωμορφολογία τού οικισμού… Επίσης, μία πρώτη πρόχειρη έρευνά μας, ανέδειξε το πόσο δύσκολη και δαιδαλώδης είναι η επεξήγηση των “πανάρχαιων” αυτών ονομάτων. Μελετώντας δηλ. κάποιες σλαβικές λέξεις που αφορούν τοπωνύμια, βρήκαμε τη λέξη “Βιρός - Vir”, που σημαίνει τα βαθιά μέρη τού ποταμού και η οποία μάς δίνει το έναυσμα να πιθανολογήσουμε ότι ίσως η ονομασία τού χωριού Σβυρού να προέρχεται από παράφραση της παραπάνω λέξης. Αλλά και για τη Βερσοβά βρήκαμε το εξής εκπληκτικό: Με τη λέξη “Versova” αναφέρεται ένα μεγάλο ψαροχώρι στα παράλια τής Βομβάης στην Αραβική Θάλασσα. Μάλιστα, η αρχική ονομασία του χωριού ήταν “Vesawe”. Το όνομα προέρχεται από ένα βουνό τής περιοχής και είναι κατάλοιπο της παλιάς Ινδικής διαλέκτου “Marathi”! Η ανάδειξη του θέματος, σε κάθε περίπτωση, τώρα αρχίζει. Άγνωστο όμως αν και ποιους καρπούς θα αποφέρει… Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, όσο αφορά τα τοπικά μας, ότι οι πιο εύστοχες ονομασίες ήταν αυτές που δόθηκαν τον 19ο αιώνα στους δύο τέως Δήμους τής περιοχής με τα σημαντικά αρχαιοελληνικά ονόματα ΑΙΓΕΙΡΑΣ και ΦΕΛΛΟΗΣ. Ονόματα, που το μεν πρώτο “διασώθηκε” με την δημιουργία τής τέως κοινότητας Αιγείρας το 1928, το δε δεύτερο να περιμένει ακόμα την “αποκατάστασή” του...

Copy the BEST Traders and Make Money (One Click) : http://ow.ly/KNICZ
Τη χρονιά εκείνη (1928) πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες αλλαγές ονομάτων στην περιοχή μας: Τα Αρφαρά ονομάστηκαν Αμπελόκηποι και η Βλοβοκά ονομάστηκε Αιγές. Μεταξύ 1929 – 1952 ακολουθούν 354 μετονομασίες. Τη πενταετία 1953 - 1957 σημειώνονται 760. Το 1955, ειδικά, ήταν η χρονιά της μαζικής αλλαγής στα ονόματα των χωριών μας, ήτοι: Η Αράχοβα έγινε Εξοχή, η Βεργουβίτσα έγινε Μοναστήρι, η Σβυρού έγινε Όαση, η Βαλκουβίνα έγινε Άμπελος. Το 1957, η διαδικασία των μετονομασιών ολοκληρώθηκε (τοπικά) με τη Βερσοβά που έγινε Χρυσάνθιο. Ανάμεσα 1958 και 1971 πραγματοποιήθηκαν άλλες 326. Έκτοτε οι μετονομασίες των οικισμών γίνονται σπάνιες. Ωστόσο το υπουργείο Εσωτερικών εγκρίνει σποραδικά κάποια μετονομασία “βαρβαρόφωνου” οικισμού, όπως εκείνη των “Νέων Λιοσίων” σε “Ίλιον”, τον Σεπτέμβριο του 1994. Πέραν όμως από την ενημερωτική ιστορική αυτή αναδρομή, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έρευνα για το τι σημαίνουν εκείνα τα ονόματα, που, παρά την υποχρεωτική τους αλλαγή (μέσα από την εθνική πολιτική του περασμένου αιώνα) δεν λένε να σβήσουν από τη λαϊκή ντοπιολαλιά και χρησιμοποιούνται αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά για εκατοντάδες χρόνια. Και αυτό συμβαίνει, τόσο όταν το όνομα του τοπωνυμίου αποτελεί λέξη τού καθημερινού λεξιλογίου, της ζωντανής γλώσσας και οι υπάρχουσες γενιές κατανοούν τη σημασία του, όσο και από ένα σημείο και μετά που το τοπωνύμιο μπορεί να χρησιμοποιείται δίχως να καταλαβαίνουν πια τι εννοεί. Γίνεται έτσι ένα “παράξενο” όνομα, μια άγνωστη λέξη, που όμως οι άνθρωποι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν (συχνά με φωνητική αλλοίωση), για να δηλώσουν τον ίδιο τόπο που δήλωναν και οι πρόγονοί τους. Τι σημαίνουν, λοιπόν, αυτά τα παλιά ονόματα; Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα, η απάντηση του οποίου είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, αφού απαιτείται μια επίπονη έρευνα σε ξενόγλωσσα ετυμολογικά λεξικά, ώστε να βρεθούν οι ρίζες των ονομάτων, που κατά πάσα πιθανότητα έχουν αλλοιωθεί στο πέρασμα των αιώνων. Έχουμε δηλ. να κάνουμε με έρευνα σε ένα πλήθος ενεργών και «νεκρών» γλωσσών και άλλων γλωσσικών ιδιωμάτων τής Βαλκανικής και όχι μόνο (τούρκικα, λατινικά, βλάχικα - αρουμάνικα, σλάβικα, αρβανίτικα, αλβανικά). Δυστυχώς, στην καταγεγραμμένη τοπική ιστορία δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία, που να δίνουν εμπεριστατωμένες και τεκμηριωμένες απαντήσεις για τη σημασία αυτών των λέξεων. Για παράδειγμα, σε βιβλίο τού Χρήστου Σαμαρά, η ονομασία Βεργουβίτσα αιτιολογείται με “λογοπαίγνιο”, ότι δηλ. προέρχεται από τις λέξεις “βέργα” και “βίτσα” έχoντας σχέση με τη γεωμορφολογία τού οικισμού… Επίσης, μία πρώτη πρόχειρη έρευνά μας, ανέδειξε το πόσο δύσκολη και δαιδαλώδης είναι η επεξήγηση των “πανάρχαιων” αυτών ονομάτων. Μελετώντας δηλ. κάποιες σλαβικές λέξεις που αφορούν τοπωνύμια, βρήκαμε τη λέξη “Βιρός - Vir”, που σημαίνει τα βαθιά μέρη τού ποταμού και η οποία μάς δίνει το έναυσμα να πιθανολογήσουμε ότι ίσως η ονομασία τού χωριού Σβυρού να προέρχεται από παράφραση της παραπάνω λέξης. Αλλά και για τη Βερσοβά βρήκαμε το εξής εκπληκτικό: Με τη λέξη “Versova” αναφέρεται ένα μεγάλο ψαροχώρι στα παράλια τής Βομβάης στην Αραβική Θάλασσα. Μάλιστα, η αρχική ονομασία του χωριού ήταν “Vesawe”. Το όνομα προέρχεται από ένα βουνό τής περιοχής και είναι κατάλοιπο της παλιάς Ινδικής διαλέκτου “Marathi”! Η ανάδειξη του θέματος, σε κάθε περίπτωση, τώρα αρχίζει. Άγνωστο όμως αν και ποιους καρπούς θα αποφέρει… Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, όσο αφορά τα τοπικά μας, ότι οι πιο εύστοχες ονομασίες ήταν αυτές που δόθηκαν τον 19ο αιώνα στους δύο τέως Δήμους τής περιοχής με τα σημαντικά αρχαιοελληνικά ονόματα ΑΙΓΕΙΡΑΣ και ΦΕΛΛΟΗΣ. Ονόματα, που το μεν πρώτο “διασώθηκε” με την δημιουργία τής τέως κοινότητας Αιγείρας το 1928, το δε δεύτερο να περιμένει ακόμα την “αποκατάστασή” του...

Copy the BEST Traders and Make Money (One Click) : http://ow.ly/KNICZ
Τη πενταετία 1953 - 1957 σημειώνονται 760. Το 1955, ειδικά, ήταν η χρονιά της μαζικής αλλαγής στα ονόματα των χωριών μας, ήτοι: Η Αράχοβα έγινε Εξοχή, η Βεργουβίτσα έγινε Μοναστήρι, η Σβυρού έγινε Όαση, η Βαλκουβίνα έγινε Άμπελος. Το 1957, η διαδικασία των μετονομασιών ολοκληρώθηκε (τοπικά) με τη Βερσοβά που έγινε Χρυσάνθιο. Ανάμεσα 1958 και 1971 πραγματοποιήθηκαν άλλες 326. Έκτοτε οι μετονομασίες των οικισμών γίνονται σπάνιες. Ωστόσο το υπουργείο Εσωτερικών εγκρίνει σποραδικά κάποια μετονομασία “βαρβαρόφωνου” οικισμού, όπως εκείνη των “Νέων Λιοσίων” σε “Ίλιον”, τον Σεπτέμβριο του 1994. Πέραν όμως από την ενημερωτική ιστορική αυτή αναδρομή, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έρευνα για το τι σημαίνουν εκείνα τα ονόματα, που, παρά την υποχρεωτική τους αλλαγή (μέσα από την εθνική πολιτική του περασμένου αιώνα) δεν λένε να σβήσουν από τη λαϊκή ντοπιολαλιά και χρησιμοποιούνται αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά για εκατοντάδες χρόνια. Και αυτό συμβαίνει, τόσο όταν το όνομα του τοπωνυμίου αποτελεί λέξη τού καθημερινού λεξιλογίου, της ζωντανής γλώσσας και οι υπάρχουσες γενιές κατανοούν τη σημασία του, όσο και από ένα σημείο και μετά που το τοπωνύμιο μπορεί να χρησιμοποιείται δίχως να καταλαβαίνουν πια τι εννοεί. Γίνεται έτσι ένα “παράξενο” όνομα, μια άγνωστη λέξη, που όμως οι άνθρωποι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν (συχνά με φωνητική αλλοίωση), για να δηλώσουν τον ίδιο τόπο που δήλωναν και οι πρόγονοί τους. Τι σημαίνουν, λοιπόν, αυτά τα παλιά ονόματα; Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα, η απάντηση του οποίου είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, αφού απαιτείται μια επίπονη έρευνα σε ξενόγλωσσα ετυμολογικά λεξικά, ώστε να βρεθούν οι ρίζες των ονομάτων, που κατά πάσα πιθανότητα έχουν αλλοιωθεί στο πέρασμα των αιώνων. Έχουμε δηλ. να κάνουμε με έρευνα σε ένα πλήθος ενεργών και «νεκρών» γλωσσών και άλλων γλωσσικών ιδιωμάτων τής Βαλκανικής και όχι μόνο (τούρκικα, λατινικά, βλάχικα - αρουμάνικα, σλάβικα, αρβανίτικα, αλβανικά). Δυστυχώς, στην καταγεγραμμένη τοπική ιστορία δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία, που να δίνουν εμπεριστατωμένες και τεκμηριωμένες απαντήσεις για τη σημασία αυτών των λέξεων. Για παράδειγμα, σε βιβλίο τού Χρήστου Σαμαρά, η ονομασία Βεργουβίτσα αιτιολογείται με “λογοπαίγνιο”, ότι δηλ. προέρχεται από τις λέξεις “βέργα” και “βίτσα” έχoντας σχέση με τη γεωμορφολογία τού οικισμού… Επίσης, μία πρώτη πρόχειρη έρευνά μας, ανέδειξε το πόσο δύσκολη και δαιδαλώδης είναι η επεξήγηση των “πανάρχαιων” αυτών ονομάτων. Μελετώντας δηλ. κάποιες σλαβικές λέξεις που αφορούν τοπωνύμια, βρήκαμε τη λέξη “Βιρός - Vir”, που σημαίνει τα βαθιά μέρη τού ποταμού και η οποία μάς δίνει το έναυσμα να πιθανολογήσουμε ότι ίσως η ονομασία τού χωριού Σβυρού να προέρχεται από παράφραση της παραπάνω λέξης. Αλλά και για τη Βερσοβά βρήκαμε το εξής εκπληκτικό: Με τη λέξη “Versova” αναφέρεται ένα μεγάλο ψαροχώρι στα παράλια τής Βομβάης στην Αραβική Θάλασσα. Μάλιστα, η αρχική ονομασία του χωριού ήταν “Vesawe”. Το όνομα προέρχεται από ένα βουνό τής περιοχής και είναι κατάλοιπο της παλιάς Ινδικής διαλέκτου “Marathi”! Η ανάδειξη του θέματος, σε κάθε περίπτωση, τώρα αρχίζει. Άγνωστο όμως αν και ποιους καρπούς θα αποφέρει… Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, όσο αφορά τα τοπικά μας, ότι οι πιο εύστοχες ονομασίες ήταν αυτές που δόθηκαν τον 19ο αιώνα στους δύο τέως Δήμους τής περιοχής με τα σημαντικά αρχαιοελληνικά ονόματα ΑΙΓΕΙΡΑΣ και ΦΕΛΛΟΗΣ. Ονόματα, που το μεν πρώτο “διασώθηκε” με την δημιουργία τής τέως κοινότητας Αιγείρας το 1928, το δε δεύτερο να περιμένει ακόμα την “αποκατάστασή” του...

Copy the BEST Traders and Make Money (One Click) : http://ow.ly/KNICZ
Τη πενταετία 1953 - 1957 σημειώνονται 760. Το 1955, ειδικά, ήταν η χρονιά της μαζικής αλλαγής στα ονόματα των χωριών μας, ήτοι: Η Αράχοβα έγινε Εξοχή, η Βεργουβίτσα έγινε Μοναστήρι, η Σβυρού έγινε Όαση, η Βαλκουβίνα έγινε Άμπελος. Το 1957, η διαδικασία των μετονομασιών ολοκληρώθηκε (τοπικά) με τη Βερσοβά που έγινε Χρυσάνθιο. Ανάμεσα 1958 και 1971 πραγματοποιήθηκαν άλλες 326. Έκτοτε οι μετονομασίες των οικισμών γίνονται σπάνιες. Ωστόσο το υπουργείο Εσωτερικών εγκρίνει σποραδικά κάποια μετονομασία “βαρβαρόφωνου” οικισμού, όπως εκείνη των “Νέων Λιοσίων” σε “Ίλιον”, τον Σεπτέμβριο του 1994. Πέραν όμως από την ενημερωτική ιστορική αυτή αναδρομή, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έρευνα για το τι σημαίνουν εκείνα τα ονόματα, που, παρά την υποχρεωτική τους αλλαγή (μέσα από την εθνική πολιτική του περασμένου αιώνα) δεν λένε να σβήσουν από τη λαϊκή ντοπιολαλιά και χρησιμοποιούνται αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά για εκατοντάδες χρόνια. Και αυτό συμβαίνει, τόσο όταν το όνομα του τοπωνυμίου αποτελεί λέξη τού καθημερινού λεξιλογίου, της ζωντανής γλώσσας και οι υπάρχουσες γενιές κατανοούν τη σημασία του, όσο και από ένα σημείο και μετά που το τοπωνύμιο μπορεί να χρησιμοποιείται δίχως να καταλαβαίνουν πια τι εννοεί. Γίνεται έτσι ένα “παράξενο” όνομα, μια άγνωστη λέξη, που όμως οι άνθρωποι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν (συχνά με φωνητική αλλοίωση), για να δηλώσουν τον ίδιο τόπο που δήλωναν και οι πρόγονοί τους. Τι σημαίνουν, λοιπόν, αυτά τα παλιά ονόματα; Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα, η απάντηση του οποίου είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, αφού απαιτείται μια επίπονη έρευνα σε ξενόγλωσσα ετυμολογικά λεξικά, ώστε να βρεθούν οι ρίζες των ονομάτων, που κατά πάσα πιθανότητα έχουν αλλοιωθεί στο πέρασμα των αιώνων. Έχουμε δηλ. να κάνουμε με έρευνα σε ένα πλήθος ενεργών και «νεκρών» γλωσσών και άλλων γλωσσικών ιδιωμάτων τής Βαλκανικής και όχι μόνο (τούρκικα, λατινικά, βλάχικα - αρουμάνικα, σλάβικα, αρβανίτικα, αλβανικά). Δυστυχώς, στην καταγεγραμμένη τοπική ιστορία δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία, που να δίνουν εμπεριστατωμένες και τεκμηριωμένες απαντήσεις για τη σημασία αυτών των λέξεων. Για παράδειγμα, σε βιβλίο τού Χρήστου Σαμαρά, η ονομασία Βεργουβίτσα αιτιολογείται με “λογοπαίγνιο”, ότι δηλ. προέρχεται από τις λέξεις “βέργα” και “βίτσα” έχoντας σχέση με τη γεωμορφολογία τού οικισμού… Επίσης, μία πρώτη πρόχειρη έρευνά μας, ανέδειξε το πόσο δύσκολη και δαιδαλώδης είναι η επεξήγηση των “πανάρχαιων” αυτών ονομάτων. Μελετώντας δηλ. κάποιες σλαβικές λέξεις που αφορούν τοπωνύμια, βρήκαμε τη λέξη “Βιρός - Vir”, που σημαίνει τα βαθιά μέρη τού ποταμού και η οποία μάς δίνει το έναυσμα να πιθανολογήσουμε ότι ίσως η ονομασία τού χωριού Σβυρού να προέρχεται από παράφραση της παραπάνω λέξης. Αλλά και για τη Βερσοβά βρήκαμε το εξής εκπληκτικό: Με τη λέξη “Versova” αναφέρεται ένα μεγάλο ψαροχώρι στα παράλια τής Βομβάης στην Αραβική Θάλασσα. Μάλιστα, η αρχική ονομασία του χωριού ήταν “Vesawe”. Το όνομα προέρχεται από ένα βουνό τής περιοχής και είναι κατάλοιπο της παλιάς Ινδικής διαλέκτου “Marathi”! Η ανάδειξη του θέματος, σε κάθε περίπτωση, τώρα αρχίζει. Άγνωστο όμως αν και ποιους καρπούς θα αποφέρει… Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, όσο αφορά τα τοπικά μας, ότι οι πιο εύστοχες ονομασίες ήταν αυτές που δόθηκαν τον 19ο αιώνα στους δύο τέως Δήμους τής περιοχής με τα σημαντικά αρχαιοελληνικά ονόματα ΑΙΓΕΙΡΑΣ και ΦΕΛΛΟΗΣ. Ονόματα, που το μεν πρώτο “διασώθηκε” με την δημιουργία τής τέως κοινότητας Αιγείρας το 1928, το δε δεύτερο να περιμένει ακόμα την “αποκατάστασή” του...

Copy the BEST Traders and Make Money (One Click) : http://ow.ly/KNICZ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

H Θεσπρωτία εκπροσωπήθηκε σε εκδήλωση στο Αλύκο Β. Ηπείρου για τα 4 δολοφονημένα παλικάρια

H Θεσπρωτία εκπροσωπήθηκε σε εκδήλωση μνήμης στο Αλύκο Β. Ηπείρου για τα 4 παλικάρια,  που 27 χρόνια πριν, έπεσαν νεκροί απ’ το «γάζωμα» των φρουρών του αλβανικού κομμουνιστικού καθεστώτος, προσπαθώντας να διασχίσουν την με ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα  ελληνοαλβανική μεθόριο.Ο αντιδήμαρχος Ηγουμενίτσας Μιχάλης Γκίκας, ο οποίος απηύθυνε χαιρετισμό, κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο για το Θύμιο Μάσιο, το Βαγγέλη Μήτρο, το Θανάση Κώτση και τον Αηδόνη Ράφτη.  Η Δημοκρατική Ένωση Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας «ΟΜΟΝΟΙΑ», σε συνεργασία με το Δήμο Φοινικαίων, οργάνωσαν την Τρίτη  12 Δεκεμβρίου εκδήλωση τιμής και μνήμης, των μαρτύρων τηςχοτζικής περιόδου, που αγωνίστηκαν για δημοκρατία και εθνική δικαίωση. Στην εκδήλωση συμμετείχαν ο πρώτος σύμβουλος της Ελληνικής Πρεσβείας στα Τίρανα Γρηγόριος Δελιαβέκουρας, ο αναπληρωτής Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στο Αργυρόκαστρο Κωνσταντίνος Μιχελής, ο Γ. Πρόεδρος της Ομόνοιας  Λεωνίδας Παππάς , ο αντιπρόεδρος και Πρόεδρος του Παραρτήματος Ομόνοιας Χειμάρρας…

H λογοθεραπεύτρια Μαρία Ιγνατίου εντυπωσίασε με ομιλία της για τα προβλήματα λόγου...

Μια εξαιρετική και χρήσιμη εισήγηση έκανε σε σεμινάριο στα Γιάννινα του Διεπιστημονικού Κέντρου Ηπείρου η λογοθεραπεύτρια Μαρία Ιγνατίου, μιλώντας για τα προβλήματα λόγου και την οργάνωση μελέτης στα παιδιά και στους εφήβους. Εξειδικευμένη στη διαταραχή ελλειματικής προσοχής και στην υπερκινητικότητα και έχοντας βαθιά εσωτερική ευαισθησία και αγάπη για τα παιδιά και τους εφήβους, καθώς και συναίσθηση της αποστολής της, βοηθάει με αποτελεσματικό τρόπο στο να επιλυθούν προβλήματα αυτού του είδους.  Η επιστημονική και κοινωνική προσφορά ανθρώπων με την κατάρτιση και το ήθος της κ. Ιγνατίου, καθώς και με τη δυνατότητα ουσιαστικής επικοινωνίας με τους άλλους, είναι ιδιαίτερα ωφέλιμη στις ημέρες μας και κυρίως σε ομάδες όπως τα παιδιά και οι έφηβοι.  

Καφενείο μικρού χωριού στη Θεσπρωτία γεμάτο αποφθέγματα και στιχάκια στους τοίχους!

Καφενείο μικρού χωριού στη Θεσπρωτία είναι γεμάτο αποφθέγματα και στιχάκια στους τοίχους! Πρόκειται για ένα καφενεδάκι στην Πόβλα Φιλιατών, στο κέντρο του χωριού, όπου ο επισκέπτης εκπλήσσεται με τα βιωματικά και φιλοσοφημένα κειμενάκια. Τελικά, οι απλοί άνθρωποι, ζυμωμένοι με τη ζωή, και κυρίως με τις δυσκολίες και τις πίκρες της, γίνονται σοφοί. Μερικά από τα μηνύματα, έτσι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι στίχοι και τα αποφθέγματα, είναι χαρακτηριστικά ως προς το νόημά τους: "Η πολιτική και η αλήθεια, δεν κατοικούν στο ίδιο σπίτι". "Αν θες να δεις τα πλούτη και τα κάλη, σήκωσε πλάκα μνήματος να δεις ανθρώπου χάλι". "Αυτός που ταχτικά γλεντάει και το κρασί το πίνει, στρεπτομικίνη δε χωρεί, ούτε πενικιλίνη". " Για να περάσεις με χαρά και κέφι κάθε χρόνο, η βιταμίνη στη ζωή είναι το γλέντι μόνο". "Ο μεγαλύτερος εχθρός γίνεται το παιδί σου, και ο φίλος ο καλύτερος είναι η σύνταξή σου"... Στο μικρό αυτό καφενείο ο θαμώνας δεν πίνει μόνο…

Για 4η συνεχόμενη χρονιά πανελλήνιο βραβείο λογοτεχνίας στον π. Ηλία Μάκο...

Για 4η συνεχόμενη χρονιά απονεμήθηκε πανελλήνιο βραβείο λογοτεχνίας στον π. Ηλία Μάκο από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, με πρόεδρο και "πάλλουσα καρδιά" της έναν ακάματο εργάτη του πνεύματος με ανεκτίμητη προσφορά στα ελληνικά γράμματα, τον κ. Λευτέρη Τζόκα. Στον Πανελλήνιο και Παγκύπριο Διαγωνισμό Ενηλίκων 2017 κέρδισε ο πρεσβύτερος-θεολόγος π. Ηλίας Μάκος το Β' βραβείο για το πόνημά του "Στα κράσπεδα του ουρανού" (στην κατηγορία Χρονικό-Μαρτυρία). Πρόκειται για καταγραφές από προσκυνηματικό οδοιπορικό στον «αρχαιότερο ιερό τόπο της γης», στο Θεοβάδιστο  Όρος Σινά. Μεταφέρονται στο χαρτί οι εκστατικές και καταιγιστικές πνευματικές εντυπώσεις από την παρουσία στη μονή-σύμβολο της Ορθοδοξίας, που εκχύλισαν, ως καρποφόρα συγκομιδή, από το κάνιστρο της καρδιάς.  Κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα είναι τα παρακάτω: "... Αυτές τις ιερές στιγμές, σκέπτεσαι πως οτιδήποτε γεύεσαι είναι ασήμαντο, μηδαμινό, μπροστά σ’ αυτό, που διψάς. Ταξιδεύεις στην αληθινή όψη της…

Οι καλαντζήδες της Μουργκάνας Θεσπρωτίας: Μια κοινωνική και επαγγελματική τάξη, που χάθηκε!

Το σινάφι των καλαντζήδων (γανωτζήδων) της Μουργκάνας Θεσπρωτίας, που έχει χαθεί, δεν ήταν μόνο επαγγελματικό. Οι καλαντζήδες αποτελούσαν μια πρωτότυπη κοινωνική τάξη ταξιδεύοντος βιοτεχνισμού και ξεκίνησα από ορεινά χωριά των Φιλιατών στη Θεσπρωτία, στα ελληνοαλβανικά σύνορα και εξαπλώθηκαν σ' όλη την Ελλάδα και τα Βαλκάνια. Οι πρώτοι καλαντζήδες εμφανίζονται στα μέσα του 18ου αι. στο Μπαμπούρι των Φιλιατών, γι’ αυτό και ονομάστηκε «καλαντζομάνα». Από το Μπαμπούρι επεκτάθηκε η καλαντζήδικη τέχνη και σε άλλα χωριά της περιοχής της Μουργκάνας (Τσαμαντά, Πόβλα, Λειά, Λίστα, Γλούστα, Αγίους Πάντες, Ξέχωρο, Φατήρι, Λίμποβο) και σε μικρότερη έκταση στα υπόλοιπα χωριά της επαρχίας Φιλιατών. Ηλικιωμένος, που ζει στα Γιάννινα, αναφέρει: "Πριν από πολλά χρόνια επισκεπτόμουν τον μπάρμπα Κώστα για να «γανώσει» τα «χαλκώματα» του σπιτιού – κατσαρόλες, τηγάνια, ταψιά, τεντζερέδες (κακάβια), νταβάδες. Ήταν γείτονάς μου τότε ο μπάρμπα-Κώστας, που κατάγονταν από τα χωριά του Καλαμά. Πάντοτε …

Ο Μητροπολίτης Παραμυθίας στην εορτή του αγίου Σπυρίδωνα στην Ηγουμενίτσα...

Στον ομώνυμο ναό της Ηγουμενίτσας, λειτούργησε ανήμερα του αγίου Σπυρίδωνα, Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 2017,  ο Μητροπολίτης Παραμυθίας Τίτος. Ο Σεβασμιώτατος, πλαισιούμενος από το Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο πρωτοπρεσβύτερο π. Βελισσάριο Σάντα και άλλους κληρικούς της Μητροπόλεως, με τη λειτουργική του σεμνότητα έδειξε πόσο δυνατή είναι η ταπεινοφροσύνη μπροστά στο Θεό, πόσα δικαιώματα έχει από το Θεό η αγνή αγάπη, πόσο ωραία και σωτήρια είναι η πίστη, για όσους ζουν με καθαρή διάνοια το θέλημα του Θεού. Το εκκλησίασμα αισθάνθηκε ότι ο άγιος Σπυρίδων, όταν τον ακολουθήσουμε, δεν μας αφήνει να λησμονήσουμε ότι η χριστιανική ελπίδα καλλιεργείται και ενισχύεται στην πράξη μέσα στους κόλπους της πνευματικής ζωής. Ίσως ο λόγος και οι πράξεις μας ως πιστών θα μπορούσαν να έχουν μεγαλύτερη πειστικότητα, αν καταλαβαίναμε πόσο κοντά μας είναι ο Θεός και δεν λιποτακτούσαμε από το θέλημά του. Την παραμονή της εορτής, Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου, προς του τέλος του Εσπερινού, έγινε περιφορά της εικόνας του θ…