Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρόταση Θεσπρωτών να επανέλθει το ιστορικό όνομα Μενίνα στη Νεράιδα Θεσπρωτίας!

Θεσπρωτοί προτείνουν να επανέλθει το ιστορικό όνομα Μενίνα στη Νεράιδα Θεσπρωτίας! Και αυτό, γιατί παραπέμπει στη νικηφόρα μάχη κατά των Γερμανών και των Αλβανοτσάμηδων συνεργατών τους, που ήταν μια κορυφαία στιγμή εθνικής αντίστασης. Άλλωστε, παρά τη μετονομασία σε Νεράιδα, συνήθως χρησιμοποιείται το παλαιό όνομα Μενίνα. Tο χωριό ανήκει
διοικητικά στο Δήμο Σουλίου, βρίσκεται σε υψόμετρο 70 μ. και απέχει 20χλμ από την Ηγουμενίτσα.  Έχει σήμερα περίπου 150 κατοίκους. Τη πενταετία 1953 - 1957 σημειώνονται
πολλές μετονομασίες χωριών στην Ελλάδα, 760 για την ακρίβεια. Το 1955, ειδικά, ήταν η χρονιά της μαζικής αλλαγής στα ονόματα των χωριών μας. Ανάμεσα 1958 και 1971 πραγματοποιήθηκαν άλλες 326. Έκτοτε οι μετονομασίες των οικισμών γίνονται σπάνιες. Ωστόσο το υπουργείο Εσωτερικών εγκρίνει σποραδικά κάποια μετονομασία. Πέραν όμως από την ενημερωτική ιστορική αυτή αναδρομή, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έρευνα για το τι σημαίνουν εκείνα τα ονόματα, που, παρά την υποχρεωτική τους αλλαγή (μέσα από την εθνική πολιτική του περασμένου αιώνα) δεν λένε να σβήσουν από τη λαϊκή ντοπιολαλιά και χρησιμοποιούνται αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά για εκατοντάδες χρόνια. Και αυτό συμβαίνει, τόσο όταν το όνομα του τοπωνυμίου αποτελεί λέξη τού καθημερινού λεξιλογίου, της ζωντανής γλώσσας και οι υπάρχουσες γενιές κατανοούν τη σημασία του, όσο και όταν συνδέεται αναπόσπαστα με ιστορικό γεγονός.
Τη χρονιά εκείνη (1928) πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες αλλαγές ονομάτων στην περιοχή μας: Τα Αρφαρά ονομάστηκαν Αμπελόκηποι και η Βλοβοκά ονομάστηκε Αιγές. Μεταξύ 1929 – 1952 ακολουθούν 354 μετονομασίες. Τη πενταετία 1953 - 1957 σημειώνονται 760. Το 1955, ειδικά, ήταν η χρονιά της μαζικής αλλαγής στα ονόματα των χωριών μας, ήτοι: Η Αράχοβα έγινε Εξοχή, η Βεργουβίτσα έγινε Μοναστήρι, η Σβυρού έγινε Όαση, η Βαλκουβίνα έγινε Άμπελος. Το 1957, η διαδικασία των μετονομασιών ολοκληρώθηκε (τοπικά) με τη Βερσοβά που έγινε Χρυσάνθιο. Ανάμεσα 1958 και 1971 πραγματοποιήθηκαν άλλες 326. Έκτοτε οι μετονομασίες των οικισμών γίνονται σπάνιες. Ωστόσο το υπουργείο Εσωτερικών εγκρίνει σποραδικά κάποια μετονομασία “βαρβαρόφωνου” οικισμού, όπως εκείνη των “Νέων Λιοσίων” σε “Ίλιον”, τον Σεπτέμβριο του 1994. Πέραν όμως από την ενημερωτική ιστορική αυτή αναδρομή, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έρευνα για το τι σημαίνουν εκείνα τα ονόματα, που, παρά την υποχρεωτική τους αλλαγή (μέσα από την εθνική πολιτική του περασμένου αιώνα) δεν λένε να σβήσουν από τη λαϊκή ντοπιολαλιά και χρησιμοποιούνται αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά για εκατοντάδες χρόνια. Και αυτό συμβαίνει, τόσο όταν το όνομα του τοπωνυμίου αποτελεί λέξη τού καθημερινού λεξιλογίου, της ζωντανής γλώσσας και οι υπάρχουσες γενιές κατανοούν τη σημασία του, όσο και από ένα σημείο και μετά που το τοπωνύμιο μπορεί να χρησιμοποιείται δίχως να καταλαβαίνουν πια τι εννοεί. Γίνεται έτσι ένα “παράξενο” όνομα, μια άγνωστη λέξη, που όμως οι άνθρωποι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν (συχνά με φωνητική αλλοίωση), για να δηλώσουν τον ίδιο τόπο που δήλωναν και οι πρόγονοί τους. Τι σημαίνουν, λοιπόν, αυτά τα παλιά ονόματα; Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα, η απάντηση του οποίου είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, αφού απαιτείται μια επίπονη έρευνα σε ξενόγλωσσα ετυμολογικά λεξικά, ώστε να βρεθούν οι ρίζες των ονομάτων, που κατά πάσα πιθανότητα έχουν αλλοιωθεί στο πέρασμα των αιώνων. Έχουμε δηλ. να κάνουμε με έρευνα σε ένα πλήθος ενεργών και «νεκρών» γλωσσών και άλλων γλωσσικών ιδιωμάτων τής Βαλκανικής και όχι μόνο (τούρκικα, λατινικά, βλάχικα - αρουμάνικα, σλάβικα, αρβανίτικα, αλβανικά). Δυστυχώς, στην καταγεγραμμένη τοπική ιστορία δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία, που να δίνουν εμπεριστατωμένες και τεκμηριωμένες απαντήσεις για τη σημασία αυτών των λέξεων. Για παράδειγμα, σε βιβλίο τού Χρήστου Σαμαρά, η ονομασία Βεργουβίτσα αιτιολογείται με “λογοπαίγνιο”, ότι δηλ. προέρχεται από τις λέξεις “βέργα” και “βίτσα” έχoντας σχέση με τη γεωμορφολογία τού οικισμού… Επίσης, μία πρώτη πρόχειρη έρευνά μας, ανέδειξε το πόσο δύσκολη και δαιδαλώδης είναι η επεξήγηση των “πανάρχαιων” αυτών ονομάτων. Μελετώντας δηλ. κάποιες σλαβικές λέξεις που αφορούν τοπωνύμια, βρήκαμε τη λέξη “Βιρός - Vir”, που σημαίνει τα βαθιά μέρη τού ποταμού και η οποία μάς δίνει το έναυσμα να πιθανολογήσουμε ότι ίσως η ονομασία τού χωριού Σβυρού να προέρχεται από παράφραση της παραπάνω λέξης. Αλλά και για τη Βερσοβά βρήκαμε το εξής εκπληκτικό: Με τη λέξη “Versova” αναφέρεται ένα μεγάλο ψαροχώρι στα παράλια τής Βομβάης στην Αραβική Θάλασσα. Μάλιστα, η αρχική ονομασία του χωριού ήταν “Vesawe”. Το όνομα προέρχεται από ένα βουνό τής περιοχής και είναι κατάλοιπο της παλιάς Ινδικής διαλέκτου “Marathi”! Η ανάδειξη του θέματος, σε κάθε περίπτωση, τώρα αρχίζει. Άγνωστο όμως αν και ποιους καρπούς θα αποφέρει… Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, όσο αφορά τα τοπικά μας, ότι οι πιο εύστοχες ονομασίες ήταν αυτές που δόθηκαν τον 19ο αιώνα στους δύο τέως Δήμους τής περιοχής με τα σημαντικά αρχαιοελληνικά ονόματα ΑΙΓΕΙΡΑΣ και ΦΕΛΛΟΗΣ. Ονόματα, που το μεν πρώτο “διασώθηκε” με την δημιουργία τής τέως κοινότητας Αιγείρας το 1928, το δε δεύτερο να περιμένει ακόμα την “αποκατάστασή” του...

Copy the BEST Traders and Make Money (One Click) : http://ow.ly/KNICZ
Τη χρονιά εκείνη (1928) πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες αλλαγές ονομάτων στην περιοχή μας: Τα Αρφαρά ονομάστηκαν Αμπελόκηποι και η Βλοβοκά ονομάστηκε Αιγές. Μεταξύ 1929 – 1952 ακολουθούν 354 μετονομασίες. Τη πενταετία 1953 - 1957 σημειώνονται 760. Το 1955, ειδικά, ήταν η χρονιά της μαζικής αλλαγής στα ονόματα των χωριών μας, ήτοι: Η Αράχοβα έγινε Εξοχή, η Βεργουβίτσα έγινε Μοναστήρι, η Σβυρού έγινε Όαση, η Βαλκουβίνα έγινε Άμπελος. Το 1957, η διαδικασία των μετονομασιών ολοκληρώθηκε (τοπικά) με τη Βερσοβά που έγινε Χρυσάνθιο. Ανάμεσα 1958 και 1971 πραγματοποιήθηκαν άλλες 326. Έκτοτε οι μετονομασίες των οικισμών γίνονται σπάνιες. Ωστόσο το υπουργείο Εσωτερικών εγκρίνει σποραδικά κάποια μετονομασία “βαρβαρόφωνου” οικισμού, όπως εκείνη των “Νέων Λιοσίων” σε “Ίλιον”, τον Σεπτέμβριο του 1994. Πέραν όμως από την ενημερωτική ιστορική αυτή αναδρομή, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έρευνα για το τι σημαίνουν εκείνα τα ονόματα, που, παρά την υποχρεωτική τους αλλαγή (μέσα από την εθνική πολιτική του περασμένου αιώνα) δεν λένε να σβήσουν από τη λαϊκή ντοπιολαλιά και χρησιμοποιούνται αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά για εκατοντάδες χρόνια. Και αυτό συμβαίνει, τόσο όταν το όνομα του τοπωνυμίου αποτελεί λέξη τού καθημερινού λεξιλογίου, της ζωντανής γλώσσας και οι υπάρχουσες γενιές κατανοούν τη σημασία του, όσο και από ένα σημείο και μετά που το τοπωνύμιο μπορεί να χρησιμοποιείται δίχως να καταλαβαίνουν πια τι εννοεί. Γίνεται έτσι ένα “παράξενο” όνομα, μια άγνωστη λέξη, που όμως οι άνθρωποι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν (συχνά με φωνητική αλλοίωση), για να δηλώσουν τον ίδιο τόπο που δήλωναν και οι πρόγονοί τους. Τι σημαίνουν, λοιπόν, αυτά τα παλιά ονόματα; Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα, η απάντηση του οποίου είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, αφού απαιτείται μια επίπονη έρευνα σε ξενόγλωσσα ετυμολογικά λεξικά, ώστε να βρεθούν οι ρίζες των ονομάτων, που κατά πάσα πιθανότητα έχουν αλλοιωθεί στο πέρασμα των αιώνων. Έχουμε δηλ. να κάνουμε με έρευνα σε ένα πλήθος ενεργών και «νεκρών» γλωσσών και άλλων γλωσσικών ιδιωμάτων τής Βαλκανικής και όχι μόνο (τούρκικα, λατινικά, βλάχικα - αρουμάνικα, σλάβικα, αρβανίτικα, αλβανικά). Δυστυχώς, στην καταγεγραμμένη τοπική ιστορία δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία, που να δίνουν εμπεριστατωμένες και τεκμηριωμένες απαντήσεις για τη σημασία αυτών των λέξεων. Για παράδειγμα, σε βιβλίο τού Χρήστου Σαμαρά, η ονομασία Βεργουβίτσα αιτιολογείται με “λογοπαίγνιο”, ότι δηλ. προέρχεται από τις λέξεις “βέργα” και “βίτσα” έχoντας σχέση με τη γεωμορφολογία τού οικισμού… Επίσης, μία πρώτη πρόχειρη έρευνά μας, ανέδειξε το πόσο δύσκολη και δαιδαλώδης είναι η επεξήγηση των “πανάρχαιων” αυτών ονομάτων. Μελετώντας δηλ. κάποιες σλαβικές λέξεις που αφορούν τοπωνύμια, βρήκαμε τη λέξη “Βιρός - Vir”, που σημαίνει τα βαθιά μέρη τού ποταμού και η οποία μάς δίνει το έναυσμα να πιθανολογήσουμε ότι ίσως η ονομασία τού χωριού Σβυρού να προέρχεται από παράφραση της παραπάνω λέξης. Αλλά και για τη Βερσοβά βρήκαμε το εξής εκπληκτικό: Με τη λέξη “Versova” αναφέρεται ένα μεγάλο ψαροχώρι στα παράλια τής Βομβάης στην Αραβική Θάλασσα. Μάλιστα, η αρχική ονομασία του χωριού ήταν “Vesawe”. Το όνομα προέρχεται από ένα βουνό τής περιοχής και είναι κατάλοιπο της παλιάς Ινδικής διαλέκτου “Marathi”! Η ανάδειξη του θέματος, σε κάθε περίπτωση, τώρα αρχίζει. Άγνωστο όμως αν και ποιους καρπούς θα αποφέρει… Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, όσο αφορά τα τοπικά μας, ότι οι πιο εύστοχες ονομασίες ήταν αυτές που δόθηκαν τον 19ο αιώνα στους δύο τέως Δήμους τής περιοχής με τα σημαντικά αρχαιοελληνικά ονόματα ΑΙΓΕΙΡΑΣ και ΦΕΛΛΟΗΣ. Ονόματα, που το μεν πρώτο “διασώθηκε” με την δημιουργία τής τέως κοινότητας Αιγείρας το 1928, το δε δεύτερο να περιμένει ακόμα την “αποκατάστασή” του...

Copy the BEST Traders and Make Money (One Click) : http://ow.ly/KNICZ
Τη πενταετία 1953 - 1957 σημειώνονται 760. Το 1955, ειδικά, ήταν η χρονιά της μαζικής αλλαγής στα ονόματα των χωριών μας, ήτοι: Η Αράχοβα έγινε Εξοχή, η Βεργουβίτσα έγινε Μοναστήρι, η Σβυρού έγινε Όαση, η Βαλκουβίνα έγινε Άμπελος. Το 1957, η διαδικασία των μετονομασιών ολοκληρώθηκε (τοπικά) με τη Βερσοβά που έγινε Χρυσάνθιο. Ανάμεσα 1958 και 1971 πραγματοποιήθηκαν άλλες 326. Έκτοτε οι μετονομασίες των οικισμών γίνονται σπάνιες. Ωστόσο το υπουργείο Εσωτερικών εγκρίνει σποραδικά κάποια μετονομασία “βαρβαρόφωνου” οικισμού, όπως εκείνη των “Νέων Λιοσίων” σε “Ίλιον”, τον Σεπτέμβριο του 1994. Πέραν όμως από την ενημερωτική ιστορική αυτή αναδρομή, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έρευνα για το τι σημαίνουν εκείνα τα ονόματα, που, παρά την υποχρεωτική τους αλλαγή (μέσα από την εθνική πολιτική του περασμένου αιώνα) δεν λένε να σβήσουν από τη λαϊκή ντοπιολαλιά και χρησιμοποιούνται αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά για εκατοντάδες χρόνια. Και αυτό συμβαίνει, τόσο όταν το όνομα του τοπωνυμίου αποτελεί λέξη τού καθημερινού λεξιλογίου, της ζωντανής γλώσσας και οι υπάρχουσες γενιές κατανοούν τη σημασία του, όσο και από ένα σημείο και μετά που το τοπωνύμιο μπορεί να χρησιμοποιείται δίχως να καταλαβαίνουν πια τι εννοεί. Γίνεται έτσι ένα “παράξενο” όνομα, μια άγνωστη λέξη, που όμως οι άνθρωποι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν (συχνά με φωνητική αλλοίωση), για να δηλώσουν τον ίδιο τόπο που δήλωναν και οι πρόγονοί τους. Τι σημαίνουν, λοιπόν, αυτά τα παλιά ονόματα; Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα, η απάντηση του οποίου είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, αφού απαιτείται μια επίπονη έρευνα σε ξενόγλωσσα ετυμολογικά λεξικά, ώστε να βρεθούν οι ρίζες των ονομάτων, που κατά πάσα πιθανότητα έχουν αλλοιωθεί στο πέρασμα των αιώνων. Έχουμε δηλ. να κάνουμε με έρευνα σε ένα πλήθος ενεργών και «νεκρών» γλωσσών και άλλων γλωσσικών ιδιωμάτων τής Βαλκανικής και όχι μόνο (τούρκικα, λατινικά, βλάχικα - αρουμάνικα, σλάβικα, αρβανίτικα, αλβανικά). Δυστυχώς, στην καταγεγραμμένη τοπική ιστορία δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία, που να δίνουν εμπεριστατωμένες και τεκμηριωμένες απαντήσεις για τη σημασία αυτών των λέξεων. Για παράδειγμα, σε βιβλίο τού Χρήστου Σαμαρά, η ονομασία Βεργουβίτσα αιτιολογείται με “λογοπαίγνιο”, ότι δηλ. προέρχεται από τις λέξεις “βέργα” και “βίτσα” έχoντας σχέση με τη γεωμορφολογία τού οικισμού… Επίσης, μία πρώτη πρόχειρη έρευνά μας, ανέδειξε το πόσο δύσκολη και δαιδαλώδης είναι η επεξήγηση των “πανάρχαιων” αυτών ονομάτων. Μελετώντας δηλ. κάποιες σλαβικές λέξεις που αφορούν τοπωνύμια, βρήκαμε τη λέξη “Βιρός - Vir”, που σημαίνει τα βαθιά μέρη τού ποταμού και η οποία μάς δίνει το έναυσμα να πιθανολογήσουμε ότι ίσως η ονομασία τού χωριού Σβυρού να προέρχεται από παράφραση της παραπάνω λέξης. Αλλά και για τη Βερσοβά βρήκαμε το εξής εκπληκτικό: Με τη λέξη “Versova” αναφέρεται ένα μεγάλο ψαροχώρι στα παράλια τής Βομβάης στην Αραβική Θάλασσα. Μάλιστα, η αρχική ονομασία του χωριού ήταν “Vesawe”. Το όνομα προέρχεται από ένα βουνό τής περιοχής και είναι κατάλοιπο της παλιάς Ινδικής διαλέκτου “Marathi”! Η ανάδειξη του θέματος, σε κάθε περίπτωση, τώρα αρχίζει. Άγνωστο όμως αν και ποιους καρπούς θα αποφέρει… Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, όσο αφορά τα τοπικά μας, ότι οι πιο εύστοχες ονομασίες ήταν αυτές που δόθηκαν τον 19ο αιώνα στους δύο τέως Δήμους τής περιοχής με τα σημαντικά αρχαιοελληνικά ονόματα ΑΙΓΕΙΡΑΣ και ΦΕΛΛΟΗΣ. Ονόματα, που το μεν πρώτο “διασώθηκε” με την δημιουργία τής τέως κοινότητας Αιγείρας το 1928, το δε δεύτερο να περιμένει ακόμα την “αποκατάστασή” του...

Copy the BEST Traders and Make Money (One Click) : http://ow.ly/KNICZ
Τη πενταετία 1953 - 1957 σημειώνονται 760. Το 1955, ειδικά, ήταν η χρονιά της μαζικής αλλαγής στα ονόματα των χωριών μας, ήτοι: Η Αράχοβα έγινε Εξοχή, η Βεργουβίτσα έγινε Μοναστήρι, η Σβυρού έγινε Όαση, η Βαλκουβίνα έγινε Άμπελος. Το 1957, η διαδικασία των μετονομασιών ολοκληρώθηκε (τοπικά) με τη Βερσοβά που έγινε Χρυσάνθιο. Ανάμεσα 1958 και 1971 πραγματοποιήθηκαν άλλες 326. Έκτοτε οι μετονομασίες των οικισμών γίνονται σπάνιες. Ωστόσο το υπουργείο Εσωτερικών εγκρίνει σποραδικά κάποια μετονομασία “βαρβαρόφωνου” οικισμού, όπως εκείνη των “Νέων Λιοσίων” σε “Ίλιον”, τον Σεπτέμβριο του 1994. Πέραν όμως από την ενημερωτική ιστορική αυτή αναδρομή, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έρευνα για το τι σημαίνουν εκείνα τα ονόματα, που, παρά την υποχρεωτική τους αλλαγή (μέσα από την εθνική πολιτική του περασμένου αιώνα) δεν λένε να σβήσουν από τη λαϊκή ντοπιολαλιά και χρησιμοποιούνται αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά για εκατοντάδες χρόνια. Και αυτό συμβαίνει, τόσο όταν το όνομα του τοπωνυμίου αποτελεί λέξη τού καθημερινού λεξιλογίου, της ζωντανής γλώσσας και οι υπάρχουσες γενιές κατανοούν τη σημασία του, όσο και από ένα σημείο και μετά που το τοπωνύμιο μπορεί να χρησιμοποιείται δίχως να καταλαβαίνουν πια τι εννοεί. Γίνεται έτσι ένα “παράξενο” όνομα, μια άγνωστη λέξη, που όμως οι άνθρωποι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν (συχνά με φωνητική αλλοίωση), για να δηλώσουν τον ίδιο τόπο που δήλωναν και οι πρόγονοί τους. Τι σημαίνουν, λοιπόν, αυτά τα παλιά ονόματα; Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα, η απάντηση του οποίου είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, αφού απαιτείται μια επίπονη έρευνα σε ξενόγλωσσα ετυμολογικά λεξικά, ώστε να βρεθούν οι ρίζες των ονομάτων, που κατά πάσα πιθανότητα έχουν αλλοιωθεί στο πέρασμα των αιώνων. Έχουμε δηλ. να κάνουμε με έρευνα σε ένα πλήθος ενεργών και «νεκρών» γλωσσών και άλλων γλωσσικών ιδιωμάτων τής Βαλκανικής και όχι μόνο (τούρκικα, λατινικά, βλάχικα - αρουμάνικα, σλάβικα, αρβανίτικα, αλβανικά). Δυστυχώς, στην καταγεγραμμένη τοπική ιστορία δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία, που να δίνουν εμπεριστατωμένες και τεκμηριωμένες απαντήσεις για τη σημασία αυτών των λέξεων. Για παράδειγμα, σε βιβλίο τού Χρήστου Σαμαρά, η ονομασία Βεργουβίτσα αιτιολογείται με “λογοπαίγνιο”, ότι δηλ. προέρχεται από τις λέξεις “βέργα” και “βίτσα” έχoντας σχέση με τη γεωμορφολογία τού οικισμού… Επίσης, μία πρώτη πρόχειρη έρευνά μας, ανέδειξε το πόσο δύσκολη και δαιδαλώδης είναι η επεξήγηση των “πανάρχαιων” αυτών ονομάτων. Μελετώντας δηλ. κάποιες σλαβικές λέξεις που αφορούν τοπωνύμια, βρήκαμε τη λέξη “Βιρός - Vir”, που σημαίνει τα βαθιά μέρη τού ποταμού και η οποία μάς δίνει το έναυσμα να πιθανολογήσουμε ότι ίσως η ονομασία τού χωριού Σβυρού να προέρχεται από παράφραση της παραπάνω λέξης. Αλλά και για τη Βερσοβά βρήκαμε το εξής εκπληκτικό: Με τη λέξη “Versova” αναφέρεται ένα μεγάλο ψαροχώρι στα παράλια τής Βομβάης στην Αραβική Θάλασσα. Μάλιστα, η αρχική ονομασία του χωριού ήταν “Vesawe”. Το όνομα προέρχεται από ένα βουνό τής περιοχής και είναι κατάλοιπο της παλιάς Ινδικής διαλέκτου “Marathi”! Η ανάδειξη του θέματος, σε κάθε περίπτωση, τώρα αρχίζει. Άγνωστο όμως αν και ποιους καρπούς θα αποφέρει… Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, όσο αφορά τα τοπικά μας, ότι οι πιο εύστοχες ονομασίες ήταν αυτές που δόθηκαν τον 19ο αιώνα στους δύο τέως Δήμους τής περιοχής με τα σημαντικά αρχαιοελληνικά ονόματα ΑΙΓΕΙΡΑΣ και ΦΕΛΛΟΗΣ. Ονόματα, που το μεν πρώτο “διασώθηκε” με την δημιουργία τής τέως κοινότητας Αιγείρας το 1928, το δε δεύτερο να περιμένει ακόμα την “αποκατάστασή” του...

Copy the BEST Traders and Make Money (One Click) : http://ow.ly/KNICZ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Η μάχη της Μενίνας μέσα από το ημερολόγιο ενός φοιτητή αντάρτη του Ιερού Λόχου, του Δημήτρη Σούτζου...

Αποκαλυπτικά στοιχεία για τη μάχη της Μενίνας, δίνει ένας φοιτητής τότε, αντάρτης στον Ιερό Λόχο, ο Δημήτρης Σούτζος, μέσα από ημερολογιακές καταγραφές. Είναι τα πιο αδιάψευστα στοιχεία, για το τι πραγματικά έγινε τη εποχή εκείνη. Αναφέρει μεταξύ άλλων όσον αφορά στη δυσκολία και στη σημασία της μάχης: "Το σμίξιμο του Γιαννιώτικου δρόμου με το δρόμο της Παραμυθιάς, γίνεται στη Μενίνα. Εκεί, σ' αυτά τα γκρίζα βράχια, έξω από το Νεοχώρι, βρίσκεται κουρνιασμένος ο Ιερός Λόχος των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών του Ζέρβα. Αποτελείται από φοιτητάς και σπουδαστάς... Εκεί κάτω στον στρατηγικό οδικό κόμβο της Μενίνας, βρίσκεται οχυρωμένο και ισχυρά οργανωμένο ένα τάγμα επίλεκτων Γερμανών πολεμιστών, ενισχυμένο από καμιά διακοσαριά Τουρκαλβανούς. Οι στρατιώτες του Χίτλερ, είχαν μεταβάλει τη Μενίνα σε φρούριο. Με πολυβολεία, με πυροβολεία, ολομοβολεία και χαρακώματα. Σ' όλα τα σπίτια του χωριού έχουν χτίσει πόρτες και παράθυρα και τάχουν μεταβάλει σε οχυρά. Έχουν ανοίξει παντού ορ…

Το έργο 6 συγγραφέων από τα χωριά της Μουργκάνας παρουσιάστηκε στην Πόβλα

Στο πλαίσιο της 2ης γιορτής Πολιτισμού Μάνα Μουργκάνα, παρουσιάστηκε το έργο έξι συγγραφέων  με καταγωγή από τα χωριά της περιοχής. Στην πλατεία Πόβλας (Αμπελώνας), με συντονίστρια την Ευγενία Ζκέρη, ακούστηκαν αποσπάσματα από βιβλία των λογοτεχνών, που με αυτό τον τρόπο τιμήθηκαν από τους συντοπίτες τους. Οι συγγραφείς, που παρουσιάστηκαν, στη σεμνή εκδήλωση, της οποίας την οργάνωση και την επιμέλεια είχαν οι Ζωή Ντρούκα και ο Πάνος Ανυφαντής, είναι: Γιάννης Βέλλης, Κώστας Λένης, Σταύρος Λέτσας, Φάνης Μούλιος, Κώστας Ραπτόπουλος, Κώστας Τσαντίνης. Στόχος ήταν μέσα από τις καταγραφές τους  να κατανοηθεί ο τρόπος της ζωής τα παλαιότερα, αλλά και τα νεότερα χρόνια, στον τόπο,  και να γεφυρωθεί το χθες που διάβηκε, με το σήμερα που μοιάζει μετέωρο, ώστε να διασφαλιστεί η πορεία στο αύριο.

52χρονη Ολλανδέζα, που ζει στην Αυστραλία, βαπτίστηκε Ορθόδοξη στις πηγές Λαγκάβιτσας Θεσπρωτίας!

Όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να αλλάξει ζωή, δεν υπολογίζει ούτε ηλικία, ούτε αποστάσεις, ούτε τις κοινωνικές παραμέτρους. Παρά μόνο ζει ευτυχισμένος και αγωνιζόμενος στη νέα ελπιδοφόρα πραγματικότητά του.  Αυτό συνέβηκε με την 52χρονη Ολλανδέζα Άννα Γκάζενταμ, που ζει από παιδάκι στην Αυστραλία, η οποία ήρθε στη Θεσπρωτία αποκλειστικά και μόνο για να βαπτιστεί Ορθόδοξη στις πηγές της Λαγκάβιστας Θεσπρωτίας (κοντά στη Λίστα Φιλιατών), που μπορεί να είναι κρύα τα νερά τους, αλλά δεν πάγωσαν τη ζεστή καρδιά της νεοφώτιστης. Παρόντες ο βαπτισμένος από ιερέα της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας  σύζυγός της Τζον Σάλιβα και τα τρία παιδία της, που πόθος της είναι κάποια στιγμή να επιλέξουν το δρόμο το δικό της ως προς την πνευματική τους αναγέννηση. Πως διάλεξε το συγκεκριμένο σημείο; Επηρεσμένη από το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη "Ελένη", θέλησε το μεγάλο βήμα από την παλαιά στην καινούργια   ζωή της να γίνει στην περιοχή, όπου εκτυλίσσονται τα διαδραματιζόμενα στο βιβλίο.…

Ατζέντα των θεσπρωτικών πανηγυριών του Δεκαπενταυγούστου. Μεγάλη, η ολιγοήμερη επιστροφή αποδήμων...

Κορυφώθηκε η άφιξη αποδήμων και επισκεπτών στα χωριά της Θεσπρωτίας, που έχουν… ζωηρέψει. Μεγάλη είναι η ολιγοήμερη επιστροφή αποδήμων. Οι οικονομικές δυσκολίες συνέτειναν στο να επιλεγεί το χωριό ως σημείο διακοπών. Εξάλλου, τα πανηγύρια, που οργανώνται (στο τέλος του ρεπορτάζ η σχετική ατζέντα), δημιουργούν μια γιορτινή, χαρούμενη ατμόσφαιρα που έχουν τόσο ανάγκη σήμερα οι περισσότεροι.  Έτσι λοιπόν σε κάθε χωριό, ακόμη και στο πιο απομακρυσμένο, δεν λείπει το παραδοσιακό πανηγύρι ή το χωριανικό τραπέζι, ενώ όλο και περισσότερες δράσεις πραγματοποιούνται αναβιώνοντας τοπικές παραδόσεις.  Βέβαια γιορτάζοντας την μεγαλύτερη θρησκευτική γιορτή του καλοκαιριού, την… τιμητική τους έχουν οι εκκλησίες και τα ξωκλήσια, τα αφιερωμένα στην Παναγιά μας. Δεν είναι τυχαίο, που κάθε φορά, όταν μας συμβαίνει κάτι κακό λέμε «Παναγιά μου». Ή έστω προληπτικά, για να μην συμβεί, σαν να ξορκίζειζουμε το κακό, πάλι «Παναγιά μου» θα φωνάξεις, θα σκεφτείς, θα μουρμουρίσεις! Η Παναγία είναι δίπλα μας,  πάμ…

Να αξιοποιηθεί τοπικά ο Θεσπρωτός αντιστράτηγος ε.α Βασίλειος Τζίγκος...

Σε μια εποχή, που άνθρωποι με το ήθος και την ανωτερότητα του Θεσπρωτού αντιστρατήγου ε. α. Βασιλείου Τζίγκου, σπανίζουν, αποτελεί μονόδρομος, τώρα, που συνταξιοδοτήθηκε από την υπηρεσία, να αξιοποιηθεί τοπικά. Δεν ξέρουμε αν το θέλει ο ίδιος, αλλά είναι απαραίτητη η προσφορά του στο νομό Θεσπρωτίας. Πρόκειται για άνδρα ευσυνείδητο, ακάματο και κυρίως με ακέραιο χαρακτήρα. Τέτοια αναστήματα, με ανιδιοτέλεια και ευγένεια, είναι ωφέλιμο να ωθούνται σε κοινωνική δράση, από οποιοδήποτε μετερίζι, μάλιστα σε μια εποχή, που συστηματικά παραγκωνίζονται οι άξιοι. Ουδέποτε, κατά την πολύχρονη επιτυχημένη, κατά κοινή ομολογία, θητεία του στην αστυνομία, όπου έφτασε μέχρι τα ύπατα αξιώματα, επεδίωξε να αναδειχθεί, αλλά αντίθετα παρέμεινε "διαμάντι" στην αφάνεια. Προσηλώθηκε στην ανθρωπιά και εναντιώθηκε στην απανθρωπιά, γι' αυτό η μεγάλη πλειψηφία, για να μη γράψουμε το σύνολο των συμπατριωτών του, τον έχει σε μεγάλη εκτίμηση. 

Έφυγε μια πραγματική αρχόντισσα, η Ζιούρεν Έλλεν Πιτούλη...

Αρχόντισσα σε όλα της. Στη συμπεριφορά, στην εμφάνιση, στην ψυχή προπαντός. Έτσι αρχοντικά, όπως έζησε, έτσι αρχοντικά και έφυγε σε ηλικία 88 ετών. Με την αξιοπρέπεια, που ταιριάζει σε μια αληθινή αρχόντισσα. Η Ζιούρεν Έλλεν Πιτούλη, το γένος  Σόντερστρομ, μια ευγενική σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής της φυσιογνωμία, υπήρξε σύζυγος του αλησμόνητου Ηγουμενιτσιώτη γιατρού Γεράσιμου Πιτούλη και απέκτησαν μαζί δύο παιδιά, το Θωμά (αντιπεριφερειάρχη Θεσπρωτίας) και την Γκρέτα. Στάθηκε δίπλα στο σύζυγό της, προσφέροντας με ευαισθησία τη συνδρομή της, την πολύτιμη συμβολή της στην κοινωνική του δράση. Ακλόνητη κοντά και στα παιδιά της και στα εγγόνια της. Μια γυναίκα, μια σύζυγος, μια μάνα και μια γιαγιά με περγαμηνές, με χαρίσματα, μα προπαντός με συναισθήματα και αγωνιστική διάθεση απέναντι στη ζωή. Στολίδι ατόφιο, αφού ήταν στολισμένη η καρδιά της με αρετές, τις οποίες, μετά την κοίμησή της, όχι μόνο θα αναζητούμε, αλλά και θα κάνουν πολύ αισθητή την απουσία της. Και ταυτόχρονα πολύ αισθητ…