Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όλοι οι άνθρωποι, λίγο έως πολύ, έρχονται στιγμές που δέχονται κατηγορίες και συκοφαντίες!

Του π. Ιωήλ Κωνστάνταρου

Αν όλοι οι άνθρωποι, λίγο έως πολύ, έρχονται στιγμές που δέχονται κατηγορίες και συκοφαντίες, τούτο ισχύει σε μεγάλο βαθμό και για τους αυθεντικούς εργάτες τού Ευαγγελίου.

Στο Αποστολικό Ανάγνωσμα ακριβώς αυτήν την κατάσταση μελετούμε και βλέπουμε, πως και αυτός ο Απόστολος Παύλος αναγκάζεται
με θάρρος να απολογηθεί για να μη κλονισθεί το έργο του στην Εκκλησία τής Κορίνθου. Είναι φοβερό. Αντί να θαυμάζουν την μοναδική του αυταπάρνηση, τον έκαναν στόχο των συκοφαντιών τους και της κακίας τους. Και ο κήρυξ τής οικουμένης ομιλεί τώρα για τα δικαιώματα που εθυσίασε για την υπηρεσία τού Ευαγγελίου και την αλήθεια τού θείου κηρύγματος.

Αναπτύσσει τα επιχειρήματα που οπωσδήποτε τον δικαιώνουν απολύτως, αλλά εκείνο που συγκλονίζει και καταρρίπτει όλες τις συκοφαντίες είναι ο καρδιακός λόγος που απευθύνει στους ίδιους τούς
μαθητές του. “Ει άλλοις ουκ ειμί απόστολος, αλλά γε υμίν ειμί· η γαρ σφραγίς τής εμής αποστολής υμείς εστέ εν Κυρίω”. Αν δηλαδή για άλλους δεν είμαι Απόστολος, αλλά για εσάς βεβαίως είμαι. Ναι, η απόδειξις της αποστολικής ιδιότητός μου είστε εσείς, που σας οδήγησα στον Κύριο.
Πράγματι οι πιστοί που αγωνίζονται να εφαρμόσουν στην ζωή τους τα θεία προστάγματα, πολύ δε περισσότερο οι κληρικοί που κηρύσσουν ακέραιο τον ζωντανό  λόγο τού Θεού, είναι αδύνατον να μη γευθούν από τον πικρό αυτό καρπό τής συκοφαντίας. Και το πράγμα καθίσταται έτι πλέον τραγικότερον όταν τα “πάρθια βέλη” τα δέχεται κανείς από ανθρώπους που διακόνησε στο πλαίσιο της Ευαγγελικής διδαχής και της εν Χριστώ αγάπης.
Αν ρίξουμε μια ματιά στα ιερά συναξάρια και σ' αυτή την Εκκλησιαστική Ιστορία από τα βάθη των χρόνων έως και αυτών των ημερών μας, θα  διαπιστώσουμε την πικρή αυτή αλήθεια. Θα έλεγε κανείς πως ο πειρασμός αυτός αποτελεί και ένα κριτήριο τόσο για την γνησιότητα της όλης πνευματικής εργασίας, όσο και για τον καταρτισμό και το επίπεδο της προσωπικότητος του εργάτου τού Ευαγγελίου.
Και επειδή όλοι ενδέχεται ν' αντιμετωπίσουμε τα κύματα αυτά τής “αδελφικής αγάπης”, καλόν θα είναι να σταθούμε και να προσέξουμε δύο καίρια σημεία.
Πρώτον. Να εξετάσουμε εάν οι κατηγορίες μπορούν να σταθούν. Εάν δηλαδή είναι πραγματικές. Εάν όντως έχουμε δώσει εμείς οι ίδιοι αφορμές αλλά και υλικό ώστε οι άλλοι καλώς ή κακώς μάς λούζουν με τα λόγια τους και την συμπεριφορά τους. Και εάν πράγματι τα όσα μας κατηγορούν έχουν αληθείας, τότε ουσιαστικώς αν και δεν δείχνουν αγάπη, αλλά κακία, θα πρέπει να τους θεωρήσουμε ευεργέτες μας. Μάλιστα ευεργέτες, διότι έστω και με αυτόν τον αρνητικό τρόπο μάς υποβοηθούν στο να αναθεωρήσουμε την εν γένει συμπεριφορά μας και να διορθωθούμε. Εάν αντιθέτως τα όσα λέγονται και διαδίδονται είναι έωλα και αποτελούν υλικό συκοφαντίας, εάν η συνείδησίς μας και ο πνευματικός μας πατέρας μάς καθησυχάζουν ότι πρόκειται περί πειρασμού, τότε ας ειρηνεύουμε και ας συνεχίζουμε το έργο μας, δεόμενοι ταυτοχρόνως και υπέρ των καθ' οιονδήποτε τρόπο επηρεαζόντων ημάς.

Αλλ' ας περάσουμε τώρα να δούμε και το δεύτερο σημείο τού θέματός μας  το οποίο χρήζει μεγάλης εξετάσεως, αφού εγείρει λεπτά σημεία που έχουν άμεση σχέση τόσο με εμάς τους ιδίους, όσο και με αυτή την πίστη μας.

Δυστυχώς το πολυκέφαλον τέρας τού εγωϊσμού ανατρέπει τα δεδομένα, με αποτέλεσμα εκεί που πρέπει να σιωπούμε αντιδρούμε και το αντίθετο. Αποτέλεσμα; Να χάνονται οι ευκαιρίες που μας δίδονται για πνευματική προκοπή. Αντιδρούμε δηλ. και η σύγχυσις μας φέρνει ταραχή όταν συνήθως θίγεται το εγώ μας. Δημιουργούμε θέματα και απολογούμεθα όταν φαίνεται να αγγίζεται η αυτοεκτίμησις. Αντιθέτως μένουμε απαθείς έως αναισθησίας όταν θίγεται ο Ευαγγελικός νόμος και η “πίστις γίνεται το κινδυνευόμενον”.

Αυτό το τελευταίο, δυστυχώς, το βλέπουμε κατά επαναλαμβανόμενο ρυθμό ιδίως στην εποχήν μας και κυρίως από αυτούς που λόγω θέσεως θα έπρεπε να προτάξουν τα στήθη τους όταν τα ομαδικά πυρά των αθέων και των αντιχρίστων στοχεύουν την Ορθόδοξον πίστιν μας, τα Ελληνοχριστιανικά μας ιδεώδη και αυτόν επίσης τον φυσιολογικό τρόπο ζωής.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των όσων καταγράφουμε αποτελεί ο δεδιωγμένος Άγιος Νεκτάριος. Πλείστα όσα συγγράμματά του αποτελούν οπλοστάσιο βαρέος οπλισμού έναντι των εχθρών τής πίστεως. Επιχειρήματα ακατάβλητα που χρησιμοποιούσε εκ περιωπής για να αντικρούσει τους αθέους και αιρετικούς τής εποχής του, αλλά ταυτοχρόνως πνευματική εργασία μοναδική στον ποιμαντικό και μοναχικό του αργότερα κύκλο  διά του οποίου έφθασε τις απρόσιτες κορυφές τής αγιότητος. Τον φωτισμόν δηλ. και την θέωσιν.

Εκείνο δε που προξενεί ιδιαιτέρα συγκίνηση είναι πως και όταν ακόμα αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να ζητήσει από την Εκκλησιαστική διοίκηση το δίκαιόν του, οι ενέργειές του εν αληθεία και ταπεινώσει, σκοπό έχουν διά της αποκαταστάσεως του δικαίου, όχι τόσο τον ίδιο τον εαυτόν του, όσο κυρίως για την ορθή Εκκλησιολογική και διοικητική πορεία τόσο στο Παλαίφατο Πατριαρχείο τής Αλεξανδρείας όσο και της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Και ναι μεν επί των ημερών μας, έστω και τόσο αργά η Εκκλησία της Αλεξανδρείας εζήτησε συγγνώμη από τον Άγιο. Πόσο όμορφο πράγματι θα ήταν και κάθε τοπική Εκκλησία που καυχάται  για την Αποστολικότητά της, να αποδώσει το δίκαιο, εάν το έχει στερήσει σε ανθρώπους που και αυτοί ελιτάνευσαν επί σειρά ετών τον σταυρό τής αδικίας και όχι μόνον, εάν όντως πιστεύουμε στον Δίκαιο Κριτή και αφού γνωρίζουμε ότι κυρίως σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις λειτουργούν ατέγκτως οι πνευματικοί λεγόμενοι νόμοι.

Θα κλείσουμε με τον λόγο συγχρόνου Γέροντος. “Όταν θίγεται το εγώ μας, ας γινόμεθα χαλί να μας πατούν. Κέρδος έχουμε. Εάν αντιθέτως προσβάλλεται η πίστις μας και το Ορθόδοξον ήθος, τότε επιβάλλεται να γινόμεθα λέοντες πυρ πνέοντες”.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Προγονικές μνήμες ξαναζωντάνεψε ο Θεσπρωτός Σ. Δημητρίου με την παρουσίαση του "Μείναμε εμείς..." σε Αθήνα, Κόρινθο και Πάτρα (ΦΩΤΟ)

Τη μνήμη των προγόνων του λαλεί μέσα από το βιβλίο του "Μείναμε εμείς" ο Θεσπρωτός Σωτήρης Λ. Δημητρίου, το οποίο, μετά την παρουσίαση, πριν καιρό, στην Ηγουμενίτσα, παρουσιάστηκε και στη Φυλή Αττικής,  στην Κόρινθο και στην Πάτρα. Μέσα από τις σελίδες του ιστορικού μυθιστορήματος ανατέλλει  ο σεβασμός για τον άνθρωπο. Πάνω από τη βία και το μίσος, προβάλλει, μέσα από παραδόσεις και ήθη, μια συνθήκη με το όραμα. Ένα μυστικό ποτάμι ζωής φέρνει από περασμένα, όχι όμως ξεχασμένα χρόνια, την ελευθερία στο πνεύμα του ανθρώπου. Πίστη στη μνήμη και στο όραμα είναι το αποκορύφωμα του βιβλίου, αυτές τις άσβηστες, τις αήττητες πηγές, πηγές, που δεν έχουν γραμμένους νόμους, αλλά κρατάνε την ψυχή πάνω από τη λήθη, μακριά από το ψεύδος. Η περιγραφή κυλάει χωρίς υπολογισμό, χωρίς υστερόβουλη σκέψη. Δεν χάνει ποτέ την αφετηρία, που την οδηγεί. 
ΣΤΗ ΦΥΛΗ
Στην εκδήλωση χαιρετισμούς απηύθυναν ο αντιδήμαρχος Φυλής Σπύρος Μπρέμπος, ο αντιπεριφερειάρχης Αν. Αττικής Πέτρος Φιλίππου, ο πρόεδρος της …

Βλάχοι της Αλβανίας: "Δεν είμαστε ξεχωριστή εθνική μειονότητα, είμαστε Έλληνες"...

Οι Βλάχοι της Αλβανίας, σύμφωνα με το νέο νόμο περί μειονοτήτων στη γειτονική χώρα, περιλαμβάνονται στις οκτώ αναγνωρισμένες μειονότητες, δηλαδή την Ελληνική, τη Σλαβομακεδονική, τη Βλάχικη (Vllahe/Arumune), τους Ρομά, τους Αιγυπτίους, τους Μαυροβούνιους, τους Σέρβους, τους Βόσνιους και τους Βουλγάρους. Ο πρόεδρος της Ένωσης Βλάχων Θανάσης Πότσης, εκτός των άλλων, αναφέρει ότι οι Βλάχοι στα Βαλκάνια έχουν ελληνική και ιλλυρικη καταγωγή, δεν αποτελούν ξεχωριστό έθνος και ζητούν να αναφέρονται ως γλωσσική μειονότητα και όχι ως εθνική. Μεταξύ άλλων τονίζει ότι με βάση τη σύνθεση του πληθυσμού στην Αλβανία, από εθνικής και πολιτιστικό-γλωσσικής οπτικής γωνίας, στη χώρα μας ιστορικά διακρίνονταν δύο κατηγορίες ομάδων, από τις οποίες , η πρώτη ομάδα απαρτίζεται από τις εθνικές μειονότητες,οι οποίες πράγματι, χαρακτηρίζονται από έναν αριθμό εθνικών γνωρισμάτων, που τις διακρίνουν από το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού, ενώ στη δεύτερη ομάδα μετέχουν οι διάφορες πολιτιστικό-γλωσσικές κοινότητες,…

Επίσημη η ελληνική γλώσσα στους δήμους Δρόπολης και Φοινίκης και με την αλβανική βούλα!

Επίσημη είναι η ελληνική γλώσσα στους δήμους Δρόπολης και Φοινίκης, όχι όμως στις περιφέρειες Αργυροκάστρου, Αυλώνας και Κορυτσάς, και με την αλβανική βούλα, αλλά οι Βορειοηπειρώτες αντιδρούν, γιατί δεν καλύπτεται το σύνολο των περιοχών, όπου ζει η ελληνική μειονότητα. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο περί μειονοτήτων, που ψηφίστηκε στην αλβανική Βουλή από 102 βουλευτές, 10 είπαν όχι,  σε σύνολο 140, και με πολλές αντιδράσεις από τους Έλληνες, αφού θεωρούν ότι δεν κατοχυρώνεται επί της ουσίας κανένα ανθρώπινο δικαίωμα και όλα περνούν από τις αποφάσεις της κυβέρνησης και της αυτοδιοίκησης,  οι μειονοτικές κοινότητες που υπερβαίνουν το 20% του συνόλου του πληθυσμού σε δήμους ή περιφέρειες έχουν το δικαίωμα να κάνουν χρήση της μητρικής τους γλώσσας ως δεύτερης επίσημης. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Θα μπορεί να χρησιμοποιείται η ελληνική στα έγγραφα των δύο αυτών δήμων,  στα ονόματα των οδών, στις διοικητικές μονάδες , στην παροχή επίσημων πληροφοριών και στην εκπαίδευση. 
Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Οι…

H "εξομολόγηση" ενός Θεσπρωτού πρωτοετή φοιτητή στη Σχολή Αστυφυλάκων...

Ένας 19χρονος νεαρός, ο Πέτρος Τσούπης από τον Άγιο Βλάσιο Ηγουμενίτσας, πρωτοετής φοιτητής στη Σχολή Αστυφυλάκων της Ελληνικής Αστυνομίας, που με το δημιουργικό του πνεύμα, φέρνει ξαστεριά, φέρνει άνεμο αξιακό στην αγριεμένη κοινωνία μας, μας έστειλε μια επιστολή. Δημοσιεύουμε χαρακτηριστικά απόσπασματά της, που δείχνουν ότι ευτυχώς στις ημέρες μας υπάρχουν νέοι, όπως ο Πέτρος, που γνωρίζουν την αλήθεια του Χριστού και παραδίσονται σ' Αυτόν με όλη τους την καρδιά, χωρίς κρατούμενα. Αποκαλύπτει ο Πέτρος Τσούπης με τα γραφόμενά του ότι είναι σπουδαία υπόθεση να κρατήσουμε την πίστη του Ευαγγελίου αναλλοίωτη μέσα στην πορεία της ζωής μας. Είναι εντυπωσιακό, που ένα παιδί, έχει εκτός από τη θεωρητική πίστη και την έμπρακτη καθημερινή εφαρμογή. Ο θησαυρός της πίστης του συνοδεύεται από τη μυστηριακή ζήση και τον προσωπικό αγώνα του.  Γράφει μεταξύ άλλων ο Πέτρος Τσούπης: "Έδωσα πανελλήνιες εξατάσεις και πέτυχα στη Σχολή Αστυφυλάκων της Ελληνικής Αστυνομίας. Αυτός ήταν ο διακαής π…

Σε τροχαίο στη Μενίνα Θεσπρωτίας, χάθηκε μια ακόμη ανθρώπινη ζωή στην άσφαλτο...

Σε τροχαίο στην περιοχή της Μενίνας, χάθηκε μια ακόμη ανθρώπινη ζωή στην άσφαλτο. Την Πέμπτη 12 Οκτωβρίου 2017, στην παλιά εθνική οδό Ηγουμενιτσας - Ιωαννίνων, ανασύρθηκε από τα συντρίμμια του φορτηγού νεκρός ένας 81χρονος. Το όχημα, που οδηγούσε, κατευθυνόμενος προς Ηγουμενίτσα, λίγο μετά το χωριό Μενίνα, εξετράπη της πορείας του και ανετράπη. Προανάκριση για το δυστύχημα  διενεργεί η τροχαία. Οι δρόμοι θέλουν μεγάλη προσοχή, γιατί κρύβουν παγίδες, εκεί, που κανείς δεν το περιμένει. Είναι άδικο να θυσιάζονται ζωές συνεχώς στην άσφαλτο...

Η Θεσπρωτή ηθοποιός Βάνα Μπάρμπα καθήλωσε το κοινό στην Ηγουμενίτσα με την ερμηνεία της...

Μέσα από  ποιητικό λόγο,  που εξέφραζε τα γνήσια και αυθεντικά βιώματά της και τα οποία ξετυλίχτηκαν πάνω στη σκηνή  ως φλογερό συναίσθημα, ως πόθος και πάθος για την πατρώα γη,   η Θεσπρωτή ηθοποιός (από το Ασπροκλήσι Φιλιατών) Βάνα Μπάρμπα, καθήλωσε το θεσπρωτικό κοινό στη μουσικοχορευτική παράσταση «ΗΠΕΙΡΟΣ… ΜΑΝΑ ΗΠΕΙΡΟΣ ‘‘Ευχαριστώμεν… Ηπειρώτες ευεργέτες’’», που ανέβηκε στην κατάμεστη αίθουσα του θεάτρου "Εστία" Ηγουμενίτσας την Δευτέρα16 Οκτωβρίου. Ένιωσαν οι θεατές τον παλμό της ηθοποιού, αφού λειτουργούσε δημουργικά πάνω στη σκηνή με το ψυχικό της πεδίο. Συμπρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο κλαρινίστας Πέτρο Λούκας, καθώς και ο τραγουδιστής Αντώνης Κυρίστσης. Μαζί τους ηθοποιοί, μουσικοί, χορευτικά σύνολα και το πολυφωνικό "Ήνορο". Αυτό τον... ύμνο καρδιάς για την Ήπειρο συνέγραψε και σκηνοθέτησε ο Θάνος Ζήκας. Ξεδιπλώθηκε στην παράσταση, μέσα από θεατρικά και μουσικά και χορευτικά δρώμαενα η εσωτερική ζωή των Ηπειρωτών. Η δύσκολη πορεία, με τον καημό της ξενητειά…